daftarehyadha

دفتر جدید من

2008-03-10T01:10:00.000-07:00

دفتر جدید من: http://daftarehyadha.blogfa.com/

شیراز

2008-03-01T11:51:00.000-08:00

شیراز شهری که سال ها وماهها آرزو دیدن شو داشتم.حالا نه فقط سعدی وحافظ وچند جای تاریخی دیگرشو دیدم؛ بلکه تو کوچه وپس کوچه هاش قدم زدم،از بوی درخت های نارنجش مست شدم ،از آفتاب صبحش سوختم و از نسیم عصرش لذت بردم.می دونید این چندروز خیلی خوش گذشت پیش فرزاد و الناز.راستش ما رنگ فرزادو بیشتر از3 بار ندیدیم ولی باز هم خوب بود(اون طفلک همش یا کشیک بود یا درگیر عمل های پیوند سخت،راستش خود جاندادن شب ها به این دکترای طفلک ماجراها داره که سرفرصت تعریف می کنم)اما من والناز این چند روز هر کار بگین کردیم:از رفتن به موزه ها ،سعدیه،حافظیه،مسجد و بازار وکیل وسینما گرفته تا سرزدن به فامیل ها وتغییر دکوراسیون خونه ودیدن کلی فیلم ایرانی،واقعا دیگه کاری نمونده که می تونستیم انجام بدیم وندادیم .شب هایی هم که فرزاد میومد ،اون طفلک چون احساس می کرد ما رو خیلی تنها گذاشته مهمونمون می کرد به بهترین رستوران ها ی سنتی یا کافی شاپ های شیراز و کلی با همون قدم می زد.یکی از داستانهای

جالبی که برامون تعریف می کرد این بود که کلی دختر پسر خوش تیپ میومدند و خودشونو برای اهدا کلیه یا کبد معرفی می کردند که شاید با پولش بتونند برای خودشون شغلی دست وپا کنند یاازدواج مناسبتری بکنند یا ا شهریه دانشگاه بدهند.ا

یکی از نکات جالب شیراز مرکز خرید ستاره اون بود ،می رفتی توش اعصابت خراب می شد میومدی بیرون.تعداد فراوانی دختر وپسر با موهای تیفوسی و با لباسهایی که واقعا من توتهرانش یکهو این همه آدمو با این قیافه نمی بینم...واقعا یک سری جوون از ما بی هدف وانگیزه تر، چه شکلی می تونستن یک جا جمع شوند ،نمی دونم!خدایا آینده ما که معلوم نیست،آینده اینا چی می شه ؟واقعا برادر خواهرهای بزرگتر ما هم واقعا با این دید بهمون نگاه می کردند؟ما هم اینقدر بی هدف بودیم؟من که فکر نمی کنم؟شاید هم واقعا اینها هم ظاهرشون این طور باشه؟!!!!!!!!!!!!کسی چه می دونه.

بسیار سفر باید کرد

2008-02-25T08:32:00.000-08:00

چندوقته امتحانام تموم شده،خیلی امتحانهای سختی بود،نتیجه ش اما نسبتا بد نبود،البته نسبت به تلاشم بازم نتیجه مطلوبی نبود.بلافاصله بعد امتحان ها هم با مریم بلند شدیم رفتیم تهران برای صحبت درباره پروژه ای که چند وقت انتظارشو می کشیدیم با داداش گلم یعنی

رهیافت های حل مسئله".اما این پروژه کجا و نتایجی که ما گرفتیم کجا؟!!!!می دونید از آنجا یی که ما خیلی روش تحقیق بلد نبودیم.نشستیم اول یک سری مقاله خوب از سایتهایی که معروف بودند درآوردیم.بعد تصمیم گرفتیم از بین اونها رفتیم سراغ "ویکی پدیا"که تعریف حل مسئله و سپس روشهای حل مسئله را به ترتیب اهمیت آنها اونجا مشاهده کردیم و سپس یکی از اون روشها را انتخاب کردیم "QFD" اما بعد از 2روز فهمیدیم که باید مسئله مطرح شده حتی از این هم کوچکتر بشود تا حلش آسان تر شود.بالاخره در آخرین شب به یک مسئله مهم جهان که زیر مسئله ای از نوع مسئله قبلی است رسیدیم،کلی با داداشم ذوق زدیم ونتیجه این شد که این مسئله خوب تونستیم از توش در بیاریم که قرار شد این مسئله رو با یک نرم افزار پیاده سازی کنیم.. خلاصه با یک نتیجه گیری از کار تهرانو ترک کردم به قصد شیراز.الانم که 2دوروزه شیرازم و فقط به کارهای جمع و جور خونه داداشم کمک کردم.البته خیلی خوش گذشته با زن داداشم.

البته تهران خیلی اتفاقای دیگه هم افتاد که اونایی که گفتم نصفش بود.نصف دیگش با دوستای قدیمی خوب دیگم بود که خیلی بهم خوش گذشت.دفعه اول که با بچه ها رفتیم کافی شاپی که مال لیلا حاتمی وعلی مصفا بود بالای سینما جمهوری ،خیلی زیبا بود،کافه کتاب بود،همون مدلی که همیشه ما با بچه ها می شستیم نقشه می کشیدیم که بزرگ شدیم بسازیم.توش انواع قهوه و کیک سرو می شد،همچنین نون وپنیر وعدسی جزو منوش بود،صندلی های لهستانی انواع مدل،هیچ کدوم یک جور نبود،دیوارهای سبز و کرم،یک فضای خاصی ایجاد کرده بود،راستی وسط این همه سنت ویدئوپروژکتور روبه روسالن با کارتن پلنگ صورتی یکم سنت رو با مدرنیته قاتی کرده بود،جدیدا هم تو تمام کافی شاپ ها کشیدن سیگارو ممنوع کردند که من به شدت از این موضوع لذت می برم.چون این طور حداقل دود بقیه تو چشم ما نمی ره.جمع ما هم شاهکار بود من و یک حقوقدان و شیرین بانو ودوستش که اونها هم بچه های سینمایی هستند،.بهرحال شب خوبی بود ،موقع بازگشت هم یک مسیر طولانی رو پیاده رفتیم که اون هم خالی از لطف نبود.روز شنبه هم که با دوست جانمون رفتیم خانه هنرمندان نشستیم حرف زدیم درباره من و مشکلات من،.راستش صحبت سر این بود که من باید دوباره به یاد بیارم که در لحظه زندگی کنم نه با حسرت فردا یا دیروز.بهرحال روز خیلی خوبی بود .شاید یکی از بهترین روزهایی که تا حالا با هم داشتیم.بهرحال سفر خوبی بود .بسیار خوش گذشت و کلی هم چیزی یاد گرفتم.از شیرین واسماعیل یاد گرفتم که باید کارهامو بنویسم برای اونها الویت بندی کنم تا ذهنم نگران آنها نباشد.از محسن یادگرفتم که "زندگی باید کرد"باید قدر این لحظاتی که توش قرار گرفتم بدونم.وبه خاطر هرلحظه ش خدارو شکرکنم.واقعا خدایا شکرت که من همچنین پدر ومادری دارم که منو به این مسافرت فرستادند تا چنین آدمایی رو ببینم و باهاشون از نزدیک حرف بزنم...شکر ،

شوق سبز زندگی

2008-01-11T00:16:00.000-08:00

همیشه از بچگی بهم می گفتن ،تو خیلی رفتار هات ،شبیه خاله و شوهرخالته،اون موقع من غیر قیافم،که واقعا خیلی شبیه خاله بودم دیگه احساس شباهت دیگه ای از نظر اخلاقی نداشتم.بزرگتر که شدم شاید از نظر برخورد اجتماعی بیشتر شبیه شوهر خالم بودم،اما باور کنید،بیشتر از اینکه از این لحاظها ازشون الگو بگیرم،بیشتر پرانرژی بودن،فعال بودن ،خوش تیپ وخوش لباس بودنشون برام الگو بود.البته از همه این ها مهمتر این بود که شوهر خاله عزیز بنده همیشه یک شوق زیبایی برای ادامه حیات داشت که من گرچه توی تمام انسانهای اطرافم دیده بودم اما باور کنید به این با احساسی نبود.شوقی که شاید به قول خونه سبزیها باید اسمشو گذاشت" شوق سبز زندگی"و این شوق که با یک روحیه خاص مربوط به خودشون واقعا همه خانواده رو به وجد می آورد.می دونید خیلیها زندگی می کنن اما مفهوم زندگی براشون زیبا نیست حتی اگه بهترین وضع زندگی رو داشته باشن.اما این انسان سختی رو جز زندگی انسان می دونه و لازمه به اوج رسیدن زندگی.ایشون هر وقت باهاشون صحبت می کردی حتی اگر مریض بود می گفت :من خوبم و دارم بهترین زندگیورو می کنم،می گفت مریضی می گذره مثل تمام سختیها،نباید بهش فکر کنی تا درتو نفوذ کنه.هیچ وقت ما ندیدیم از زندگیش احساس نارضایتی بکنه مگه اینکه خانمش یا بچه هاش پیشش نبودند،و به نظرم با همین امیدش،وباهمین رضایت درونیش واقعا از هیچی، فقط با تلاش درست وبه موقع به همه جارسید.دوتا بچه خوب تربیت کرد الان اونا با علاقه ازش مراقبت می کنن،عروس وداماد خوب،همسرخوب.همیشه توتمام زندگیش با تمام اقتداری که داشته خانمش رو سرش جا داشته و همیشه پشتیبان خاله من بوده تا واقعا بتونه به بهترین جاها برسه که خوشبختانه خاله منم کم نذاشته از لحاظ علمی.اما همه اینارو گفتم که بگم این آدم الان این شوق زندگیشو از دست داده،با یک مریضی که نه سرطان و نه هیچی به بدی اون،حتی اوایل که نمی تونست راه بره کلی درباره کارش و مهندسینی که در کنارشون هم چیزی یاد می گیره وهم بهشون آموزش می ده تعریف می کرد،درباره ا ینکه کلی از ش آزمایش کردن،مدتی تو بیمارستان بوده و لی بازم روحیه خودشو داره برامون صحبت می کرد.حتی یادمه یک بار که ما با فرزاد و الناز رفتیم دیدنش رو کرد به دخترش که خیلی از وضعیت پدرش نگران بود کرد وگفت

روزی خواهد رسید که

ما باهم بازشدن گلها را تماشا کنیم وآواز پرندگان مهاجر به گوش جان
بشنویم

که من یادمه اونجا منو والناز کلی گریمون گرفت که حتی خودش احساس کرد وبه ما دستمال داد.یا حتی آخرین باری که رفتیم خونشون من یک مانتو جدید پوشیده بودم بهم گفت:خوشم میاد تو مثل خودم همیشه شیک پوشی وبعدش تعریف کرد که منم رفتم یک کت وشلوار زرشکی خیلی شیک برای خودم گرفتم،ببینید چقدرباید آدم ذوق داشته باشه که در حال مریضی بگه که" آدم باید شیک بپوشه،شیک بره،شیکه بیاد،تلاش کنه و یک لحظه به خودش نا امیدی نده یا بهم گفت چقدر خوشحال شدم از سر کار اومدی بیرون،کلی تحسینم کرد که درس برام از هرچیزی ارزشمندتره وبازگفت من باتمام وجود دوست دارم تا زنده ام دوست دارم تو رو تو لباس دکترا ببینم
همین آدمه که چند قرص بعد دو ماه باعث شده دائم گریه کنه ،دلش نخواد تلویزیون تماش کنه، دلش نخواد حرف بزنه،چرا باید یک دفعه این طوری بشه؟دلش نخواد غیر خواب هیچ کار دیگه بکنه،اصلا باورم نمی شه همان قدر که باورم نمی شه توی این یخبندونا یک دفعه شکوفه دربیاد.
اما می خوام با تمام وجود امیدوار باشم،چون از خودش یاد گرفتم، به دوباره برگشتن این آدم به زندگی عادیش،
الان همه خانوادهمون براش ناراحتن،اما همه یک جوری امیدوارو،همونطور که خودش گفت تمام خانواده ما دوست دارن با او آواز چلچله ها را بشنوند وباز شدن گل هارا تماشا کنند.
شما هم برامون دعاکنید

2008-01-07T05:33:00.000-08:00

این چند وقت که من از سر کار اومدم بیرون دنبال این بودم که واقعا یک تحقیق درست وحسابی رو شروع کنم تا استاد عزیز الگوریتمم یک موضوع بهم پیشنهاد کرد:رهیافت حل مسائل در رشته های دیگر

کلی با مریم ذوق زدیم.رفتیم دنبالش اما استاد گفت بعد یک بار تحقیق گفت ذهنتون الان خیلی درگیر امتحانهاست بذارین بعد امتحانا.ما هم گذاشتیم.اما چند روز پیش که به فرشادی عزیزم گفتم بهم دوباره کلی انرژی داد و گفت منم کلی دربارش تحقیق کردم وقرار شد بعد امتحانا کمکمون کنه..می خوام از این به بعد موضوعاتی که توی تحقیقم یاد می گیرم اینجا بذارم.مطمئنم اینقدر جذاب هست که حداقل یکبار همه بخوننش.امروز یک بحث جدیدی رو توهمین زمینه بهم پیشنهاد داد و چند کتاب خوب توی این زمینه بهم معرفی کرد

triz :مخفف يا سرواژه Theory of Inventive Problem Solving به معناي تئوري حل مساله به روش ابداعي و TRIZ نيز سرواژه عبارت Teoriya Resheniya Izobreatatelskikh Zadatch در زبان روسي است. توسعه TRIZ از سال 1946 توسط گنريش آلتشولر (Genrish Altshuller) و همكارانش در شوروي سابق

آغاز شد و در حال حاضر نيز در بسياري از نقاط دنيا در حال فراگيري، به‌كارگيري و توسعه است

C:\Users\farnaz\Documents\triz\موسسه مطالعات نوآوري و فناوري ايران.mht.

خداوند بی نهایت است و لامکان وبی زمان

2008-01-07T04:13:00.000-08:00

خداوند بی نهایت است و لامکان وبی زمان

اما به قدر فهم تو کوچک می شود

به قدر نیاز تو فرود می آید

به قدر آرزوی تو گسترده می شود

وبه قدر ایمان تو کارگشا می شود.

این چند جمله رو دیروز یک دوست خوب برام بلوتوث کرد.دیروز که از دانشگاه بر می گشتم کلی بهش فکر کردم.نمی د ونم چرا اینقدر این

چندجمله تو ذهنم تلوتلو می خورد.عصرکه از کلاس ورزش تو برفا بر می گشتم،معنی همش کاملا برام جا ا فتاد

زمینا یخ بسته بود و ماشینا تو خیابون فقط به زور حرکت می کردند.ما با هستی بودیم دو سه بار تو خیابون اصلی با ماشین سر خوردم.کلی ترسیدیم اما خودمونو نباختیم.اما یک جا با یک سمند شاخ به شاخ شدیم فقط باهم 1سانتیمترفاصله داشتیم.خداییش خدا ما رو به خونه سالم رسوندوگرنه 8نفری رو هوا بودیم.اون لحظه تنها چیزی که تو ذهنم اومد این جملات بود.

تابلوی تجسم

2008-01-01T23:47:00.000-08:00

رقصم گرفته بود مثل درختکی درباد

آنجا کسی نبود

به جز من و خیال وتنهایی

این آهنگ ری را رو یک هفته ست دارم گوش می دم.اولین باری که گوش می دادم.همون روز رویا رو دیدم که اونم یک فیلم کوتاه خیلی ناز از خودش و طبیعت ناب اطرافش گرفته بود و اونم دقیقا عنوانش همین عبارت آخر بود.این منو بیشتر تکون داد.البته همه ما این احساسو گاه گداری داریم اما احساس می کنم هر چی بزرگتر می شیم بیشتر به این احساس نزدیک میشیم.

چند سال پیش ما با رویا خیلی برامون عجیب بودن دوستای شاعر اطراف که درباره این واژه های نا امیدانه حرف می زدن.اما یک سال اخیر شاید خیلی این واژه خیلی دور از ذهنمون نبوده.البته من از دیشب که فیلم رازو دیدم واقعا تصمیم گرفتم کمتر به این کلمه فکر کنم تا کمتر سراغم بیاد و به طرف من جذب بشه.مدتیه که تصمیم گرفتم که فقط به اتفاقات خوب فکرکنم و ترس های درونیمو بذارم کنار.اما گاهی اتفاقات اطراف آدم این فرصتو به آدم نمی ده.اما از این همین لحظه به خودم قول می دم با تمام وجود به دنیایی

تازه،جستجو،یافتن وتسلیم ناشدن در مقابل تمام ناراحتیها و تنهاییهافکر کنم.همین امروز تابلو تجسم زیبایی از تمام خواسته ها وافکاری که قراره بهش برسم درست کنم و به دیوار اتاقم بزنم.

بارون میاد جرجر

2007-12-18T04:32:00.001-08:00

دیشب باران قرار با پنجره داشت

روبوسی آبدار با پنجره داشت

یکریز به گوش پنجره پچ پچ کرد

چک چک،چک چک .....چکار با پنجره داشت؟

قیصرامین پور

سه روز داره بارون زیبایی می یاد ،هوا سرده اما سوز نداره یک جورایه هوای بهاریه.یک حس عجیبی پیدا می کنی وقتی داری

رانندگی می کنی و برف پاک کن تندتند قطره ها بارونو از شیشه ماشینت پاک می کنه.

خواب

2007-12-14T02:46:00.000-08:00

.این شعرو 2شب پیش که تاصبح بیدار بودم خوندم. حالاتصورکنید این شعرو با صدا ولحن خسرو شکیبایی گوش می کنید.

می توانند

بعضی ها خواب

بعضی ها خلاصه

می توانند شب را می شناسند

به اسم به استعاره

آسمان را می شناسند به ترانه به تشبیه

تو را می شناسند به خواب به خلاصه

اما من نمی توانم ای تو تمامه ی من

من نمی توانم پس کی به خواب خواهم رفت

کی خلاصه خواهم شد

کی شاعر تمام ترانه تشبیه ؟

می گویند سنگ هم گاهی به آرامش ستاره حسادت می کند

به من چه

من اگر ترانه خوان گریههای تو نباشم

هرگز از الفبای این همه سادگی به بی نیازی هفت آسمان پرده نشین نخواهم رسید

ببین چه کوچک است این کلمه این حرف چگونه می شود

تنها یکی واژه به جای تو از خواب توبا و ترانه چید ؟

هی مولود بی عقد آب و التماس علف

من از بسیاری این همه باران تشنگی ها آموخته ام

که دیگر دستم بی پیاله دلم نهاده کلماتم این همه بی پرده اند

راستش را بخواهی عشق همین است

ورنه پروردگار شوخ شاعران این همه آفرینش تو را تا شکستن من

به تعویق اینه نمی انداخت
سید علی صالحی

2007-12-12T10:58:00.000-08:00

یک حال عجیبم.نه خوبم نه بد دقیقا میشه گفت یک آدم سردرگم.یک زمانی خیلی دوست داشتم از سرکار بیام بیرون چون فکر می کردم میام بیرون و کلی کارهای مفیدتر می کنم.کلی به تفریحاتم می رسم.کلی دوستامو می بینم و پدر ومادرمو .اما 2روزه که دیگه سرکارنمی رم.درس خونئم.خیلیها رودیدم .کلی خوابیدم مثل یک خرس قطبی.دلم خیلی باز شده.اماگیجم وگنگ.فقط می دونم باید تا آخر ترم بدوم و جبران عقب ماندگیامو بکنم.اماباورکنید حوصله ندارم حتی حوصله خودمو ندارم.برحسب اینکه یادگرفتم خودمو با هر شررایطی وفق بدم شاید کارای مفیدم زیاد بکنم اما مطمئنم زندگی نمی کنم.چون معنی زندگی به نظرمن فقط گدروندن زمان باکارهای مفید وغیرمفید نیست

تو دست کم کمی شبیه خودت باش

2007-11-30T01:23:00.000-08:00

در این زمانه هیچ کس خودش نیست

کسی برای یک نفس خودش نیست

خدای ما اگر در خود ماست

کسی که بی خداست پس خودش نیست

تو دست کم کمی شبیه خودت باش

در این جهان که هیچ کس شبیه خودش نیست

قیصر امین پور

یادش گرامی باد

درد دلهای من

2007-11-01T21:55:00.000-07:00

شاید یکی دو هفته ای می شه که دلم وحشتناک بره و دوست دارم کلی چیزی براتون تعریف کنم
حتما متوجه شدین که من چندوقته که زندگیم شده فقط کارو درس و کلاس.هم یک جورایی زندگی می کنم هم رسما چیزی از زندگی نمی فهمم.راستش گاهی احساس می کنم شدم مثل رباطی که همش در حال یادگیریه وتنها چیزی که براش مهم نیست احساسه.اما گاهی اینقدر این زندگی ماشینی بهم فشار میاره که واقعا از شدت ناراحتی احساس دیوانگی بهم دست می ده.می دونید با کارکردن مشکلی ندارم .کلی هم چیزی یادمی گیرم.از اینکه مفیدم راضیم.از اینکه کلی روابط اجتماعی جدید می بینم ناراضی نیستم.از اینکه کلی استقلال مالی کم کم بیدا می کنم.شخصیتی برای خودم هستم در اجتماع با تمام وجود راضیم.حتی از همکارانم اونقدر ناراضی نیستم اما با دو چیز خیلی مشکل دارم:یکی اینکه همکارای من همشون رشتشون حسابداریه نه کامبیوترومتاسفانه این حسابداری وحسابگری تو ذهنشون وروحشون درست جایگاهش مشخص نیست.می دونید اینکه آدما برای محبتهاشون برای کارشون حتی برای کارا و محبتهای دیگران حسابگری بکنن منو دیونه می کنه.اینکه کار می کنن که رئیس ازشون راضی باشه نه به خاطر هدف کاردرست انجام دادن منو واقعا عصبی می کنه.می دونی من یادگرفتم این مدت که حد قائل شدن با حسابگری واقعا متفاوته.فهمیدم که من روحا کارو برای درست انجام شدن می کنم نه برای کس خاصی .این مدت یک چیز دیگه هم خوب فهمیدم اینکه من اصلا از محیطهای اداری و ازاین همه نظمی که فقط اداشو در میارن نه رعایت اصولش حالم بهم می خوره .من یک محیط علمی رو خیلی بیشتر از این ترجیح می دهم.مطمئنم من اگر از این کار بیام بیرون یا سراغ هوش مصنوعی و مقاله نوشتن برای اون می رم یا اگر سراغ کار مهندسی برم سراغ نرم افزارهای مهندسی میرم نه نرم افزارای مالی.با یک عده مهندس سرکارداشتن مطمئنا هرچی باشه قابل درکتر از همکارای الان منه وشایدخیلی کمتر تحقیر می شی چون تو کامبیوتر توی یک سطح که کارکنی دیگه بحث بی سوادی باسوادی مطرح نیست بحث دانستن وندانستن مطرحه و این خیلی بهتر ازاینکه هرکسی یک چیزی می دونه و بدتر از اون اینکه از یک کامبیوتری توی این مملکت کارهای غیر از کارتخصصی خودش می خوان.و وقتی می گی تخصصم این نیست فکر می کنن بی سوادی.گرچه از نظرم واقعا مهم نیست از تحلیل نادرستشون از مسائله که آدموناراحت می کنه.باورکنین همین که ما یک رشته ایی می خونیم همینکه کارمونو درس انجام بدیم کافیه مهم نیست لقبی مثل مهندس دایم یانه.هیچ وقت باورم نمی شدآدما اینقدر بچگانه فکر کنن که به خاطر یک لقب که اصلا ملاک آدم بودن آدما نیست اینقدر دچار کمبود بشن. که چون آدما یک احساس کمبود بیخود دردرونشون دارن سعی می کنن ازتو هم ایراد بگیرن که خودشون کم نیارن.شایدم من خیلی عصبیم که اینطوری می گم اما باور کنید من تا حالا به کمتر کسی تو زندگیم اعتراض کردم و معتقدم که شاید اونها هم تو دلشون از من حرص می خورن.بهرحال من این رفتارو توی این مدت اتمام وجود احساس کردم .با تمام این حرفها میگن اول به خودم بعدم به شما:ادما متفاوتن.باید ما یاد بگیریم خوبیهاشونو یاد بگیریم وبا بدیهاشون سازگاری بیدا کنیم.گاهی هم لازمه غر بزنیم تا خالی شیم واین ناراحتی تودلمون تبدیل به کینه نشه.راستش این روزا تنهایی رو بیشتر تو زندگیم احساس می کنم واز اونجایی که خیلی درونگرا نیستم زیاد غر می زنم.شما ناراحت نشین.!!!

دومین چیزی که از کارم ناراضیم همین که از زندگی قدیمم که فقط گردش و درس ودوستی وزندگی بود خیلی دور افتادم.البته ذات ما آدما تنبلی رو بیشتر از هر چیز می بذیره.اما باور کنید آدمایی رومی شناسم که کار و درسشون با همه اما موفقتر از من عمل میکنن تازه ه گردشونم می رسندعا کنید منم بتونم اونطوری شم..
ممنون از حوصلتون

ا

پنجشنبه ای خاطره انگیز

2007-09-28T01:29:00.000-07:00

از اونجایی که من از روز اول ماه رمضون روزه گرفته بودم و کمی خسته شده بودم و از این طرفم کمی حالت سرما خوردگی داشتم.دیشب تصمیم گرفتم که پنجشنبه رو روزه نگیرم اتفاقا دو تاخانم همکار شرکتمم یعنی پرستو وشیما هم گفتن ما هم روزه نمی گیریم فردا رو.آقا صبح من بلند شدم رفتم شرکت سرراه هم گفتم یک بسته پفک هندی از زیست خاور بگیریم و ببرم شرکت سرخ کنم.خلاصه وارد شرکت که شدم دیدم بچه ها یک املت خیلی خوشگل درست کردن و سفره پهن کردن فقط منظر منن.بعد صرف صبحانه چشمتون روز بد نبینه که من رفتم این پفک هندیا رو سرخ کردم البته نصفشم سوزوندم ونصفشم آوردم خونه که تو خونه درست کنم.کلی تمام طبقه ماروبوی روغن سوخته پرکرده بود.حالا چه کنیم وچه نکنیم ؟اول که پرستو تمام ظرفاشو شست وشیما رفت آشغالشو انداخت تو شوتینگ طبقه.منم دستکش وپیشبند بستم ورفتم تو دستشویی بوی وایتکس راه انداختم که بوها بره وازاین ورم پنجره ها رو باز کردیم.می دونین مشکل سر مدیرعامل نبود مشکل سر مشتری بود که ساعت1.5قراربود بیاد.خلاصه بچه های دیگه هم شروع کردن به شیشه پاک کردنو وجاروکردن شرکت که کسی بویی از چیزی نبره و منو فرستادن کارهایی که همون روز باید به مدیرعامل تحویل میدادمو تموم کنم.خلاصه بالاخره یک مقدار بو رفت.وما موفق شدیم 1ساعتی بشنینیم به کارامون برسیم.از این ور مدیرعامل که رسید بهمون گفت بوی پلو مرغ میاد ماهم اصلا اگه بگی به روی خودمون بیاریم مدیونید!!!همون لحظه از شانس بدمونیادمون اومد که سیستما اشکال زدای نشه برای مشتری و کامپیوتری که برای دموی مشتری اصلا برنامه های مورد نظررو نداره مشتری مسئول مالی یکی از بزرگترین کارخونه دارای مشهد رسید.هممون به نوعی مسئول بودیم وداشتیم سکته می کردیم.بالاخره قرار شد دموی مشتری به جای اتاق مدرعامل توی سالن اصلی که ما نشتیم برگزار بشه.حالا تنها مشکل اینجا بود که مشکلای برطرف نشده سیستمو نباید مشتری می دید.مدیر عاملمون اون دوجای کوچکی جلوش باز کرد واشکال داشت گفت این قسمتو ما به به طور معمول غیرفعال می کنیم.و خوشبختانه مشتری چون با نظر مثبت اومده بود بعد یک سری صحبتا تصمیم به عقد قرارداد گرفت و قرار شد ما از شنبه برای نصب وپشتیبانی سیستماشون بریم.بعد رفتن مشتری منتظر اتفاق بعدی و سرزنش مدیرعامل بودیم که خوشبختانه یا بدبختانه سیستمی که من می شتم پشتش با دستکاری مدیرعامل یک لحظه خاموش شد وتا یک ربع روشن شد و ما واقعا فکرکریم اونم سوخت اما ایندفعه رو هم شانس آوردیم و بالخره راهی خونه هامون شدیم.

بوی ماه مهر

2007-09-23T14:01:00.000-07:00

حیاط دانشکده هنر تبریز-تابستان86

دانشکده... کلاس ...من ... استاد ... تابلو

تنها صداي پاي خودم : يک دودو دودو

روي کف کلاس چه آهنگ جالبي است!

يک ريتم بي خيال تر از من .. . چه تابلو!

خانم سکوت ! قصه ي شاه و کنيزک است

حالا رسيده ايم به بيت دويست و دو

من فکر مي کنم که چه از مولوي پرم !

مثل هميشه گم شده ام در خيال تو ...

يک شعر در تمام تنم وُول مي خورد

يک واژه مثل «مست» نه مثل «تلو تلو»

دارد تمام ذهن مرا مسخ مي کند

دارد تمام ذهن مرا اين ضمير «تو»...

اين که هنوز تازه تر از هر جوانه اي ست

تکرار مي شود ... نه که هر لحظه نو به نو

در من طلوع مي کند و شمس مي شود

«او» هشت قرن آمده تا شعر من جلو

«او» هشت قرن آمده تا شاعرش شوم

مهمان کند مرا به دو ليوان درخت مو !

«يک دست جام باده و دستي به زلف يار»

يک دو دودو دودو دودو يک دو دو دودو

http://www.s1001.com/monmj1.htm

یک شب مهتاب

2007-08-26T04:21:00.002-07:00

ما یک دوره ای بود با رویا که عاشق ترانه های فرهاد مهراد شده بودیم که البته هنوز هم هسیتم.چندروز پیش ویدئو آمین فرهادر و دیدم وکلی یک دوره ای برام تجدید شد.فرهاد واقعا به نظر من ترانه هاش و صداش به آدم زندگی می بخشه.شاید علتش اینه که واقعیت زندگی در ایرانو با تمام خوبیها و بدیهاش پذیرفته و اصالتا به وطنش علاقه می ورزیده.گرچه اونم مجبور می شه یک دوره ای دور از ایران زندگی کنه.البته این احساس شخصی منه.هنوز اطلاعات زیادی دربارش ندارم. اینم یکی از شعراش که من عاشقشم.بخونیدش....ا

یه شب مهتاب

ماه میاد تو خواب

منو میبره

کوچه به کوچه

باغ انگوری

باغ آلوچه

دره به دره

صحرا به صحرا

اون جا که شبا

پشت بیشه ها

یه پری میاد

ترسون ولرزون

پاشو میذاره

تو آب چشمه

شونه می کنه

موی پریشون

..........

یه شب مهتاب

ماه میاد تو خواب

منو می بره

ته اون دره

اون جا که شبا

یکه و تنها

تک درخت بید

شاد و پر امید

میکنه به ناز

دستشو دراز

که یه ستاره

بچکه مث

یک چیکه بارون

به جای میوه ش

نوک یه شاخه ش

بشه آویزون

یه شب مهتاب

ماه میاد تو خواب

منو می بره

از توی زندون

مث شب پره

با خودش بیرون

می بره اونجا

که شب سیا

تا دم سحر

شهیدای شهر

با فانوس خون

جار می کشن

تو خیابونا

سر میدونا :

عمو یادگار

مرد کینه دار

مستی یا هوشیار

خوابی یا بیدار ؟

مستیم و هوشیار

شهیدای شهر

خوابیم و بیدار

شهیدای شهر

آخرش یه شب

ماه میاد بیرون

از سر اون کوه

بالای دره

روی این میدون

رد می شه خندون

یه شب ماه میاد

آسمان را بنگر

2007-07-28T04:24:00.000-07:00

آسمان را بنگر و به سكوت پر رمز و رازش بيانديش ستاره ي خود را در آسمان زندگيت پيدا كن و به سمت آن ستاره حركت كن. نگران راه مباش، آنكه ستاره را براي تو آفريد راه رسيدن به آن را نيز نشانت خواهد داد.
این جملاتو هستی عزیز برام فرستاده .شایدجواب تمام دل نگرانیهای این چند وقتمه.شما هم اگه دوست داشتین بخونیدش.

در انتظار تولدی دیگر

2007-07-23T16:30:00.000-07:00

این یکی دوهفته گذشته می شه گفت من تنها چیزی که روزمو باهاش می گذروندم کار وخواب بود واقعا مغزم هیچ جای دیگه کار نمی کرد البته به جزگاهی مرور خاطرات.انگار یک جورایی ناراحتی هامو سعی میکردم با اینا برطرف کنم.بهرحال بحران بدی بود.شایدم هنوز هست اما مسیرشوتا حدودی پیدا کرده.امروز که ظهر خوابیدم و از خواب بیدار شدم یک دفعه به خودم گفتم دیگه بسه ناراحت بودن وغصه خوردن .باید یک یا علی بگم و دوباره زندگی جدیدوروشروع کنم مخصوصا درنزدیکای روز تولدم.باید سعی کنم از موقعیت کاری که توش قرار گرفتم استفاده کنم وچیز یاد بگیرم.باید سعی کنم اون کارهایی که تو این دو ماه بهم محول شده تمام کنم.کلاس برنامه نویسی که می رم به نحو احسنت کار کنم.از اون مهمتر سعی کنم به تولد وعروسی دوستان که به زودی در پیش دارم فکر کنم و براش خودمو آماده کنم.خلاصه کلی کار دارم که باید برنامه ریزی بشه و هر چی سریعتر انجام شه.فکر می کنم مرور زمان هم مشکلات درونی منو حل خواهد کرد .اما به یک چیز معتقد ومطمئنم و اونم اینکه دوستای خوب ولحظات زیبا رو آدم هیچ وقت فراموش نمی کنه حتی اگر سالها نتونه اونارو ببینه با خاطراتشون زندگی می کنه و وقتی همونارو دوباره می بینه همون قدر خوشحال می شده که قبلا.حداقل در مورد من اینطوریه.خلاصه دوست دارم همه جوره بیست وپنجمین سال زندگیمو با یک روحیه بشاش شروع کنم .تصمیم گرفتم امسال دیگه به تنهایی فکر نکنم.به هدفهای خوب و چیزهایی که از دوستان واطرافیان یادگرفتم فکر کنم.می خوام به احساساتم وعقلم به جا بها بدم.دوست ندارم زندگی ماشینی محض یا احساسی محض داشته باشم.تصمیم گرفتم واقعا یک زندگی خوب داشته باشم با تمام وجودم.مطمئنم می شه چون من میخوام.دیشب اتفاقا رفتم حرم امام رضا واونجا از خدا هم خواستم همراه من وتمام هم سن وسالام همیشه باشه وکمک کنه که برای رسیدن به آرزوهامون به جای ناراحت بودن تلاش کنیم.
پی نوشت:یک نکته جالب قابل توجه .من این مدت با تمام ناراحتیم در لحظات خیلی شاد واقعا همه چی رو فرامو ش می کردم بر خلاف همیشه.ا

خسته شدم، خسته شدم از دست این بهونه ها

2007-07-16T14:28:00.001-07:00

میدونم روزای عجیبی رو می گذرونم.هم خوبه هم بده!از اینور هنوز از درس خلاص نشده شوت شدم تو کار و به نوعی هنوز خستگی تو تنمه.از این طرفکارمو وآموزش های جدید ومحیط کاریمو دوست دارم از یک طرف فرزاد وخانمش پس فردا می آن و2تا عروسی خوب در پیش داریم.اما با تمام این خوشی هایی که خودم هر لحظه شو آرزو می کردم یک جورایی بی حوصله ام،زندگی رو که دوست داشتم پیدا کردم یک جورایی ولی انگار یک جور دلتنگی یک جور بی حوصلگی تمام وجودمو پر کرده.می دونم می گذره اما دوست دارم بگم شاید آروم شم.نمی دونم دارم این روزا بزرگ شدنم با تمام وجود احساس می کنم.احساس می کنم یک کس دیگه شدم.یک فرناز دیگه با افکار دیگه با تجربه های عجیب وغریب مخصوص به خودش.نمی دونم واقعا چمه ولی می دونم باز دارم خودمو جستجو می کنم.باز دارم دنبال اون فرناز 4و5 ساله می گردم.می دونم اون هنوز در درون من هست اما من حالا یکی دیگه ام با یک احساس مخصوص سن خودم وشرایط مخصوص به خودم.فقط می دونم زندگی جدیدی رو از اول امسال شروع کردم ودر یک مسیر جدید خوب از لحاظ فکری،کاری ودرسی افتادم اما یک چیزی منو بد اذیت می کنه واون اینکه هیچ کدوم ار اینا تنهایمو پر نمی کنه.شایدم تمام این غرها ناشی از خستگی وکار روزانه ودلتنگی برای دوستای خوبمه .

ری را

2007-07-11T05:06:00.000-07:00

ری را جان چه بگویم وچه کنم که تو هم دوستیم را باور کنی.
باورکنی ذره ذره وجودم تورا با تمام وجود دوست دارد و می پرستد.
عاشق نیستم که بگویم هیچ عیبت نمی بینم اما دوست داشتنم زیباتر از آن است

چه بگویم تا باورکنی آرامش تو آرامش منست اما توان گفتن ندارم.
ری را جان دوست دارم بدانم کجای قلبت جای گرفته ام
و کدامین دهلیز قلبت برایم می زند
دوست دارم بدانم عشق من تورا تا کجای احساس و خیال برده
و تا چه حد لحظاتت را شیرین تر کرده!
ری را جان تو به من آموختی که دوباره اعتماد کنم
آموختی که جز به اعتقادات خود راسخ نباشم.
تو به من آموختی هر لحظه را در همون لحظه زندگی کنم.
در هما ن لحظه شاد یا غمگین بعد از آن درنگ جایز نیست
ممنون که خیلی جاها همون طور که من دوست داشتم زندگی کردی
اما بدون منش وذات خودت نیز اینگونه است
ممنون برای همه صبوریهات.
ومنو ببخش برای اینکه به این قصه زیبای دوستی پا یان دادم
ری رای من مطمئن باش همیشه در قلبم جای داری.

بگو کجایی

2007-06-28T14:27:00.000-07:00

به سوی تو
به شوق روی تو
به طرف کوی تو
سپیده دم آیم
مگر تو را جویم
بگو... کجایی؟
نشان تو گه از زمین گاهی ز آسمان جویم
ببین چه بی پروا ره تو می پویم
بگو... کجایی؟
کی رود رخ ماهت از نظرم نظرم
به غیر نامت کی نام دگر ببرم
اگر تو را جویم، حدیث دل گویم
بگو... کجایی؟
به دست تو دادم دل پریشانم
دگر چه خواهی؟
فتاده ام از پا
بگو که از جانم دگر چه خواهی؟
یک دم از خیال من نمی روی ای غزال من
دگر چه پرسی ز حال من؟
تا هستم من اسیر کوی توام، به آرزوی توام
اگر تو را جویم حدیث دل گویم
بگو... کجایی؟
به دست تو دادم دل پریشانم
دگر چه خواهی؟
فتاده ام از پا
بگو که از جانم دگر چه خواهی؟
.

برای جستجوی دنیایی تازه دیر نیست

2007-06-10T22:39:00.000-07:00

بیایید ای یاران من

برای جستجوی دنیایی تازه دیر نیست

برآنم

تا در ورای غروب بادبان برافرازم و...گرچه دیگر آن قدرتی

نیستم که پیشتر زمین وزمان را برهم می زدیم

اکنون دیگر همین گونه ایم ، همین گونه

یکی همسان قلب های جسور

پایمال زمان وسرنوشت

اما راسخ در اراده مان

برای تلاش،جستجو،یافتن وتسلیم ناشدن

این متنی بود که من چندسال پیش پشت کتاب انجمن شاعران مرده دیدم و با رویا تصمیم گرفتیم در صفحه اول کافه شبانه (مجله ادبی فرهنگی اینترنتی)کنار نقاشی "کافه در شب" ونگوگ بذاریم .گرچه این مجله یک شماره بیشتر نداشت اما به خود ما شاید خیلی چیزا یادداد.وشاید اون سال زمستون وعید برای ما خیلی خاطره انگیز کرد.دیروز داشتم به یاد 2سال پیش نگاهش می کردم تصمیم گرفتم این متنو اینجا هم بذارم.

پشتکاره که زندگی آدمو می سازه

2007-06-08T04:52:00.000-07:00

آخرین بار یادتونه گفتم حوصلم از امتحان دادن سر رفته مخصوصا از اینکه درس بخونم ونمره نگیرم.وای دیوانم
می کنه.اما ظاهرا این ناراحتیم باعث شد بادقت تر درس بخونم واین دو امتحان آخرمو واقعا خوب بدم.شاید این امتحانهارا خوب دادن هم اونقدرها مهم نباشه ولی مهم برای من اون تلاشیه که بالاخره به نتیجه رسید.فهمیدم بیشتر مشکلم موقع امتحان دادنها ریز نوشتن وبی دقتی که همه اینا از دل ندادن به درس ناشی می شه.با تمام وجودم احساس می کنم دوباره انرژی دارم برای ادامه تحصیل وتلاش ودرس وهیچی مانعش نخواهد شد.دوباره ذوق درس خوندن پیدا کردم.
شاید خیلی شرایط با روزها و سال های قبل فرق کرده.اما من خوشحالم که تونستم بالاخره شرایط رو بپذیرم.با تمام وجود با اینکه بهم تو دوران کاردانی با دوستای خوب خوش می گدشت و هیچ وقت اون روزا برنمی گرده اما تونستم این زمان وشرایطو قبول کنم وواقعا الان دیگه برای خودم معمولا شرایطی رو به وجود میارم که بهترین لحظات رو داشته باشم.البته یک اعتراف باید بکنم و اون اینکه من یک زمانی همه چیز و همه کسو مانع درس خوندنم می دونستم اما الان می بینم این ترم همه چیز و همه کس دست به دست هم دادند من خوب بخونم به خصوص تشویق یک دوست خوب.
چند روز پیش هم رفتیم با یکی از دانشجویان فوق هوش مصنوعی صحبت کردیم.اونم مثل من کاردانی وبعد کارشناسی و بعد فوق خونده.معدل دوره لیسانسشم حدودا مثل معدل من بود.گفت من با پشتکار به اینجا رسیدم .گفت اگر اهل ایده دادنید باید برید رشته هوش یا فناوری اطلاعات اما اگر اهل اجرا هستید باید برید رشته نرم افزار.از این ور گفت هنوز فناوری تو کشور ما درست تدریس نمی شه اما هوش کلاخیلی کاربردیه و خیلی توی ایران بیشتر جا افتاده واز لحاظ تئوری وعملی پیشرفت کرده ویک دنیای خیلی گسترده ای. برای دکترا می تونید گرایشهایی مثل مهندسی پزشکی یا بیو انفورماتیک هم برید.اما می گفت سخته و تنها اگر اهل پشتکار هستید واردش بشید حتی به شوخی گفت اگر از زندگیتون سیر شدید برین هوش.
.خلاصه من با چند استاد هم صحبت کردم .اونها هم هرکدام یک نظر دارند.یک استاد می گه هوش ونرم افزار کلیشه ای شده و استاد دیگه می گه این رشته ها اصیل هستند.داریم هنوزبا دوستان تحقیقات می کنیم و می بینیم که چی دقیقا با روحیه مون می خوره تا سر قکر وحوصله رشتمونو انتخاب کنیم.فعلا تصمیم گرفتم فوق همین رشته کامپیوترو ادامه بدم تا ببینم بعدا از کجا سردرمیارم.
اطلاعات جدید از رشته های فوق بدست آوردم براتون مینویسم اینجا.تا اون موقع به قول دوست جدیدمون پشتکارو فراموش نکنین!

صداي ديدار

2007-05-28T00:45:00.000-07:00

راستش این دوهفته فقط در حال امتحان دادن بودم.تازه فردا هم یک امتحان دیگه دارم.آخه هیچ کدومو با تمام تلاشی که کردم خیلی خوب ندادم.راستش یه خرده خسته شدم.گاهی فکر می کنم اشتباه می کنم فکر میکنم کامپیوترو خیلی دوست دارم.شاید فقط خودمو با شرایط وفق دادم.خدارو چه دیدین یک وقت دیدین فوق از یک رشته دیگه سر درآوردم. هرچی من از این امتحان دادن بدم می آید ببینید سهراب چه حالی می کنه بادرس خوندنهاش!خوشم می آید این شاعرا با همه چی زندگیشون حال می کنن!به قول خودش: چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید

با سبد رفتم به ميدان، صبح‌گاهي بود.

با سبد رفتم به ميدان، صبح‌گاهي بود.
ميوه‌ها آواز مي‌خواندند.
ميوه‌ها در آفتاب آواز مي‌خواندند.
در طبق‌ها، زندگي روي كمال پوست‌ها خواب سطوح جاودان مي‌ديد.
اضطراب باغ‌ها در سايه هر ميوه روشن بود.
گاه مجهولي ميان تابش به‌ها شنا مي‌كرد.
هر اناري رنگ خود را تا زمين پارسايان گسترش مي‌داد.
بينش هم‌شهريان، افسوس،
بر محيط رونق نارنج‌ها خط مماسي بود.

من به خانه بازگشتم، مادرم پرسيد:
ميوه از ميدان خريدي هيچ؟
- ميوه‌هاي بي‌نهايت را كجا مي‌شد ميان اين سبد جا داد؟
- گفتم از ميدان بخر يك من انار خوب.
- امتحان كردم اناري را
انبساطش از كنار اين سبد سر رفت.
- به چه شد، آخر خوراك ظهر ...
- ...

ظهر از آيينه‌ها تصوير به تا دوردست زندگي مي‌رفت.

ظهر از آيينه‌ها تصوير به تا دوردست زندگي مي‌رفت.

نامه‌ی اول

2007-05-23T11:24:00.000-07:00

سادگی را من از نهانِ يک ستاره آموختم
پيش از طلوعِ شکوفه بود
شايد با يادِ يک بعداز ظهرِ قديمی
آن قدر ترانه خواندم
تا تمامِ کبوترانِ جهان شاعر شدند.
سادگی را من از خوابِ يک پرنده
در سايه‌ی پرنده‌يی ديگر آموختم.
باد بوی خاصِ زيارت می‌داد
و من گذشته‌ی پيش از تولدِ خويش را می‌ديدم.
ملايکی شگفت مرا به آسمان می‌بُردند،
يک سلولِ سبز در حلقه‌ی تقديرش می‌گريست،
و از آنجا آدمی ... تنهايیِ عظيم را تجربه کرد.
دشوار است ...
ری‌را هر چه بيشتر به رهايی بينديشی
گهواره‌ی جهان کوچک‌تر از آن می‌شود که نمی‌دانم چه ...!
راهِ گريزی نيست
تنها دلواپسِ غَريزه‌ی لبخندم،
سادگی را من از همين غَرايزِ عادی آموخته‌ام
سیدعلی صالحی.

اردیبهشت

2007-05-10T15:33:00.000-07:00

هر لحظه این ماه بوی تورو می ده....بوی لحظه لحظه ی با تو بودن وبا تو زیستن .....بوی شادیهای کودکانه ات که قشنگ تر از این برای من لحظه ای نیست.......کودک بودنو از تو یاد گرفتم همون طور که بزرگ اندیشیدنو......و سادگی وصداقتو....باور کن کلمه به کلمه این جملات صدای ذهنمه که داره بلندبلند حسشو بیان می کنه......

بانوی اردیبهشت من همیشه دوستت دارم وخواهم داشت.با تمام وجودم همیشه از خدا می خوام که همه وجودت پر از زندگی و شادی باشه

و این شعرو تقدیم به تو خواهر خوبم می کنم

اردیبهشت را استشمام خواهم کرد

سبز خواهم شد

خود را از حجم شکوفه لبریز خواهم کرد

و بهار بهار واژه تقدیمت خواهم کرد

وعده ی ما

ساعت عشقبازیه گل و شاپرک

منتظرم می مانی ؟

رویا جونم تولدت مبارک

http://banooye-ordibehesht.blogspot.com

هدیه

2007-05-05T22:45:00.000-07:00

دیشب مامانم رفتن مکه من وبابارو به مدت 2هفته تنها گذاشتن.2هفته من باید بانوی خونه باشم وتمام مسئولیتاشو به عهده بگیرم .اختمالا تجربه جالب وسختی خواهد بود.
ولی من بیشتر از اینکه نگران این تجربه باشم دلم خیلی هوای سال 82 و اون سفر ناب و خاصو کرده..باور کنید آدم وقتی تو مکه ست یا مدینه یک حال خاصی داره که تو هیچ سفر دیگه ای نداره.و از همه اینا جالبتر اون مناسک حجه مخصوصا وقتی لبیک گویان دور خونه خدا می چرخی.اولین بار که خونه خدا رو دیدم برعکس تمام هم سفرام که نشستن و گریه کردن من تنها چیزی که اومد تو ذهنم اون شعر "مقصود تویی کعبه وبتخانه بهانه ست"با صدای عصار بود.به نظر من مهم خدا ست. کعبه دقیقا همون بهونه ییه که باعث شده همه این آدما به خاطرعشق به خدا دور هم جمع شدن . چه زیباست این مراسم .شاید قشنگ ترین خاطره عمرم اینه که دقیقا روز تولدم محرم شدم.و با تمام وجودم به خاطر این هدیه قشنگ از خدا متشکرم

یک خرده زیادی مذهبی شد ه

یک دوست شاد وخندون

2007-05-05T21:50:00.000-07:00

روزهای قشنگ اردیبهشته .هوا مثل حال آدما هر لحظه ش یک جوره.بهر حال روزهای عجیب وقشنگیه.هر جا رو که نگاه می کنی سر سبزی و گل و گیاه می بینی.از هر جایی صدای پرنده ها رو می شنوی .من فکرمی کنم همشون دارن یک جورایی از خدا به خاطر این همه زیبایی تشکر می کنن.راستی واقعا خوش به حال پرنده ها که بال دارن و می تونن برن همه جا رو ببینن.
هفته پیش یک روز که حالم خیلی خوب نبود و خسته از دانشگاه و کلاس زبان رفتم ورزش شاید یک نیرویی تازه کنم ،همین طور که ورزش می کردم یک دختر خیلی نازبا دو چال خیلی خوشگل تو صورتش جلوی من هی با کناریش می خندید و ورز ش می کرد . من داشتم با خودم فکر می کردم که چه خوبه همه آدما مثل این دختر بخندن که یهو دیدم این محبوبه خانم ناز یک پا نداره .باورم نمی شد تا چند لحظه از شک نمی تونستم ورزش کنم .تا آخر اون روز از شدت نا باوری تا آخر کلاس زیرکانه این دخترو نگاه می کردم.جالب بود که باهمه بچه های سالن می گفت و می خندید و سربه سرشون می ذاشت.دفعه بعد که با یکی از دوستام برمی گشتم برام تعریف می کرد که این محبوبه خانم همسن ماست.دیپلم حسابداریه وتو بانک کار می کنه.و با حقوقش زندگی خودش و مامانشو می چرخونه.و تازه رانندگی هم می کنه .از دستمزدش یک پراید برای خودش خریده.پدرش فوت کرده و خواهر برادراش رفتن سر خونه زندگیشون.این با مادرش تنها زندگی می کنه.دوم راهنمایی که بوده تمام پاشو سرطان می گیره.دکترا هم دیر می فهمنن و مجبور می شن که پاشو قطع کنن.ولی دوستم می گفت وقتی با محبوبه حرف می زنی اصلا ناراضی نیست.می گه خدارو شکر که زنده ام ومی تونم خوب زندگی کنم و شاید اگر این پا رو داشتم می رفتم دنبال راه کج و زندگیم تباه می شد.باور کنید من اونشب اومدم خونه تا می تونستم توبه کردم پیش خدا .گفتم خدایا من همه چی دارم،سلامتی دارم،پدرو مادر خوب وسالم دارم،هیچ مشکل خاصی هم ندارم ولی همش در حال غر زدنم.ولی این دختر شاید نصف شرایط منو نداره ولی داره درست زندگی می کنه وقدر تک تک امکانات وشرایط اطرافشو می دونه .
ما در مقابل اون دختر دقیقا مثل همون پرنده ای می مونیم که می تونیم پرواز کنیم اما با ناامیدی ها و دلتنگیامون گاهی به اندازه اونم از جامون تکون نمی خوریم چون معنی زندگی کردنو هنوز یاد نگرفتیم.

2007-04-26T22:22:00.000-07:00

من از بچگی به شدت آدم شاد و سرخوشی بودم و همیشه یک زندگی روتین وخوبی رو در کنار خانوادم داشتم.خوب بچه آخر بودم و توجه همه خانواده به سمت من بود و شاید می شه گفت این دوست داشتن وعلاقه بیش از حد همه باعث شده بود ه بود که وابسته به دیگران زندگی کنم . اما نقطه سخت وقشنگ زندگی من دقیقا وقتی شروع شد که برادر من از پیش ما رفت شهر دیگه برای تحصیل و من تازه اونجا بود که فهمیدم بهترین دوست زندگیم کسی که هر لحظه اراده می کردی یا نمی کردی کنارت بود دیگه پیشم نیست .بعد یک سال شک زدگی فهمیدم که باید از این به بعد خودم روی پای خودم وایستم بدون کمک هیچ کس.تو اون یک سال فکر می کردم دیگه هیچ وفت یک زندگی قشنگو مثل همیشه نخواهم داشت اما در یک تابستون به یادموندنی که ما سال اول کنکورمون بود تلفنمون زنگ خورد وپشت تلفن یکی از همکلاسیهام بود که جلوی من می شست اما من تا حالا حتی یک بار هم باهاش تلفنی صحبت نکرده بودم واین شد که باهم و چند تا از دوستای دیگمون رفتیم کلاس هندسه تحلیلی.کلاس رفتن همانا و دوست شدن ما هم همانا.هر چی با این دوست گل آشنا می شدی بیشتر به سمتش جذب می شدی .هرچی می گذشت بیشتر احساس می کردم زندگی داره برام یک معنای دیگه پیدا می کنه البته نمی گم شرایط سنیمون هم بی اهمیت در خیلی تحولات بود. اما باور کنید این دختر یک چیز خاصی بود وهست البته یک دختر ساده وبی غل وغش که واقعا تو دلش جز پاکی وصداقت نبود.من تا این سال کلی دوست خوب داشتم اما تا اون موقع غیر از شیرین بانو وآرزوی عزیز هیچ کس معنای جدیدی رو تو زندگیم ایجاد نکرده بود.همه چیز با این دوست قشنگم یک رنگ و بوی خاص پیدا کرده بود.امروز شاید حدود5 سال وخرده ای از این دوستی می گذره .توی این 5 سال ما شاید بیشتر روزهای زندگیمونو و بیشتر تجربه های دوران اول جوونیمونو باهم گذرونیدم.باهم درس خوندیم برای کنکور باهم قبول شدیم تو داشگاه دوباره همکلاسی شدیم .باهم وبلاگ نویسی رو شروع کردیم.باهم گشتیم.باهم تجربه کردیم.باهم حدودا کارشناسی قبول شدیم.باهم رفتیم خبرنگاری یاد گرفتیم.عکاسی کردیم.باهم سینما می رفتیم. ختی الان صمیمی ترین دوستامون تقریبا مشترک شدن.شاید تا حدودی الگو های رفتاریمون یکی شده.دوست داشتنیهامون برای هم عزیز شده.اون تفاوت ها یی هم که باهم داریم همیشه ما رو در جهت پیشرفتمون پیش برده.
شاید خیلی وقتا از نظر فیزیکی و روحی از هم دور شدیم و خیلی تجربه ها و جداگانه گذرونیم ولی مهم اینه که وقتی پیش هم بر می گشتیم از قبل بیشتر همو دوست می داشتیم.به قول رویا گلم دوستیمون خیلی ریشه دار شده .
راستش این چند ماه اخیر من یک خرده حال مساعدی نداشتم.انگار مثل خرس های قطبی توی یک خواب زمستانی رفته بودم و اصلا هم دوست نداشتم بیام بیرون و لحظه به لحظه بیشتر در خودم فرو رفتم البته خودم این حالو می فهمیدم شاید یک جورایی شبیه همون روزایی بود که داداشم از پیشم رفته بود . بهر حال باعث شده بود که من از این دوست خوبم دور بشم اما این روزا در اولین لحظات اردیبهشت عزیز که من دوباره همون سرخوشی وخوشحالی روزهای قبل زندگیمو به کمک کیمیاگر عزیزم پیدا کردم. ما یک جورایی فصل جدیدی رو در زندگیمون آغاز کردیم .خانمی گلم تو این چند ماه تو هم خیلی تغییر کردی .دیروز که باهم حرف می زدیم احساس می کردم خیلی بیشتر از همیشه من وتو همو در ک می کنیم.گرچه صادقانه می گم همیشه حتی در همین چند ماه برای دیدنت روز شماری می کنم اما این چند روز اخیر برای من روزهای قشنگ قبلی رو یاد آوری کرد.اون دویدن ما به سمت هم برای دیدن هم به من فهموند که دوباره یک زندگی قشنگ پرمعنا رو داریم شروع می کنیم.به من فهموند که داریم به درخت دوستیمون دوباره آب می دیم. رویا گلم با تمام وجود به هردومون تبریک می گم و مطمئنم که دوباره روزهای خوشی رو آغاز کردیم وروزهای بهتری در انتظارمونه. کیمیاگر خوبم ممنون که تشویقم کردی دنبال خودم واین دوستی برم.

2007-04-06T11:00:00.001-07:00

تقدیم به یه دوست خوب:

دارم هی پابه پای نرفتن صبوری می کنم

صبوری می کنم تا تمام کلمات عاقل شوند

صبوری می کنم تا ترنم نام تو در ترانه کامل تر شود

صبوری می کنم تا طلوع تبسم، تا سهم سایه،تا سراغ همسایه

صبوری می کنم تا مدار،مدارا،تا مرگ

مرگ خسته خسته از دق الباب نوبتم آهسته زیر لب ،چیزی،حرفی،سخنی بگوید

مثلا وقت بسیار است ودوباره باز خواهم گشت

مرا نمی شناسد مرگ

یا کودک است هنوز ویا شاعران ساکتند

حالا برو ای مرگ،برادر،ای بیم ساده آشنا

تا تو دوباره باز آیی من هم دوباره عاشق خواهم شد
*********

سرانجام باورت می کنند

باید این کوچه نشینان ساده بدانندکه جرم باد ربودن باغهای رویا نبوده است

گریه نکن ری را

راهمان دور ودلمان کنار همین گریستن است

دوباره اردیبهشت به دیدنت می آیم
***********

قبول نیست ری را

بیا قدمهامان راتا یادگاری درخت شماره کنیم

هر که پیشتر از باران به رویای چشمه رسید

پریچه بی جفت آبها را ببوسد برود تا پشت پروانه

هی خواب خدا وسینه ریز ستاره ببیند
************

نه من سراغ شعر می روم نه شعر سراغی از من ساده سراغی گرفته است

تنها در تو به شادمانی می نگرم ری را

هرگز تا بدین پایه بیدار نبوده ام

از شب که گذشتیم حرفی بزن

سلام نوش نیروی گس

نه من سراغ شعر می روم نه شعر سراغی از من ساده گرفته است

تنها در تو به حیرت می نگرم ری را

هرگز تا بدین پایه عاشق نبوده ام

پس اگر این سکوت تکوین خواناترین ترانه من است

تنها مرا زمزمه کن ای ساده،ای صبور

حالا از همه اینها گذشته بگو راستی در آن دور دست گمشده ها آیا

هنوز کودکی با دوچشم خیس و درشت مر ا می نگرد

نامه ها :سیدعلی صالحی

پریا

2007-03-29T16:38:00.000-07:00

یکی بود یکی نبود
زیر گنبد کبود
لخت و عور تنگ غروب سه تا پری نشسه بود.
زار و زار گریه می کردن پریا
مث ابرای باهار گریه می کردن پریا.
گیس شون قد کمون رنگ شبق
از کمون بلن ترک
از شبق مشکی ترک.
روبروشون تو افق شهر غلامای اسیر
پشت شون سرد و سیا قلعه افسانه پیر.

از افق جیرینگ جیرینگ صدای زنجیر می اومد
از عقب از توی برج شبگیر می اومد...

« - پریا! گشنه تونه؟
پریا! تشنه تونه؟
پریا! خسته شدین؟
مرغ پر بسه شدین؟
چیه این های های تون
گریه تون وای وای تون؟ »

پریا هیچی نگفتن، زار و زار گریه میکردن پریا
مث ابرای باهار گریه می کردن پریا
***
« - پریای نازنین
چه تونه زار می زنین؟
توی این صحرای دور
توی این تنگ غروب
نمی گین برف میاد؟
نمی گین بارون میاد

نمی ترسین پریا؟
نمیاین به شهر ما؟

شهر ما صداش میاد، صدای زنجیراش میاد-

پریا!
امشب تو شهر چراغونه
خونه دیبا داغونه
مردم ده مهمون مان
با دامب و دومب به شهر میان
داریه و دمبک می زنن
می رقصن و می رقصونن
غنچه خندون می ریزن
نقل بیابون می ریزن
های می کشن
هوی می کشن:
« - شهر جای ما شد!
عید مردماس، دیب گله داره
دنیا مال ماس، دیب گله داره
سفیدی پادشاس، دیب گله داره
سیاهی رو سیاس، دیب گله داره » ...
***
تو قلب شب که بد گله
آتیش بازی چه خوشگله!

آتیش! آتیش! - چه خوبه!
حالام تنگ غروبه
چیزی به شب نمونده
به سوز تب نمونده،
به جستن و واجستن
تو حوض نقره جستن

الان غلاما وایسادن که مشعلا رو وردارن
بزنن به جون شب، ظلمتو داغونش کنن
عمو زنجیر بافو پالون بزنن وارد میدونش کنن
به جائی که شنگولش کنن
سکه یه پولش کنن:
دست همو بچسبن
دور یاور برقصن
« حمومک مورچه داره، بشین و پاشو » در بیارن
« قفل و صندوقچه داره، بشین و پاشو » در بیارن

پریا! بسه دیگه های های تون
گریه تاون، وای وای تون! » ...

پریا هیچی نگفتن، زار و زار گریه می کردن پریا
مث ابرای باهار گریه می کردن پریا ...
***

دنیای ما قصه نبود
پیغوم سر بسته نبود.

دنیای ما عیونه
هر کی می خواد بدونه:

دنیای ما خار داره
بیابوناش مار داره
هر کی باهاش کار داره
دلش خبردار داره!

دنیای ما بزرگه
پر از شغال و گرگه!

دنیای ما - هی هی هی !
عقب آتیش - لی لی لی !

دنیای ما همینه
بخوای نخواهی اینه!

خوب، پریای قصه!
مرغای شیکسه!
آبتون نبود، دونتون نبود، چائی و قلیون تون نبود؟
کی بتونه گفت که بیاین دنیای ما، دنیای واویلای ما
قلعه قصه تونو ول بکنین، کارتونو مشکل بکنین؟ »

پریا هیچی نگفتن، زار و زار گریه می کردن پریا
مث ابرای باهار گریه می کردن پریا.
***

قسمتی از شعر شاملو
http://www.avayeazad.com/shamloo/havaye_taze/7.htm

یادنامه دو:پشت سر گذاشتن سال سفر و آغاز اولین سال 9نفره خانواده ما

2007-03-27T01:54:00.001-07:00

سال گذشته رو می تونم سال استراحت و سفر بدونم.تا دلتون بخواهد من مسافرت رفتم .باور کنید در عمرم اینقدر سفر نرفته بودم.تا دلتو بخواد گردش رفتم.اول سالی که با مامان رفتیم کیش .من اون موقع تازه یک جریان تلخو فهمیده بودم و داشتم هضمش می کردم.شاید می شه گفت من تمام امسالو زحمت کشیدم تا این فاجعه رو درک کردم.گاهی با فکر وخیال و گاهی با بی خیالی.اما خدارو شکر الان برام همه چی حل شده. وتونستم دوباره خود واقعیمو پیدا کنم. البته تاثیر دوستای خوب اطرافمو نمی تونم حتی یک ذره هم کتمان کنم.

درباره کیش وزیباییهاش می گفتم که البته هر چی از آبی دریاشو ونخل های زیباش بگم کمه.بعدشم که مشهد اومدم ما هر هفته با بچه ها میرفتیم کوه. چه عکسای قشنگی که از اون روزا تو آلبومامون داریم.می رفتیم و می خوندیم:شادی کجایی تو آوازا توسازا.امسالم این کوهنوردیو راه میندازیم انشاالله.

بعدشم تهرانو و اقامت دو ماهه در اونجا.راستش مدتها بود من وشیرین اینقدر بهم نزدیک نشده بودیم.چه پیاده رویها که نرفتیم .سروته مارو می زدن یا مارو تو خونه هنرمندان مشغول گپ زدن پیدا می کردن یا تو کافه کوپه.اتفاقا من از اینور با تمام شرایط خاصی که خونه فرشاد بود با کسری تمام سینماها و تمام تئاتر رو گز کردم.کلی شطرنج وپیانو ازکسری یادگرفتم.کلی بازیهای بچگانه رو با هم تجربه کردیم.البته بماند که دلتنگی های دوری از خانواده و دوستان هم گاهی لحظات زیبای منو غمگین می کرد.

بعد این دو ماه هم که رفتیم با شیرین تبریز.تبریزم خیلی بهمون خوش گذشت .روزها که میرفتیم اماکن تاریخی .شبها هم می رفتیم پاساژها رو می گشتیم .آخر شب ها هم بعد دیدن شو وگپ زدن وعکس گرفتن با فرزاد والناز تازه باز خودمون بساط قهوه وچایو برپا می کردیم ومی شستیم به حرف زدن .نمی دونم چرا این حرفها تموم نمی شد.یک روز هم که باخانواده الناز و دوستاشون کندوان رفتیم وچقدر خوش گذشت که عکس هاشم تو فلیکر گذاشتم همون موقع ها.

مسافرت بعدی امسال هم تایلند بود که واقعا خودمم نمی دونم چه شکلی جورشد.چی شد که مامانم همچین تصمیم گرفت و کاراشو درست کرد.گاهی فکر میکنم مامانم حال اونروزای منو می دید و احساس می کرد که می تونه منو با یک مسافرت خوشحال کنه.نمی دونم واقعا چی شد فقط اینو می دونم که خیلی خوب بود با اینکه من اصلا اولش آمادگی نداشتم ولی آرامش اونجا واقعا منو گرفت.چه دوستای خوبی اونجا پیدا کردیم.عکساشو به زودی تو فلیکر می ذارم.بعد از تایلند هم اتفاق ها خیلی زنجیره وار اتفاق افتاد.اول من به بهانه کنفرانس کامپیوتر بلند شدم رفتم تهران که واقعا قرار بود با ندا ورویا بریم که واقعا اگر می تونستن ومیومدن خیلی بیشتر خوش می گذشت.راستش گرچه کنفرانسم خیلی خوش گذشت .چون چند تا دوست خوبو دیدم ولی اصل قضیه دیدن یک دوست جدید خوب بود.روزای خوبی بود گرچه من با تمام وجودم با زبونم اینقدر قشنگ همه چی رو خراب کردم.گرچه روزای آخر خیلی چیزارو درست کردم .شاید بهترین لحظات ما همون 2و3 ساعت آخر بود.

بعدشم اومدم مشهد اول عمو فرهادم اومد کلی گردش های مختلف و کلی گپ های جالب.نم یک موضوعی رو فهمیدم و اونم این بود که از نظر افکار درسی همون سیری که عموم رفته را دارم می رم و جالبه دقیقا اونم می خواسته برای ادامه تحصیل روانشناسی بخونه ولی دقیقا کامپیوتر خونده والان یک مهندس موفقه.

بعدشم که شیرین بانوم اومد وگردش های هروزی که با بچه ها رفتیم.باور کنید بیشتر از اینکه برای اون سفر باشه برای من بود.نمی دونم چرا توی اون چند روز اینقدر من احساساتی شده بودم.دست خودم نبود.فکر کنم اون جمع خیلی خوب منو به این حال انداخته بود.البته فوق العاده خوب بود.شاید توی این یک هفته تکلیف خیلی چیزها رو برای خودم مشخص کردم.

همون شبی که شیرین رفت هم فرشاد با خانوادش اومد.صدرا وکسری عزیزم با گذشت 3هفته خیلی بزرگ و ناز شده بودن.

بعدشم اومدن فرزاداینا و بدوبدو کردن برای مرتب کردن خونه برای سال تحویل.این اولین سال تحویلی بود که ما نه نفره پیش هم بودیم.درسته همون لحظه سال تحویلو خواب بودیم ولی تا1 ساعت قبلش همه در کنار هم بودیم.باور کنید تمام اتفاقای قشنگ امسال یک طرف و این لحظات برای من یک طرف دیگه مخصوصا با موجود جدیدی به نام صدرا که کلی با خودش خنده وشادی آورده بود

happy valentine

2007-02-14T19:27:00.000-08:00

آن که هیچ نمی داند به چیزی عشق نمی ورزد.آن که از عهده هیچ کاری بر نمی آید هیچ نمی فهمد.آن که هیچ نمی فهمد بی ارزش است.ولی آنکه می فهمد،بی گمان عشق می ورزد،مشاهده می کند ،می بیند...هر چه بیشتر دانش آدمی در چیزی ذاتی باشد،عشق بدان بزرگتر است

paracelsus
مقدمه کتاب هنر عشق ورزیدن نوشته اریک فروم

جاتون خالی این هفته من تایلند بودم کلی همه جا جشن بود.همه جارو بادکنک و گل بارون کرده بودند.هتل ساحلی که ما توش بودیم جشن بزرگی رو برای این روز قشنگ ترتیب داده بود.عروسک فروشی ها وگل فروشی ها جایی برای سوزن انداختن نداشتن.توی خیابون ها وپاساژها پراز خواننده ها وموزیسین ها بود.هرجا می رفتی آهنگ هایی دربتره این روز گذاشته بودند.تو باغ ها چمنی به شکل قلب درآورده بودند و روش این روز را به همه تبریک می گفتند.خلاصه جاتون خیلی خالی. منم این روزو به همه کسایی که به به کسی یاچیزی در زندگیشون عشق می ورزند وعشقشون باعث افتخارشونه تبریک می گم.

2007-01-20T13:37:00.000-08:00

سلام ،حال همه ی ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدن باد به باغ خیالی دورکه مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند
با این همه عمری اگر باقی بود... طوری از کنار زندگی می گذرم که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد ونه رویین دل نا ماندگار بی پرده
تا یادم نرفته ست بنویسم
حوالی خواب های ما سال پربارانی بود
می دانی همیشه هوای آنجا پر از هوای تازه باز نیامدن است
اما تو لااقل هر وهله، حتی گاهی ،هراز گاهی
ببین انعکاس تبسم رویا شبیه شمایل شقایق نیست
راستی خبرت بدهم!خواب دیده ام خانه ای خریده ام!
بی پرده ،بی پنجره،بی در،بی دیوار
هی بخند!چیزی نمانده است!
من فردا 40 ساله خواهم شد
دارد همین لحظه یک فوج کبوترسفید از فراز کوچه ما می گذرد
باد بوی نامه های کسان مرا می دهد
یادت می آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری

نه ری را جان! نامه ام باید کوتاه باشد،ساده باشد،بی حرفی از ابهام وآینه
از نو برایت می نویسم حال همه ما خوب است اما تو باور نکن
نامه ها با صدای خسرو شکیبایی

من آن موجم که آرامش ندارم

2007-01-17T13:56:00.000-08:00

مثل ابرهای زمستون دلم از گریه پره
شیشه نازک دل منتظر تلنگره

این شعر زیبا متن یکی ازآهنگهای قشنگ داریوشه،این شعر دقیقا وصف روحیه و حال بیشتر روزهای زندگی من بوده وهست.شاید خیلی هم بد نباشه ولی مهم اینه که من اینم با این خصوصیات و این روحیه حداقل توی این یک سال و با این اتفاقات موجود.این عکس هم از هستی عزیزه از سواحل جزیره کیش.

من آن موجم که آرامش ندارم

به آسانی سر سازش ندارم

همیشه در گریز و در گذارم

نمی مانم به یک جا، بی قرارم

سفر یعنی من وگستاخی من، همیشه رفتنو وهرگز نماندن

هزار ان ساحلو نادیده دیدن ،به پرسشهای بی پاسخ رسیدن

من از تبار دریام ، از نسل چشمه سارم

رهاتر از رهایی ، حصار بی حصارم

صاحب حصار من نیست، پایان کار من نیست

همدرد و یار من نیست

کسی که یار من نیست ، در انتظار من نیست

صدای زنده بودن درخروشم، به ساحل جون می یابم خموشم

به هنگامی که دنیافکر ما نیست، برای مرگ هم در خانه جا نیست

اگر خاموش بشینم روا نیست

دل از دریا بریدن کار مانیست

من از تبار دریام،از نسل چشمه سارم

رهاتر از رهایی،حصار بی حصارم

صاحب حصار من نیست، پایان کار من نیست

همدرد و یار من نیست

کسی که یار من نیست، در انتظار من نیست

من آن موجم که آرامش ندارم

به آسانی سر سازش ندارم

همیشه در گریز و در گذارم

نمی مانم به یک جا، بی قرارم

بزرگی

2006-12-31T07:36:00.000-08:00

یک انسان می تواند آزاد باشد ولی بزرگ نباشد اما هیچ انسانی نمی تواند بزرگ باشد ولی آزاد نباشد

جبران خلیل جبران

از صبح تا حالا به بزرگی وعظمت یک انسان فکر می کردم.اینقدر آدم تحصیلکرده بی فرهنگ ویا بی تحصیل بافرهنگ یا حتی آدمی با تمام شرایط فرهنگی و تحصیلی مناسب اما فاقد ارزش انسان بودن این روزا می بینی که گاهی وقتا واقعا با خودت می گی ارزش چیه؟بزرگی چیه و یا واقعا انسان بودن معناش چیه؟چقدر به ارزشهای خودمون واعتقاداتمون باید پایبند باشیم؟واقعا تا چه حد؟ واقعا زندگیمونو بر پایه کدام اعتقادات بنا بگذاریم؟چقدر اینقدر ارزشهامون تو جامعه کم رنگ شده؟بچه های ما واقعا چه جور موجوداتی از عذاب درمیان وقتی الان ما این اعتقاداتو نداریم؟البته من از خودم شروع می کنم این چالش ذهنیو رو.فقط من این وسط یک چیزی رو میدونم و اونهم اینکه آدمای بزرگ هنوز هستند.داریم می بینیمشون در اطرافمون.همه اونا بوی یک عمر جون کردن-عرق جبین خوردن-ادعا نداشتن-بوی صداقت ومعرفتو میدن هرچند که شاید ماها کمتر معنای این کلمه ها رو درک کنیم.اماامیدوارم که نه تنها من بلکه تمام آدمایی که با تمام وجود دوستشون دارم یک روزی یکی از همین آدما بشیم.
خدا کنه حداقل هر چه زودتر دغدغشو پیدا کنیم تا بعد جزی از وجودمون بشه.باور کنید نمی دونم چرا این حرفا به مغزم خطور کرد فقط مطمئنم ناگهانی نبود ومطمئنم که خوشبختانه هنوز خیلی ها هستندکه این حرفا راخیلی بیشتر از من درک می کنند وبهشاعتقاد دارند که من به خودم اجازه دادم دربارش حرف بزنم

بازی شب یلدا

2006-12-29T03:37:00.000-08:00

ممنونم از کیمیاگر عزیز که منو به این بازی دعوت کرد گرچه من کلی با تاخیر نوشتم

.اول:من برنامه ریزی کردم این چند ماهو فقط به فکر درس باشم از هرنوع دوست بازی بپرهیزم ولی نشد .دلیلش شخصی بود که تو زندگی من وارد شد.شاید کل سیستم ونظم زندگیمو بهم ریخت ولی کلی محبت و عشق وشادی را به من هدیه کرد.ازش باتمام وجود ممنونم.
.دوم:نقطه اوج زندگی من دقیقا سال پشت کنکورم بود.اون سال من بهترین وسخترین لحظاتو داشتم.قشنگترین لحظاتم اون جمع چهارنفره خودم وخانمی وشیرین بانو وآرزو بود.چه شبای قشنگی بود شبهای خوندن و زدن وگفتنو وخاطره تعریف کردن.یک شمع هم همیشه وسط بود که تاصبح تنها نورمون بود.قشنگتر از اون دوستی من و خانمی عزیز بود.اون بود که من یاد داد زندگی خیلی راحتر از اون چیزی که آدم فکر می کنه.اون سال خیلی خاص بود.چون عاشق شدم.کنکور قبول شدم واتفاقای دیگه که لحظه لحظش اول جوونی منو ساخت.شاید یکسال بود که احساس می کردم این لحظات وقشنگی ها رو گم کردم ولی بالاخره تصمیم گرفتم چشمامو باز کنم و لحظات قشنگی که الان داره برام اتفاق می افته را ببینم.دوستای جدید خوبی مثل هستی وندا و مونای عزیز که واقعا دوستشون دارم والان جز یکی از اعضای زندگیم شدن .و حتی خودم وخانمی عزیز با شرایط و تغییراتی که در هردومون به وجود آمده.آره باید این بزرگ شدن را باور کنم.آره باید تغییرات خوب را دید و باور کرد با تمام وجود.باید قبول کرد که من یک بار شکست خوردم ولی دوباره بلند شدم.باید باور کرد توی حال دارم زندگی می کنم نه گذشته.باید باور کرد تا حالا هرمشکلی داشتم جلوش وایستادم و به بهترین وجه حلش کردم بازهم می تونم.باید باور کرد که می توانم دوباره یک زندگی نو را آغاز کنم و اونو جوری بسازم که واقعا دوست دارم..
سوم:من آدمی هستم عاشق .عاشق زندگی-خانواده –دوستام-زمین-آسمون و تمام موجوداتی که در آنها هست واز همه مهمتر عاشق اونی که باعث شده من تمام اینها را باهم داشته باشم.
چهارم:من اعتقاد خاصی شاید به مذهب نداشته باشم ولی به شدت خدا رو دوست دارم وبه همون اندازه هم ازش می ترسم.شاید برای اینکه دوست ندارم ازم ناراحت باشه.

.پنجم:من خوبی –پاکی وصداقتو را باتمام وجودم می ستایم و آرزو می کنم همه این قشنگیهارو بتونم در خودم حفظ کنم
منم 5 نفر ندارم دعوت کنم فقط یک نفرو دعوت می کنم اونم مونای عزیزه بقیه دوستان وبلاگ نویسم یا فقبلا خودشون دعوت شدن یا منو دعوت کردن.

دوست دارم برگردم اما

2006-12-24T13:24:00.000-08:00

خسته شدم از اینقدردر هپروت بودن.احساس می کنم از خودم دور شدم.احساس می کنم از زندگی که در تصورم بوده برای خودم بسازم دور شدم.دلم می خواد برگردم به اون لحظات.دلم میخواد برگردم.برگردم به زندگی روزمره ام.نمی دونم آدم چرا هرچی داره دوست نداره..تو زندگی روزمره ای یک جور عذاب می کشی.آرامشت بهم می ریزه یک جور.گرچه از قشنگیهاشم لذت می بری.اینهمه تناقضو چه شکلی باید تحمل کرد.من الان چهار چیزو بیشتر نمی دونم.اول اینکه با تمام وجودم با اینکه همه چی خوب داره پیش میره دلم می خواد برگردم به زندگی عادی و روزمرگیهامو به نحو قشنگتری بگذرونم.دوم هم اینکه می خوام یک مدت تنها باشم با خودم بدون اینکه کسی از دستم ناراحت شه.سوم اینکه مطمئنم این زندگی قشنگ هر چی هم خوب باشه اونی نیست که من می خوام.اینو مطمئنم.چهارم اینکه واقعا نیاز به آرامش دارم.شاید با گذشت زمان بتونم وضعیت جدیدو بپذیرم شایدم کلا سعی کنم همه چی رو برای همیشه فراموش کنم گرچه لحظات قشنگ این روزها از دل من هیچ وقت بیرون نخواهدرفت و از اونی که باعثش بوده از ته قلب ممنونم.

گل بهار

2006-12-23T23:27:00.000-08:00

عاشقت شدم آي گل بهار
عاشقت منم پائيزو نيار
عاشقت شدم يار مهربون
من دوست دارم پيش من بمون

عاشقت شدم آي گل بهار
عاشقت منم پائيزو نيار
عاشقت شدم يار مهربون
ايندفه نرو پيش من بمون .

بدون زيره اين گنبد كبود
هيچكي مثل من عاشقت نبود
بيا منو تو همصدا بشيم
يه قصه واسه عاشقا بشيم
يه قصه واسه عاشقا بشيم

عاشقت شدم آي گل بهار
عاشقت منم پائيزو نيار
عاشقت شدم يار مهربون
من دوست دارم پيش من بمون

تو واسم بگو غنچه طلا
عشق ديگه كجاست توي قصه ها
من دلم ميخواد كه ما بشيم
از شب سياه جدا بشيم

بدون زيره اين گنبد كبود
هيچكي مثل من عاشقت نبود
بيا منو تو همصدا بشيم
يه قصه واسه عاشقا بشيم
يه قصه واسه عاشقا بشيم

عاشقت شدم آي گل بهار
عاشقت منم پائيزو نيار
عاشقت شدم يار مهربون
من دوست دارم پيش من بمون

عاشقت شدم آي گل بهار
عاشقت منم پائيزو نيار
عاشقت شدم يار مهربون
من دوست دارم پيش من بمون

عاشقت شدم آي گل بهار
عاشقت منم پائيزو نيار
عاشقت شدم يار مهربون
ايندفه نرو پيش من بمون .

عاشقت شدم آي گل بهار
عاشقت منم پائيزو نيار
عاشقت شدم يار مهربون
من دوست دارم پيش من بمون .

عاشقت شدم يار مهربون
من دوست دارم پيش من بمون

عاشقت شدم يار مهربون
من دوست دارم پيش من بمون ...

http://www.iransong.com/song/23246.htm

2006-12-18T06:43:00.000-08:00

"Dance Me To The End Of Love"

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Oh let me see your beauty when the witnesses are gone
Let me feel you moving like they do in Babylon
Show me slowly what I only know the limits of
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now, dance me on and on
Dance me very tenderly and dance me very long
We're both of us beneath our love, we're both of us above
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born
Dance me through the curtains that our kisses have outworn
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn
Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

تولدت مبارك برادرزاده عزيزم

2006-11-26T11:44:00.000-08:00

تولدت مبارك برادرزاده عزيزم.بالاخره بعد نه ماه وارد اين دنياي خاكي شدي.دنيايي كه قشنگيهاشو وزشيتهاشه كه زندگيمونو مي سازه.تو اين دنيا زندگي كردن و با مشكلات روز دست وپنجه نرم كردن و سرو بالا گرفتن خيلي سخته ولي باور كن اينقدر قشنگ هست كه تو اونو يكبار تجربه كني.پس صدرا كوچولوي من بگو سلام اي رهايي و سلام اي دنياي تمام قشنگيها و پاكيها و سلا م اي خالق تمام روشنايي هاي زندگي.صدرا عزيزم ورودتو به اين دنيا براي هممون مبارك باشه..

عيدفطر

2006-10-23T13:56:00.000-07:00

سلام،سلام به زمين كه ما هرروز بدون اينكه به حركتش توجهي بكنيم روي اون راه ميريم و به آسمان كه گاهي نيم نگاهي به اون ميندازيم تا ببينيم خورشيد يا ماهش چه پيامي رو برامون صادر مي كنند.تموم شد .ميهمان خدا بوديم.يك ماه تمام.فقط خداست كه در اين لحظاتي كه اعلام كردند فردا عيده مي دونه بنده هاش درچه حالي هستند.اميدوارم تمام هموطنانم حداقل در اين لحظه شاد باشند.اميدوارم اين ميهماني بهشون خوش گذشته باشه و به اون تعالي فكري كه دوست داشتن رسيده باشن.
ماه عجيبي بود انگار ديروز بود گفتن ماهو ديدن.انگار همين ديروز بود كه به بابام گفتم بابا امشب ساعتتو براي سحر كوك كن.چه زود گذشت .مثل باد.شايدم من چون خيلي نتونستم برم تو حس وحالش اينقدر زود گذشت.شايدم چون شروعش با ماه مهر ودانشگاه وانتخاب واحدو واين جور اتفاقات بود كمتر سختيهاش ودلگيريهاشو احساس كردم.نمي دونم ولي باز هم روزهاي سختي بود حداقل براي من.من تازه از مسافرت 2ماهه برگشته بودم بعد دوماه تغيير محيط، برگشته بودم به خونه خودمون و به اتاق خودم وپيش بهترين دوستانم.نمي دونم شايد انتظار همون گذشته ها رو داشتم.با اينكه ظاهرا همه چي سرجاشه اما از نظر من همه چي تغيير كرده.حتي منم شايد اون فرناز نيستم.راستش احساس ميكنم با اينكه لحظات جاي خودشون هر كدوم قشنگن ولي يك چيزي هست كه باعث ميشه من دائم احساس ناامني از آينده و حتي لحظه بعدمو دارم كه كمتر اين اتفاق برام مي افتاده.انگار آدما هم ديگه اون آدما نيستن گرچه همون خوبيهاي گذشته رو دارن.و لي اون آدمهايي كه من مي شناختم نيستن.البته اين موضوع شايد درباره همه صدق نكنه ولي باور كنين من ميدونم خودمم خيلي وقتا غير قابل هضمم.واين مسئله درست در زماني اتفاق مي افته كه مي خواد يك تغييري بكنه.منم گله اي از هيچ كس ندارم. فقط مي تونم بگم در درك محيط اطرافم به شدت كم آوردم.شايد گذري باشه!يك حس هميشگي به من مي گه همه چي داره به يك شكل قشنگ تري در مياد.فقط بايد يك خرده صبر كني كه تغييرات به سوي تكامل پيش برن.براي خودم دعا مي كنم تا خدا بهم تا اون موقع صبر بده.مي دونين بايد اين حرفا رو مي زدم تايكم آروم بشم چون واقعا احساس مي كردم قلبم از جاش داره درمياد.از موقعي كه برگشتم دارم به شدت تلاش مي كنم كه فرصتامو كمتر از دست بدم وبا تمام وجود تلاش كنم كه آخر ترم به سختي بر نخورم .خانمي عزيزم به نظرم تو اين مسدله از من هم بيشتر تلاش مي كنه و همينجا بهش تبريك مي گم.به قول او ما دوتا ديگه نمي خواييم حرف بزنيم مي خوايم عمل كنيم.اين هفته هم با اجازتون 2 كنفرانس دارم كه ميخوام با تمام وجود براشون تلاش كنم كه بهترين ارائه اي كه از دستم بر مياد داشته باشم.
به اميد روزهاي قشنگتردرآينده بسيار نزديك

2006-09-03T16:31:00.000-07:00

یکی از قشنگترین لحظاتم همین چند روز گذشته بود.یک دوست خوبم از مشهد اومده بود و من و اون و شیرین بانوم و دوستش 4 نفری باهم رفتیم کلی گشتیم کلی پیاده گشتیم دنبال یک کافه که اسمشو شنیده بودیم اما آدرسشو بلد نبودیم شاید 1 ساعت راه رفتیم تا به این کافه سیدیم البته بگم معرف این کافی شاپ به ما خانمی گلم بود که بسیار دوست داشتیم که در اون لحظات در کنارمون می بود گر چه وجودشو درکنارمون حس می کردیم.این کافی شاپ روزنامه نگاران است حالا من آدرس بلاگشونو براتون می ذارم تا بیشتر با هاشون آشنا بشینم.ما که واقعا بهمون اونجا خوش گذشت .یک فضا بسیار آروم با دکوراسیونی پر از کتاب و مجله و فضایی که یک جورایی بوی پاکی

.وصداقت رو توش حس می کردی بهتون پیشنهاد میدم حتما یکدفعه به اونجا سربزنید تا هم چیزهای خوشمزه بخورید وهم لحظات جالبی را تجربه کنید.

www.titrcafeblogspot.com

روز بعد هم گردش و کلی صحبت در یک پارک جنگلی تو میرداماد به نام طالقانی لحظات خاطره انگیزی رو برامون به جا گذاشت.عصرهم که دوتایی با هم از میدان ولیعصر تا خونه روپیاده روی کردیم وحرف زدیم.خیلی لحظات نابی بود.راستش ما یک ساله باهم دوستیم تا حالا هیچ وقت چنین فرصتی که خیال هردومون راحت باشه و کار نداشته باشیم بهمون دست نداده بود تا بتونیم رودررو حرفامونو بزنیم.

2006-09-01T22:58:00.000-07:00

دارم آخرین روزهای سفرم در تهران را می گذرونم .باورم نمیشه اما 1.5 ماه گذشت تا حالا بیشتر از دوهفته تهران نمونده بودم.راستش اولش اومدن به تهران کاملا برام دل بخواهی بود اما موندنم کاملا با شک وتردید.اما وقتی حال خانم برادرمو دیدم کلی مشتاق شدم که بمونم و از اوو کسری مراقبت کنم.راستش چون همیشه احساس می کردم خانم برادرم یک حق بزرگی به گردن من داره . تا حالاخیلی چیزها ازش یادگرفتم .همیشه خیلی دیدمو نسبت به زندگی و دنیای اطرافم روشن کرده.من ازش یادگرفتم که تو زندگی هر چقدر هم عاشق درس باشی هر چقدر هم توی این اجتماع پست ومقام داشته باشی نباید چشمتو رو ی محیط اطرافت و خونه خودت ومسئولیتهای شخصی خودت ببندی.باید همیشه به تک تک عناصر اطرافت .به افرادی که پیششون زندگی میکنی حتی وسایلی که ابزار زندگیتن کاملا توجه کنی.از او یادگرفتم که باید خودم همه کارمو بلد باشم وبر همه کارهام مسلط باشم تا بتونم یک مدیر خوب برای زندگیم باشم.از او یاد گرفتم هر محبتی را نباید کورکورانه کرد باید برای هر محبتت حداقل یک دلیل منطقی بیاری .باید فکرکنی که آیا محبتت برای اینه که خودت دوست داری این محبتو بهت بکنن یا نه واقعا برای کمک به طرف مقابلت انجام می دی .این خیلی نکته مهمیه که به نظرمن باید بهش فکرکرد.بهرحال این چندهفته من اینجا بودم درسته شاید برنامم دست خودم نبود صددرصد.اما در همین محدودیت ها ودلتنگی ها کلی چیزی یاد گرفتم.هم از برادرم هم از خانمش وآقا کسری گلم.

تصمیم های جدیدی برای زندگیم گرفتم.تصمیم گرفتم این 2 سال که از درسم مونده فقط درس بخونم و اگر خواستم کار هم بکنم در زمینه تحلیل و برنامه نویسی کارکنم وهمین چیزهایی که از قبل یاد گرفتم قوی کنم.در کنارش مقاله نویسی را شروع کنم.و زبان را .در واقع من این اطلاعات را بهرحال از قبل به نوعی بدست آوردم فقط باید کامل کنم.باید یادم بماند که من یک هدف مهم دارم و آن هم راه یابی به دانشگاه کاناداست البته باید در رسیدن به این هدف کوتاه مدت هدف اصلی که همان زندگی کردن است فراموش نکنم.من این 2.5 تقریبا هیچ کار مفیدی غیر ازخودسازی و جمع کردن انرژی نکردم تا بتونم این دو سال آینده رو درست زندگی کنم و به قول خودم نشون بدم به خودم که هنوز زنده ام با تمام سختیهایکه کشیدم توی این یک سال هنوز دارم نفس می کشم.

توی این چند وقت کلی سینما رفتم کلی گردش کردم چندتا تئاتر رفتم.در همه این لحظات با شیرین بانوی عزیزم بودم الان هم تبریزبا اون میرم.و می شه گفت این 2 ماه بااینکه از دوستای خوب مشهدم دور بودم اما یک دوست بچگی هام در تمام این لحظه ها با من بود.و کلی لحظات را باهم تجربه کردیم کلی مسائل احساسی رو باهم تحلیل کردیم ودقیقا بعد 10 سال دوباره تونستیم همون دوران باهم بودن را بازسازی کنیم درسته هیچ کدوممون دختر کوچولوی 10-11 ساله که غیر از کتاب ومدرسه وخانواده چیزی نمی دونن دیگه نیستیم .درسته هیچ کدوممون توی یک رشته حتی درس نخوندیم اما احساسات و افکار مشترکمون تمام این ثانیه ها رابرایمان زیبا می کرد.

زندگی رسم خوشایندی ست

2006-08-14T11:49:00.000-07:00

تو زندگی من کم پیش می آید اتفاقات کم باشه.ذهنم تهی باشه ولی این یکی دو هفته تقریبا ذهنم پراز خالی بود.گاهی دلتنگی بهم فشار می آورده ومن بعد یکی دو تا اشک می رفتم وعکس های همه کسایی که دوستشون داشتم نگاه می کردم و یکخورده آروم می شدم.گاهی فکر درباره کاری که باید برای فرشاد می کردم و اینکه چه شکلی باید اینکارو درست انجام بدم و وقتی به بن بست می خوردم تمام فحش های عالمو به خودم می دادم که چرا قبول کردم بمونم.بقیشم زندگی روزمره و دست وپنجه نرم کردن با شرایط جدیدم بود.گاهی وقتا هم یک فکر خیلی منو مشغول می کرد واونم اینکه.تهرانم،خونه برادرمم،راحتم،همه چیز در اختیارمه،غیر از محبت هیچی نمی بینم اما شرایطم عوض شده ،تنوعات زندگیم کم نیست،اما احساس می کنم از نظر ذهنی از قبل هم محدودترم.نمی دونم شاید چون خونه خودمون نیست این فکرو می کنم اما چرا احساس می کنم همه دنیا فقط برام یک قفسه.با اینکه نه کسی منو محدود کرده ونه از دنیای بیرون بی اطلاعم.این احساسوتو مشهدم بودم داشتم.نمی دونم چی منو آزار می ده که به چنین افکار احمقانه ای می رسونه.با اینکه اینقدر کار دارم که وقت سرخاروندنم ندارم اما ذهن آدم هیچ ربطی به این حرفها نداره.نمی دونم گاهی می ترسم که از این مملکتم بر بیرون بازم همین فکر منو ول نکنه.نمی دونم باورکن خیلی البته می تونم به خودم امیدواری بدم که این افکارتازگیها و تو یک سال اخیر فقط منو آزار می ده..

ول کنید این افکارو !!اینو بهتون بگم.هفته پیش تولدم بود .همه دوستانم یا بهم زنگ زدن یا میل زدن یا پیغام برام فرستادن.خیلی روز خوبی بود گرچه جای خیلی ها مخصوصا اکیپی که تو تمام تولدا با همیم به خصوص خانمی عزیزم خیلی خالی بود.باورکنید اون روز دلم پر می زد که فقط یک ساعت پیش ما باشه.اما افسوس.البته از اینکه پیش بقیه اعضای خانوادم بودم خیلی ذوق می زدم واز اینکه شیرین بانوم پیشم بود.البته ناگفته نماند که بنده دو روز تولد گرفتم روز اول با خانواده که کلی کادوهای خوب گرفتم و روز دوم با شیرین بانو ودوست عزیزش و دو دوست خوب خودم که هر دوروزش پر از صفا وصمیتو و چیزهای قشنگی برای یادگرفتن بود.

نمی دونم من با این همه قشنگی توی همین مملکت چه مشکلی دارم که می خواهم برم.مگر آدم چند وقته زنده است که بلند شه باز بره زندگیشو جای دیگه بسازه.اما یک چیزی از بچگی منو می طلبه.نمی دونم چرا؟باور کنید.البته درسته کو تا رفتنم اما من باید تلاشمو بکنم که برم.و باز همان نغمه دورها آوایی ست که مرا می خواند

ماجراهای من و کسری

2006-08-02T14:14:00.000-07:00

من همه ی سالو عادت داشتم با عکس کسری یعنی پسر برادرم زندگی کنم وهرروز صبح که بیدار می شم عکسشو که جلوی آینمه ببینم و.کلی شارژ شوم واز خونه برم بیرون با امیدی که روزی پر از شادی وصداقتی کودکانه را داشته باشم اما الان سه هفته ست که با این بچه ناز تپلمپل6ساله دارم زندگی می کنم.یعنی باهم بیدار میشیم باهم می ریم گردش باهم غذا می خوریم یا کلاس میریم یا با هم کتاب می خونیم یا حتی باهم تولد می گیریم یا پیانو می زنیم.درسته مثل هر بچه ی دیگه ای شریها واذیتهای خاص خودشو داره اما اینقدر لحظات دیگه اش پر از لذتهای کودکانه ست که تلخیهاشم برای آدم شیرین می شه.البته ناگفته نماند این بچه در فیلم بازی کردن برای اعضای خانواده بسیار خبره است و ما روزی یک فیلم زنده در خونه باهاش داریم .ولی اینو بگم کلی ازش چیزی یاد گرفتم.کلی بهم این چند وقته شطرنج یادداده.لذت انواع بازیهای بچگانه مثل تفنگ بازی یا توپ بازی -عروسک بازی-ماشین بازی و یا بازی کامپیوتری واینجور چیزها روکلی باهم تجربه کردیم. خلاصه اینکه شاید خیلی از اینکارها برام لذت بخش نبود اما کلی از قشنگیهای زندگی رو بهم یادآوری کرد.یادم آورد که دنیا دوروزه .آدم باید تو زندگی تلاش بکنه به شرطی که تلاش براش لذت بخش باشه و بهش نشاط وانگیزه بده نه اینکه دائم آرامش روحی آدمو بگیره و این اون روش درستی که من باید یاد بگیرم زندگی کنم.یعنی هم کار کنی.به شدت و به موقع خودش هم بهموقع خودش استراحت کنی تفریح کنی تا بتونی احساس سلامت وسرزنده بودن بکنی.این همون درسهایی بود که فرشاد می خواست که من درست یادشون بگیرم بدون اینکه اون بهم بگه و منم شاگرد خوبی بودم در این زمینه.ولی از معلمهای خودم هم که برادرم وخانمش بودن وشاید هم اصلش پسرشون متشکرم

هر تیتری می خواین براش بگذارین مثلاهدیه خدا

2006-07-29T14:03:00.000-07:00

انگار همین دیروز بود که می گفتم آدم وقتی یک چیزی رو از ته قلب می خواد بدون اینکه اراده کنه جلو پاش سبز می شه.من دقیقا هفته ÷یش داشتم باخودم فکر می کردم تو زندگی احتیاج به یک مرشد یا راهنما دارم.این راهنما تا 2 سال پیش که برادر کوچکم داماد نشده بود ایشون یود امااین چند سال اخیر مادرم بود که اونم چون هم سن وسال من نبود خوب تو بعضی موارد باهم به تفاهم نمرسیم اما با خانمی عزیز زوج خوبی بودیم و هستیم برای مشورت کردن و تو خیلی از موارد باهم فکر می کنیم وتصمیم می گیریم اما اصل قضیه اینه که هرکسی به غیر از یک دوست خوب به یک راهنمای بزرگتر هم که به تمام خصوصیاتش وارد باشه داره ومن برادر بزرگترمو همیشه با اینکه از من دور بود راهنمای خودم می دونستم اما به نوعی هیچ کدوم از کارایی که می گفت عمل نمی کردم.البته از چند دوست خوبه دیگه هم نباید صرفنظر کرد.

امااتفاقو بگم: اونروز که در حین صبحانه خوردن داشتم به مشکلات روزمره خودم فکر می کردم و همچنین به اینکه چه شکلی باید تفکر انسان رشد پیدا کنه و آیا فقط چند تا کتاب ومشق وسواد برای یک زندگی اجتماعی خوب کافیه یا نه ؟که یهو برادرم نشست پیشم وبدون مقدمه گفت "تو احتیاج به یک کسی که راهنمات باشه و به تو یاد بده که تو-تو یک سری از تصمیماتت درست عمل نمی کنی و به تو بفهمونه که تو لیاقت شرایط خیلی بهتر از اینو داری و هیچ کس بهتر از من برای تو نیست.چون هم تورو میشناسه .هم 90 درصد خصوصیات اخلاقی تورو داشته وقتی همسنت بوده"منو می گی یک دفعه از تعجب شاخ درآوردم که من که با این یا با هیچ کس نزدیکم در اینباره حرف نزدم.داشتم از خوشحالی بال در می آوردم چون دقیقا همون موقع فرشادگفت تو این تابستونه رو پیش ما بمون قول می دم ازت اون آدمی که تو دوست داری بسازم به شرطی همکاری کنی.این دقیقا همونی بود که من می خواستم.وای معجزه بود!!!!!واقعا

خلاصه دیروز کلی کار کامپیوتری به من داد که از صبح امروز شروع شد و فکر کنم مرحله اول کارا تا آخر همین هفته طول می کشه.خوبی فرشاد اینه که تورو آزاد می ذاره کارایی رو هم که دوست داری انجام بدی.

برای همین می خوام بشینم یک برنامه ریزی بکنم که هم به کارای خودم برسم هم اون وهم کارهای خونه.فعلا هم که شیرین بانوی عزیز رفته مسافرت و فرصت خوبیه برا ی اینکارا.

اقامت در تهران

2006-07-27T12:32:00.000-07:00

دوهفته ای هست که اومدم.شروع مسافرتم که فوق العاده بود.با یک استاد خوب برخوردم و هم کوپه ای بودم که واقعا همیشه دوستش داشتم.سال دوم دبیرستان معلم عربیمون بود.این خانم از نظر شخصیتی واقعا برای من الگو بود.البته بسیار کتابی و درعین حال رمانتیک حرف می زد.همیشه صورتی شاداب وبشاش داشت و بایک احترام ومحبت خاصی با شاگردا حرف می زد.باور کنید اینبار هم که دیدم حتی کوچکترین تغییری در این رفتارهاش بیدا نکردم غیراز چند تا چروک اضافه که نشان از افزوده شدن تجربیات زندگیش بود.بهر حال شب بسیار خوبی رو در کنارشون داشتم.

بعد هم که آغاز اقامتو تولد کسری(بچه برادرم) وبعد هم روز مادر که لحظات قشنگی رو برای من ودیگران به ارمغان آورداما درست از همون شب خانم برادرم به شدت حالش بد شد وخلاصه من چندروزی رو درکنارش(مثل خواهربزرگترند برای من)بودم وبعدش باز تولد شیرین بانو عزیزم بود.نمی دونم.چرا اما در کنار این همه لحظات قشنگ دل هم گرفته بود.شاید دلیلش همون شرایط سخت امتحانو بود که هنوز خاطرش منو اذیت می کرد.می دونین مغزم رسما کار نمی کرد .اینگار فقط در همون لحظات بودم و می گفتم هر چه بیش آید-خوش آید.البته خیلی هم بد نبودبه صورت کاملا موقتی .البته یک علت دلتنگیمم مطمئن بودم خانوادم ودوستام بودن.من کاملا احساس خلا می کردم.می دونی دوری من فقط به معنای دوری از یک نفرو دونفر نبود .حتی برای کوچمون و اتاقم هم دلم تنگ شده بود وبا تمام وجود دوست داشتم این دو هفته را به جای تهران- مشهد می بودم.اما بهرحال باید بگم لحظات تلخ وشیرین قشنگی رو اینجا گذروندم

حالا یک تصمیم جدید گرفتم.واقعا تصمیم گرفتم این تابستون تهران بمونم و با استفاده از تجربه های داداشم کلی خودمو بسازم و کلی نقصامو بر طرف کنم یا حداقل یاد بگیرم که برطرف کنم.البته این پیشنهاد برادرم بود.بهرحال قراره این دو ماهه زندگی همراه با کار وتلاش ویادگیری باشه.تمام سعیمو می کنم

برادرم امروز یک حرف قشنگ زد که شاید خیلی ساده باشه اما قرار سر لوحه این دوماهه من قرار بگیره:"قبل از هر کاری فکر کن که چه شکلی اون کار می تونه به بهترین وکاملترین کار تبدیل بشه.البته نکته مهم ماجرا اینجاست که این مسئله باید ازکار ساده صبحانه

".خوردن شروع بشه و بره تا آخر شب لحظه خوابیدن

تفکرزنده سرآغاز یک حرکت متعالی

2006-07-12T12:26:00.000-07:00

این امتحانها هم بالاخره تموم شد حالا من چه جوری برای هر کدومش جون کندمو وچه نمره های گرفتم به کنار. دورانی بود که به من یادآوری کرد که باید توی زندگی تلاش کرد و گرنه عقب می مونی.من این چند وقت با وجود تمام تلاشم اما اعتبار خودمو حداقل بیش خودم کم کردم.واقعا کاش می مردمو ... .واقعا نمی دونم چرا همه چی اینجوری شد.

چرا این همه من و خانمی درس خوندیم اما بازم نمره هامون جالب نبود.و هردومون در یک تلاطم ذهنی برای این مسئله به سر می بریم.این مدت بدترین چیزی که منو عذاب می داد این بود که من یک ادم دیگه ای بودم.کسی که اصلا خودشو نمی شناخت.نه آدم قبلی بودم ونه آدم جدید.باور کن اینو از رفتار دیگران هم می فهمیدم.البته شاید این مسئله قراره دوباره از من یک شخصیت دیگه بسازه .فقط می دونم فعلا تنها اثرش روی من بی حوصلگی که دچارش شدم.یک بی حوصلگی از تمام دنیا حتی از تمام آدمایی که با تمام وجود دوستشون دارم.اما یک چیزی این وسط منو خوشحال می کنه و اون اینکه این تلاطم وتکابوهای شخصیتی رو من بعد از مدتها دوباره دارم.شاید خیلی سخت باشه اما مطمئنم این از بی تفاوتی که مدتهاست نسبت به همه چیز وهمه کس در ضمیر ناخودآگاهم داشتم خیلی بهتره وبه نظر من به معنی دوباره زندگی-تلاش وتکابویی ست برای آینده ویا شاید هم اکنون است.

شاید یک سال بود که تمام لحظاتمو از روی احساسات و تعهدات ناخوآگاهم می گذراندم اینگار یک ماشینی بود که کلاجش اتومات بود ومن این وسط فقط مواظبش بودم که نره تو دره یا به درخت نزنه .همه این ناامیدهایی که دچار شده بودم شاید از چند علت ناشی می شد.اولیش شاید هم مهمترینش همون شکست عاطفی بود که دچارش شدم والحمدالله تونستم بعدش دوباره بلند شم.دومیش شکستی بود که تو کنکورخوردم ومنو به شدت از دوستام عقب انداخت وشاید با وجود تجربه هایی که به من یادداد منو به شدت نسبت به درسی که بهترین دوست زندگیم بودغریبه و بی انگیزه کرد. گرچه اللن که قبول شدم والحمدالله ترم اولو روهم گذروندم.سومیش وشاید دلیل اصلی تمام این مشکلات کم شدن دوستی من با خدا بود.این فقدان خیلی چیزهای خوب زندگی منو گرفت.از جمله آرامش وشادی روحی که من همیشه داشتم.البته خدا اینقدر خوبه که وقتی آدمی فقط اراده می کنه به طرفش برگرده خودش درشو باز می کنه ومن دارم با تمام وجود برای برگشتن به اون رابطه قشنگ قبلی تلاش می کنم.

نمی دونم کی می شم یک آدمی که از نظر خودم قابل قبولم .آدمی که به قول دوستی تو زندگی فقط هدفش لذت بردن خالی نیست واقعا می خواد بره جلو و دنیایی رو فتح کنه.بره جلو،گام برداره ،ونترسه از تمام موانعی که جلو باش سبز می شه واونها رویکی یکی وبه زیباترین شکل رد کنه.اینها قشنگ ترین لحظات یک آدمه اگر به واقعیت ببیونده.و به قول استادی که دیروز هم کوبه ای من بود فقط باید بخوادتا همه چیزهای قشنگ براش مثل تابلویی جلوش سبز شن.

بس از همین لحظه می خوام وسعی خواهم کردم بشم اون دختری که با تمام وجودم تلاش کنم نه به صورت عادتی و روزمره واون ماشین اتومات بلکه با تمام انرژی درونم چون من از تمام این موانع گذشتم اما با کمی تاخیر که این تاخیر کاملا درآینده جبران بذیره.بس با تفکری زنده و با توکل به خدا حرکتی متعالی را آغاز می کنم. ومطمئنم که موفق خواهم شد.

(ببخشید امشب یک خرده عرفانم زده بالا)

امتحان

2006-06-28T14:14:00.001-07:00

چند وقته داریم فقط امتحان می دیم.حالم داره بهم می خوره دیگه از این وضعیت.گرچه از یک لحاظهایی هم از این درس خواندن ها لذت می برم اما اصلادر نهایت لذت بخش نیست مخصوصا نمره های آدم هم لب مرزه باشه.منیکه اینقدر زحمت کشیدم.چرا؟ گاهی واقعا به خودم میگم من نباید واقعا نتیجه این همه زحمتو ببینم؟واقعا اشکال کارم کجاست من که فهمیدم اشکال کارم توی جوش زدنمه وامتحانم که با خونسردی دادم پس چرا؟باید این طوری بشه .یعنی مثلا سوالی که باید درست بنویسی و توی کامپیوتر برای من مثل ضرب وتقسیم آسونه واقعا در اثر استرس امتحان اشتباه جواب بدی؟چرا؟

حالا من هیچی.خانمی عزیزو بگو که استاد محشرشون سر یک لج ولجبازی این طوری همشونو انداخته.واقعا چرا بعضیها توی این دنیا اینقدر بچه و بی قکرن.آخه یک آدم دکترا داشته باشه بد به دانشجوهاش حق اعتراض نده.به منظر من رسما اون دکتراش فقط به درد قاب کردن رو دیوارمی خوره .چون تو زندگیش هیچی نفهمیده.کسی حق طبیعی دانشجوهاشو زیر پا می گذاره .نمی ذاره حتی اعتراض بکنن.باید آدم چی بهش بگه.فقط الن تنها دعایی که می کنم اینه که این استاد سر عقل بیاد ونمرههای بچه ها رو بده.گرچه این همه از عمرش گذشته این چیزها رو نفهمیده.چه شکلی می خواد این چیزهارو بفهمه؟البته دوست ندارم یک طرفه به قاضی برم ولی واقعا خودش باعث شده دربارش این طوری فکرکنییم.

مسئله بعدی که این مدت منو اذیت می کرد دوری از تمام دوستای عزیزم(اعضای کوهنوردیمون) به خصوص خانم گلم بود.این احساس دست خودم نیست اما واقعا منو داره اذیت میکنه.همچنین از همه مهمتر خانواده این احساس دوری از منو حس می کردند واین حس براشون آزار دهنده بود البته این حس کاملا دوطرفه بود.

میدونین نمیدونم منی که هیچ مشکل جدی تو زندگی ندارم چرا باید احساس کنم اینقدر تحت فشار و استرسم . چرا من دیگه اون آدم آرام قبل نیستم؟چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟واقعا کجای کارم می لنگه.اگر واقعا کسی می دونه و راه حلی براش داره تورو.خدا بهم بگه.البته این فشار واسترس اکثرا مقطعیه اما بیشتر وقتا بامنه.گاهی دیونم می کنه. .

2006-06-14T14:39:00.001-07:00

اسم این شعر 8 سپتامبر است اما از نظر من اسم این شعر را باید 24 خرداد نامیدروز نو شدن وباره

دوستیمون باهم.دوستیی که من شخصا 4 سال که دارم ازش لدت می برم وخودخواهانه مطمئنم درباره خانمی گلم هم همینطوره

امروز روزی بود چون جامی لبریز

امروز روزی بود چون موجی سترگ
امروز روزی بود به پهنای زمین

امروز دریای طوفانی
مارا با بوسه ای بلند کرد
چنان بلند
که به آذرخشی لرزیدیم
وگره خورده درهم
فرودمان آورد
بی اینکه از هم جدایمان کند

امروز تنمام فراخ شد
تا لبه های جهان گسترد
وذوب شد
تک قطره ای شد
از موم یا شهاب

میان تو ومن دری تازه گشوده شد
وکسی هنوز بی چهره
آنجا در انتظار ما بود.

پابلونرودا

تقدیم به بهترین دوست گل خودم

از این شعر پابلو هم خیلی حال کردم و گذاشتمش که بقیه هم بخونن

زندگی ها

چه دلنگرانی گاه
وقتی که با منی
و من پیروزتر و سرفرازتر از دیگر مردان!

زیرا نمی دانی
که در من است
پیروزی هزاران چهره ئی که نمی توانی ببینی
هزاران پا و قلبی که با من را سپرده اند
نمی دانی که من این نیستم
منی وجود ندارد
من تنها نقشی ام از آنان که با من می روند
که من قوی ترم
زیرا در خود
نه زندگی کوچک خود
بل تمامی آن زندگی ها را دارم و همچنان پیش می روم
زیرا هزاران چشم دارم
با سنگینی صخره ای فرود می آیم
زیرا هزاران دست دارم
و صدای من در ساحل تمامی سرزمین هاست
زیرا صدای آن هایی را دارم
که نتوانند سخن بگویند
نتوانستند آواز بخوانند
و امروز با دهانی نغمه سر می دهند
که تورا می بوسد

خبرگزاری

2006-05-10T22:20:00.000-07:00

ما از این هفته وارد خبرگزاری شدیم با خانمی عزیز

یک خبر وچند عکس هم ازمون گذاشتن

http://branch.isna.ir/mainkhorasan/FullNews.aspx?SrvID=Art&Ndate=05-05-2006.http://branch.isna.ir/mainkhorasan/NewsView.aspx?ID=News-17119

با تمام وجودم خوشحالم.فقط از اوضاع درسیم اصلا راضی نیستم.باید بیشتر بخونم

فردا تولد خانمیه و من با تمام وجودم خوشحالم.

جزیره ای در دوردستها

2006-04-17T20:20:00.000-07:00

ساعت 3.5 ظهراست و هوابسیار گرم.سوار بر هواپیما می شوی وخودتو به دست آسمانها می سپاری تا تورا به جزیره ای در دور دستها ببرد.از شهرها و کوههای سربه فلک کشیده وابرهای متلاطم رد می شوی و به جزیره ای درجنوب کشورت که آبی دریا و گرمای هوایش زبانزد همه است برسی.هوا پیمایت در یکی از سواحل این جزیره فرود می آید.هرم گرما با کمی رطوبت اولین چیزی است که صورتت را نوازش می دهد.سوار بر ماشین می شوی و به سوی مکانی که قرار است 4 روز خانه تو باشد حرکت می کنی.از خیابانهای زیبا شهر می گذری.اولین چیزی که توجه تو را جلب میکند آرامشی است که در کنار این همه تکنولوژی و زیبایی نهفته شده است.بلوارهایی را می بینی که در وسط آن نخل ها در کنار گل هایی صورتی خود نمایی می کنند.بالاخره به اقامتگاهت می رسی.صدای موج دریا و مرغان دریای به زیبایی طبیعت کنار آنرا چند برابر کرده است.وارد اتاق می شوی.اتاقی که علاوه به زیبایی ظاهری 3 پنجره رو به دریا دارد ودر کنار آنها یک درخت بید مجنون که اقامتگاه چند مرغ دریایی است که این چند روز اقامت موسیقی طبیعت را برایمان کامل کردند.بعد از تجدید قبا در اتاقت ویک شب استراحت تصمیم می گیری دوری در جزیره بزنی و جاهای مختلف آنرا سیر کنی.یکی از جالب ترین جاهای آن یک اسکله بود که تمام امکانات ورزشی تفریحی برایت فراهم بود تا از اون طبیعت لذت ببری.یک دوچرخه کرایه کردم وبا آن شروع به گشت دور تا دور دریا کردم.دریایی که در آن شب - آرام و باشکوه به انسانهای اطرافش نگاه می کرد.رو به آسمان برداشتم که از این همه زیبایی واین شکوهی که در این طبیعت هست از خدا تشکر کنم یهو ماه شب چهارده را که مانند توپی نارنجی رنگ در بین آسمان ارغوانی وقرمز آن شب نورافشانی می کرد دیدم.در کنارم انسانهایی را از سرزمین خودم دیدم که داشتند از این طبیعت اعجاب انگیز با تمام وجودم لذت می بردند همچنین کارگرانی که گر چه از کشور های آسیای شرقی بودند اما با هم بودن و در کنار این موج های ساحل بودنشان صدای خنده آنها را تا چند فرسخی می رساند.حالا تصمیم گرفتم به خاطر این همه شادی این همه آدم در اطرافم که همه اش به خاطر این طبیعت بود از خدا تشکر کنم.کجا این همه شادی و زیبایی و زندگی مسالمت آمیز انسانها در کنارهم به صورت این قدر سالم ومعنوی در کنار هم دیده می شود!بعد از پس دادن دوچرخه سوار بر قایقی کف شیشه ای شدم که شیشه کف آن ذره بینی بود که تمام اجسام را 2.5 برابر نزدیک نشان می داد و در زیر آن یک لامپی تعبیه شده بود که زیر دریا را به صورت واضح و روشن نشان می داد.قایقران سیاه پوست که از اهالی همان منطقه بود شروع کرد به توضیح دادن اینکه ای ان زیر پر از مرجان هایی به دو رنگ قهوه ای است که نا پاکیهای آب را جذب می کنند وآب را تصفیه می کنند.برای همین اینقدر آب زلال و آبی است.همان طور که توضیح می داد ما این مرجان ها را هم مشاهده می کردیم.چند ماهی بودن که زیر نور قایقمون حرکت می کردند که آقای سیاهپوست گفت این ها ماهی شکار از نوع هامونند.

خلاصه سر تونو درد نیارم مناظر دیدنی زیادی بود که اونجا ما را هر روز به سوی خود می کشید.

با یک دوست خوب هم که همان سرپرست گروه دونفری من ومامانم بود آشنا شدیم .دقیقا هم سن خانمی عزیز بود وکلی آدم خنده داری بود که به قول خودش تنها چیزی که کم نداشت رو بود.ولی خداییش خیلی مارو جاهای خوبی برای گشت و گذار برد.و یکی از نعمتهایی بود که در این مسافرت نصیب ما شد این پسر بانمک بود که در ضمن یک اسکیت باز ماهرهم بود که تنها دغدغه غیر کارییش همان اسکیتسواری در شب کنار ساحل بود.و به گفته خودش پدر مادرش اهالی روستای ملایر در همدان بودند اما خودش در تهران به دنیا آمده بود وبزرگ شده بودو4 سال بود که با خانواده اش به کیش آمده بودند و زندگی می کردند یک تکه کلام خیلی قشنگ هم داشت که فکر می کنم مال همدانی هاست چون من از اونها شنیدم.اونهم اینکه :شما آدم خیلی خوبی هستین.

خلاصه ما بعد چند روز انرژی به دیار خود بازگشتیم تا این همه انرژی را صرف کارهای خوبی که قبل رفتن تصمیمشو گرفته بودیم بکنیم.

2006-04-17T20:10:00.000-07:00

پانزده روز از سال گذشت به همین زودی وبه یک چشم به هم زدن اما خیلی خیلی خوب بود.اما چون در کنار بزرگترها بود یک فرصت بسیار عالی برای فکر کردن به تمام رفتارهاو مقایسه آنها با رفتار وگفتار دیگران و میزان پیشرفت خودم در این سالها.راستش من هر چند وقت یکبار یک تونل به درون افکارم میزنم تا ببینم بیرون از این زندگی اجتماعی در این مغز چه می گذره.و این کار در طول مدت زمان کوتاهی باعث یک تحول در من می شه و کلی کیفیت زندگیمو تغییر می ده.پیشنهاد می کنم شما هم این کارو بکنین.

این مدت من با تمام وجودم سعی کردم از خودم بپرسم کییم؟اصلا برای چی دارم زندگی می کنم.چقدر کنترل زندگیم دست خود واقعیمه نه شرایط محیطم؟خلاصه به این نتیجه رسیدم که من دختری هستم 22 ساله که سعی کردم از 16 سالگی استقلال فکری داشته باشم .برای همینبه مسافرت های تک نفره رفتم.خیلی چیزها رو کنار دوستانم تجربه کردم مخصوصااستقلال فکری رو.سعی کردم خودمو واستعدادهامو با تمام وجودم بشناسم.سعی کردم دلایل رفتارهای مختلفی که پدر ومادرو یا برادرانم این سالها با من داشتن که واقعا باعث شدن من چنین افکاری داشته باشم جزبه جز بررسی کنم.راستش حالا دیگه می دونم اختلاف سلیقه هامونو ومی دونم حتی وجه اشتراک افکارمونو واین شناخت طرز رفتار با هر کدوم از اونها را به من یاد داده وحتی با آدمای دیگه اطرافمو.من فهمیدم علت اینکه من با افراد مختلف راحت کنار میام اینه که سعی می کنم اول اونارو خوب بشناسم وبدونم بسته به شخصیتشون چه شکلی باهشون رفتار کنم.برای همین کمتر با اختلاف سلیقه ها دچار مشکل شدم.

من فهمیدم توی این چند سال سعی کردم زندگی یک بعدی نداشته باشم.درس خوندم حتی رفتم طراحی وبرنامه نویسی سایت یاد گرفتم ودر این بین تجربه کاری پیدا کردم.با یک استاد بسیار خوب آشناشدم که یک حرف خیلی قشنگ یاد گرفتم ازش و اونم این بود که گفت "اگر حتی فکر می کنی کارت بده بازم ارائش بده چون این کار مال توه و هیچکس به اندازه خودت در اون لحظه پی به اشتباهش نمی بره و این خیلی خوبه چون باعث می شه تو خودتو در زمینه کاری بشناسی و به جای سرپوش گذاشتن روی عیبت در اثر مرور زمان کارتو به احسنت تبدیل کنی حالا اگر جلوی چند نفر هم خراب شدی اون خیلی لحظه ای .مطمئن باش بار کارهای خوب بعدیتو اون ذهنیتو از ذهنشون بیرون می کنی" و واقعا همین شدالبته یک چیز دیگه هم بهم یاد داد و اون سر وقت حاضر شدندر مکان بود که من هنوز نتوونستم کاملا اینو یاد بگیرم اما واقعا سعمو کردم در این زمینه.همچنین چند دوست خیلی خوب پیدا کردم که با یکیشون به نام هستی عزیز الان خیلی صمیمی ام و الان پایه ورزش هم شدیم وهمچنین گاهی اوقات با هم کار می کنیم.

توی این چند سال من شکسته شکسته ورزش کردم و الان ورزش کردن جز برنامه هفتگی من شده و واقعا هفته ای که ورزش نکنم احساس رخوت و سستی بهم دست می ده.
این چند سال روند کتابخونیمو افزایش دادم.حتی با کمک دوست عزیزم وبلاگ خوندن جز زندگی روزمره من شدکه البته این خیلی به رشد فکری من کمک کرد.
دوستان زیادی پیدا کردم.که مهمترین اونها خانمی عزیزم و شیرین بانو و و دو دوست خوب نوازندم هستند
که بهترین لحظات رو با اونها گذروندم و می گذرونم ومهمترین اثر روی زندگیم داشتن.البته 3 تفنگدار و مژده عزیزوزیبا خانم عزیزم رو هم نباید فراموش کرد.
رانندگی یاد گرفتم وباز با کمک خانمی عزیزم به طوری جدی اونو شروع کردم و الان یک راننده ای حداقل نیمه حرفه ای شدم که این باعث شدم که مسئولیت از رو دوش پدرو مادرعزیزم بردارم.البته رانندگی یک تاثیر خاص دیگه هم روم داشت و اونم اعتماد به نفس بالایی که بهم دادکه البته شاید ابتدا این اعتماد به نفس کاذب بود بعد کم کم تبدیل شد به یک اعتماد به نفس واقعی و می تونم بگم رانندگی یک نقطه اوج بسیار خوبی برای من بود که باعث شد من واقعا تمام سعیمو بکنم تا آدم دقیقی بشم و همچنین باعث شد کلی ترسم تو زندگی واقعی بریزه.ترس از اینکه ممکنه یک کاری رو نتونم انجام بدم(چون از تمام بچگی تا بزرگیم فکر می کردم سخت ترین کار دنیا رانندگی و من هیچ وقت راننده نمی شم)باعث شد من مطمئن بشم که از عهده هر کاری تو زندگی بر می آم و هیچکاری واقعا دیگه برای من نشد نداره واین همون اعتماد به نفسی که می گم من بهش رسیدم و همینجا از خانمی عزیزم که روز اول رانندگی من کنارم نشست و گفت "تو برو من هواتو دارم" واقعا ممنونم شاید واقعا اگر اونروز اون چنین حرفی نمی زد من الان هنوز راننده نمی شدم .
گردشمورو هم توی این مدت کردم.گردشهایی که برای من واقعا ناب بودبا دوستان خیلی خوبم وا نرژی فراوانی به زندگی من بود و روحیه امید و زندگی رو در من زنده نگه داشت.و در مواردی حتی مسیر زندگی منو تغییر دادوبه من یاد داد که زندگی روزمره ام رو باید کنار بگذارم.
کلی به کارهای خونه رسیدم وبه پدر ومادرم.کلی از زندگیم استفاده کردم ویک زندگی آرام وخوبی داشتم اگر دغدغه ای هم بوده مربوط به افکارم بوده که می خواستم خودمو کشف کنم و دنیای اطرافمو.توی این چندسال درسته که شاید می شد خیلی بیشتر از این کار بکنم وخیلی بیشتر ازاین از وقتم استفاده بکنم اما به طور کلی می تونم بگم روند خوبی داشته و کمتر زندگی روزمره و یکنواختی داشتم.و از بیشتر کارهایی که شروع کردم نتیجه مطلوبی گرفتم.
خوب حالا من احساس می کنم واقعا یک دور جدیدی در زندگی من آغاز شده که بهش می گم جوانی که به نظر من برزخی بین بچگی وبزرگسالی است که من فهمیدم با این موج اطلاعاتی که در جامعه رواج پیدا کرده برای اینکه بتونیم یک زندگی به تمام معنا و واقعی داشته باشیم باید ترتیبی داد تا هم از زندگیمون استفاده کنیم وهم بتونیم واقعا از تکنولوژی روز به عنوان یک ابزار برای بهترین زندگی استفاده کنیم و به اون انرژی که در درونمون هست به معنای واقعی جهت بدیم.من فکر میکنم لازمه همه اینا در ابتدا این است که ابتدا یک محیط نرمال و آرام برای خودم آماده کنم.محیطی که امنیت فکری وروحی در آن باشه که بعد برنامه ریزی کرد و بعد بریم جلو البته هر لحظه باید این مسیر چک بشه بدون اینکه راهش تغییر کنه.
من فهمیدم که توی این چند سال تصمیم خیلی گرفتم اما به خیلیاش عمل نکردم از این به بعد تصمیماتمو توی این وبلاگ می نویسم و تمام سعیمو می کنم تغییرش ندهم .از اول سال هم برای هر دوهفتم برنامه ریزی کردم و تا اینجا خوب پیشرفت کردم وبه برنامه هایی که ریختم عمل کردم.فقط مدوامت ومداومت ومداومت نباید یادم برودو تا کاری رو تا آخرش تموم نکردم وحق ندارم سراغ کار دیگری بروم.

برنامه دیگری که با خانمی عزیز ریختیم اینکه 46 کتاب در سال آینده بخوانیم که سعی کنیم بیشترش مشترک وهم زمان باشه تا بتونیم درباره آنها بحث و تبادل نظر کنیم.همچنین باید سعی کنم فیلم ها رو همزمان ببینیم.یک تصمیم خوب دیگه هم گرفتیم و اونم اینکه برای کارامون برنامه ریزی کنیم تا حداقل یک پلق از دقیقه 90جلوتر باشیم.یک فکر دیگه ای هم که باهم کردیم این بود که شر.ع کنیم اطلاعات کامپیوتریمونم بالا بریم با مجله خوندن ودنبال سایت کامپیوتری خوب بگردیم تا اطلاعات کسب کنیم.

مطمئنم اگر بخواهیم در اثر تلاش بهاین هدفهامون خواهیم رسید.

1385

2006-03-27T21:57:00.000-08:00

.چند روزه که از سال 85 می گذره.سالی که با اومدن تمام اعضای خانواده م پیشمون آغاز شد.پر از شادی پر از خوشحالی

سالی که با یک سفره هفت سین خیلی قشنگ با سه تا ماهی قرمز کوچولوو با شعرای قشنگ نوروزی آقای کسری کوچولومون و با هدیه قشنگی که قبل از سال تحویل از خانمی عزیزم گرفتم وعیدی خیلی خاصی که فرشاد و سعیده عزیزبهم دادن شروع بشه فکر می کنید سال خاص وپر ازانرژی و نشاطی نشه؟مطمئنم می شه به شرطی که این لحظاتوهمه سال به خاطر داشته باشم..

امسال برعکس سال های قبل تصمیمات کمتری گرفتم اما می خوام با تمام وجود به همشون عمل کنم.تصمیماتم را این طوری می نویسم:

برای کارهام برنامه ریزی کنم و خودمو هر هفته و هر ماه چک کنم تا برسم به جایی که حداکثر استفاده رو از وقتم بکنم
تمام درسامو به بهترین شکل بخونم تا بتونم جز شاگرد اولای کلاسم باشم
زبان خوندنو به شکل مرتبی شروع کنم که تا عید سال دیگه حداقل چند ترم زبانوگذرانده باشم
هفته ای 4 ساعت رو می خوام روعکاسی خبری و مطالعه در این موردبگذارم
هر روز اخبار اقتصادی-اجتماعی روز را چک کنم علاوه بر بقیه اخبارها
هر 2 هفته یک کتابو بخونم ودربارش فکر کنم تا دو هفته بعد

این برنامه های امسال منه که یک برنامه کلاس موسیقی هم دارم که هنوز دارم بهش فکر می کنم که بهش عمل کنم یا نه.همه این برنامه ها در جهت این ریختم که اون قدرتی که الان مطمئنم در درونم هست رشد و جهت پیدا کنه تا برسه به اونجایی که من بهش می گم جهانی شدن.البته تا اونجا از نظر زمانی شاید فاصله زیادی باشه اما مهم اینه که در مغزم من نزدیک باشه و مثل یک رویا دور ودست نیافتنی نباشه.

یادنامه

2006-03-17T13:55:00.000-08:00

سال نوام را با کافه شبانه( یک روزنامه اینترنتی)آغاز کردم.چه روزها و شبهایی به عشقش بیدار ماندم.اپیزود بعدی عروسی یک دوست خوبم بود که هنوز که هنوزه لحظه لحظه اون عروسی وشادیهاش یادمه.بعدیک شروع یک تلاش تازه با خانمی عزیزم برای یک پیکارسخت .لحظات باهم بودن.خواندن وخواندن وخواندن.اونروزا ما تا آخرین لحظاتم با هم بودیم.واقعا لحظات نابی بود هربار یادش می افتیم توی دلمون غنج می ره.و همزمان با آن لحظات یک غم بزرگ.ناگهان به سراغم آمد .رفتن مادربزرگ عزیزم درست در روز تولدم به دیاری دیگر.و از اون بدتر اینکه من نتونستم در روزهای آخر پیشش باشم وببینمش.خیلی لحظات سختی بود.من در لحظات مریضیش با تمام وجود براش دعا می کردم زجر نکشه بیشتر از این.وبالاخره رفت.و تنها یادش بود که تمام فضای منو پر می کرد ویک درخت گردو که چند سال پیش توی باغچمون کاشته بودو حالا تبدیل به یک درخت جوانی شده که ما گردوهاشو می خوردیم .قطعه بعدی قبول نشدن من در کنکور و از اون بدتر دور شدن من و خانمی از هم بود.اینو دیگه چه شکلی باید تحمل می کردیم.البته از طرفی هم من خیلی خوشحال بودم.خانمی عزیزم قبول شده بود.راستش این دوری رو برام خیلی راحتر کرده بود.

بالاخره رفتن خانم گلم به شمال زیبا و دوست داشتنی و کنار اومدن من با این وضعیت بعد از مدت زیادی و همزمان با اون دوستی بیشتر با خانم زیبا ی عزیز و شروع دوباره درس وتلاش و کوشش با یکدیگر.شاید اگراین دوست عزیز نبود من نمی تونستم این قبول نشدنو بپذیرم و یا درس خوندنو ادامه بدم.البته از تشویقها و امید دادن خانم گل و هشدارای آقای تلنگر نباید گذشت که ازدوتایشون متشکرم.وبعدشم که قبولی دانشگاه وبعد رفتن به اصفهان که روزهای اوج خوشحالی من بود و در بازگشت من از اصفهان خانم گلم هم برگشت.برگشت پیش من تا باز با هم روزهای قشنگی رو آغازکنیم وروزهای اوج زندگیمونو باهم بگذرونیم و دقیقا پشت سر این قضیه شیرین بانوم اومد و 3روزشاد و تکرار نشدنی در کناراو ودوستان هنرمندمون

حالا دیگر دانشگاه شروع شده بود ودوباره سر کلاس رفتن دوباره استاد وشاگردی.اینقدر دلم برای این روزهاتنگ شده بودم که چندتا چندتا میرفتم کلاسها رو. گرچه کارهای اداری ورفت وآمدها خیلی خستم می کرد اما دوباره بودن با خانم گل و سه دوست عزیزم واین جمع شدن دوبارمون اینقدر برایم لذت بخش بود که از خستگیهام یادم می رفت

وسط این قشنگیها و تجربه ها لحظات قشنگ دیگری هم بود که البته پر اضطراب و نگرانی بودآن هم لحظات بودن ودوباره فکر کردن به آقای عاشق بود.دلهره از این عشق! چقدر این عشق واقعی است؟چقدر باید بهش فکر کرد وبه کجا ختم می شد؟هر روز گیجتر از دیروز.

البته از اونجایی که من چیزهای قشنگ تری داشتم که بهشون فکر کنم کمتر به این مسئله فکر می کردم.ما آخر سالو داشتیم با کلاسای خبرنگاری به پایان می بردیم.باورم نمیشد اول یک سال با یک نشریه الکترونیکی و آخر سال با کلاس خبر نگاری و عکاسی خبری.وای اینگار داشت این خبر و خبرنگاری می گفتن تو بیا به سمت ما.باور کن این روزها با اینکه هنوز کاری برای این کلاسها نکردم ولی فکر این راه داره منو به شدت جلو می بره و بهم انرژی مثبت می ده.تازه خود محیط جهاد دانشگاهی و درختان کهنسالی که تازه جوونه زده بودن ویک کافه ساده اما باصفا در پیاده رو که کنار یک حوض آبی کوچک که یک فواره های خیلی قشنگ هم داشت به این شور وحال می افزود.

آخر سال ویک چهارشنبه سوری ناب.با جمع خانواده خانم گل عزیزم که تکتکشون برام عزیزن وجمع دوستای هنرمندمون.فکر کن چه لذتی داره از آتش پریدن ورقصیدنو وخوندن دور آتش وترقه هایی که همزمان زیر پاهات می ترکن.اونم بعداز سالها خونه نشینی در روز چهارشنبه سوری وبعداز دیدن فیلم اول جشنواره با همین نام
و حالا در آخرین روزهای سال با خرید و رنگ کردن وخونه تکونی و مهمونهایی که دارن قبل سال نو میان به استقبال سال نو میرم. .

زیباتر و قشنگ تر از همیشه

2006-03-11T21:35:00.000-08:00

من از تو دور شدم تا رها شوم ومعنی آزادی رابفهمم.
من از تو دور شدم حتی معنی آزادی را فهمیدم اما شکل این رهایی با همیشه فرق داشت.
من از تو جدا شدم اما تک تک لحظاتم با فکر تو سپری می شد وبا یاد تو زندگی می کرد
بودن با تو در گذشته تجربه زندگیم شده بود اما باعث شده بود هر لحظه عشق تورا در من بیشتر زنده کند
حالا دوباره آمدی تا معنی عشق را به من یادآوری کنی
و به زندگی من رنگ وبوی تازه ببخشی
این بار شروعت شروع دیگری بود
زیباتر و قشنگ تر از همیشه
اینقدرزیبا که دیگر درستیها ونادرستیهای زندگی که یک زمانی تمام دغدغه فکری ام بود

در نظرم یک جلوه را دارند
اکنون می خواهم به تو نزدیکتر شوم
به قلبت راه یابم و به درونت نفوذ کنم
دیگر جدایی از تو برایم طاقت فرساست
دیگر لحظات برایم باندازه سالی می گذرند
پس بیا باهم آغاز کنیم فصلی دیگر از زندگیمان را
با تمام وجود وبا یاد تک تک لحظاتی که با فکر هم گذراندیم

خدایا شکرت

2006-02-13T08:17:00.000-08:00

امروز 25 روز از آخرین نوشته ام میگذره ببینیدچقدراوضاع تغییر کرد این چند روزه.من امروز 2 جا قبول شدم .دانشگاهم ثبت نام کردم و مسافرتمم به سلامتی رفتم وبرگشتم.خدایا شکرت و امشب قراره انشاالله شیرین بانوم با خانوادش بیان و این چند روزه با زبرگهای دیگه ای از زندگی ما رو ورق بزنه

خدایا با تمام وجودم شکرتو به جا می آرم

به زودی درباره اصفهان همراه با کلی عکس می نویسم

امروز 8 بهمن

2006-01-28T04:43:00.000-08:00

یک هفته از امتحان جامع گذشته و من این یک هفته رو فقط رفتم جشنواره فیلم دیدم امروز اختتامیه اش قراره چند تا از بزرگان هنر بی آن مشهد اما اینقدر هوا برفی و سرده که من جرات ندارم پامو از خونه بذارم بیرون.برف نشسته 10 سانتی متر اینقدر خیابونا خوشگل شده جون میده برای برف بازی اما کیه که بره بیرون .دیشب تو برفا در حالی که برفها به شدت به شیشه ماشین می خورد مامان ومامان بزرگمم برداشتم ورفتیم سینما. فیلم کافه ستاره واقعا قشنگ بود.فکر کنین پژمان بازغی و هانیه توسلی بازی می کردن کل جریان مربوط به سه زن بود که توی یک محله بودن اما باشرایط مالی وعاطفی مختلف که در یک برهه زمانی خاص زندگیشون به تصویر کشیده شده بود.برخورداشون صحبتاشون وطرز برخوردشون با کسانی که دوستشون دارن آدمو تحت تاثیر قرار می داد.بهر حال از فیلمای دیگه جشنواره قشنگ تر نبود اما قشنگی قضیه اش این بود که قضاوتو به طرز زیبایی به خود ببنیده واگذار کرده بود.

بهر حال امشب اختتامیه اس من خیلی دوست دارم برم وفکر می کنم بعضی لحظه ها شروع یک دوره تازه ست و نباید ازش غفلت کرد.

من امروز به پیشنهاد داداش گلم یک نرم افزار دیگه روبرای یادگیری شروع کردم.می خوام این دفعه که شروع کردم تا آخرش خسته نشم برم تا جایی یک حرفه ای بشم در این کار احساس می کنم این همون کاری که من باید برم دنبالش البته این فکرو من از پارسال داشتم ولی براش خیلی کم تلاش کردم.می خواهم همینجا به خودم قول بدم تا یک حرفه ای در این زمینه نشدم ول نکنم.

خوب امروز یک اتفاق بزرگ دیگه هم افتاد ما تصمیم گرفتیم بریم برای سفر اصفهان از اون طرف فکر کنم خانم گلم قبل از اینکه برم مسافرت میاد مشهد پیش ما و بعد که برگردم شیرین بانو می خواد بیاد و دوباره من وشیرین وخانم گل و آرزو دور هم جمع میشیم دلم داره پر میکشه.البته باید برای همه ی اینا بگم انشاالله ودعا کنم من تا اون موقع تکلیف دانشگاه مشخص بشه ویکجا قبول شم و به قول شاعر باید گفت :اندکی صبر سحر نزدیک است

خدایا ما که امیدواریم تو نا امیدمون نکن!

یک همکلاسی قدیمی

2006-01-16T14:16:00.000-08:00

شنبه بود یک دفعه بر حسب یک اتفاق جالب یاد یک دوست قدیمی خوب دانشگاه افتادم.تصمیم گرفتم بهش زنگ بزنم.زنگ زدم گوشی برداشت گفتم حالت چطوره؟انگار تمام شادیهای دنیا اون لحظه می خواست از وجود این آدم فوران کنه.گفت :"مقاله انگلیسی نوشتم یک

.مقاله توی مجله ی خوب خارجی قراره چاپ بشه واستادم قراره بره اونو ارائه بده

اینا رو که گفت اینقدر من خوشحال شدم و احساس کردم دوباره یک جون تازه گرفتم .اینقدر براش خوشحال بودم که فقط می گفتم آفرین و زبانم و بند آمده بود و قادر به گفتن هیچ کلمه دیگه ای نبود.گوشی رو که قطع کرد به شدت مثل برق گرفته ها بودم .گفتم چی گفت؟چی شد؟من کجا هستم؟چی کار دارم می کنم؟تو این یک سال و نیم که ما از هم دور بودیم من چکار کردم؟اون چی کار کرده؟لحظه لحظه این چند وقتو با خودم مرور کردم.دیدم نه مثل اینکه منم بیکار نبودم.خیلی چیز ها یاد گرفتم که جز بهترین تجربه هام تو زندگی بوده.این چند وقت خیلی سخت بود و هر لحظه اش برام مثل یک عمر بود اما مطمئنم انرژی که از این لحظه ها گرفتم به بهترین وجه به زودی شکوفا می کنم.اما از یک چیزی خیلی ناراحتم و همین منو بدجوری از زندگی عادی جدا کرده شایدم خو شحالم و اون اینکه من این یک سال واندی رو سعی کردم منطق زندگیمو بر اساس احساس بگذارم و قید خیلی از مسائلو که همیشه بر اساس باید ونباید بوده بزنم و خودمو از بند قوانین خلاص کنم و با دلم پیش برم .خوب یک حسن بزرگ داشت که کلی تونست به من رشد بده کلی تفکراتمو تغییر داد وحال زندگی برای من یک سری آدم ویک جهان پر از قوانین و قواعد که می تونی سرو تهشو در یک مدت کوتاه طی کنی نیست.جهان برای من یک رنگ و بوی تازه داره.این جهان با کلی لحظه ها و جاهای قشنگ.جهانی که هر چی توش میره تموم شدنی نیست قوانین برای من شدن پلی برای رسیدن به اهدافم نه مانع آسایش و آرامشم.چون الان دیگه میدونم برای چی به وجود اومدن وکی باید ازشون استفاده کنم.امروز که قراره یک زندگی نو رو شروع کنم ودوباره واردیک زندگی واقعی بشم جامعه و خانواده نیست که برای من خط مشی تعیین می کنه این منم که راه وروش وبایدها ونبایدهامو مشخص می کنم و با اونها زندگیمو پیش می برم.که این در لغت نامه من استقلال محسوب میشه.استقلال به معنای واقعی کلمه.

اما اشتباهاتی هم کردم که اون این بوده که زندگیموبر مبنای احساس گذاشته بودم گرچه از عقلم به جای خودش استفاده می کردم اما به خاطر این مدل زندگی کاملا یک دوره یا یک لحظه خوب بودم لحظه بعدش ممکن بود بد باشم و سر خورده از لحظه قبلم. و این شاید گاهی منو خیلی تحت فشار قرار می داد.بهر حال همه اینا گذشت. به قول خانمی عزیزم و000 این نیز بگذرد. انگار منتظر یک تلنگر بودم که از خواب غفلت بیدار شم و دوباره یک زندگی واقعی وجدی وهدفگرا رو برای خودم بسازم.زندگی بر مبنای تلاش برای بهترین بودن وبهترین زیستن.این دوست هر دفعه که زنگ میزنه که شاید هر چند ماه یک دفعه اونم برای احوالپرسی باشه با تلاش های بی نظیرش کلی به من تلنگر می زنه.باید اسمشو گذاشت آقای تلنگر.حالا اون هم تصمیم گرفته تمام قواشو جمع کنه برای اینکه به بهترین دانشگاه کانادا بره و من هم که قبلا تصمیم گرفته بودم الان خیلی جدی تر روی این موضوع فکر می کنم.

اللن کلی کار دارم باید اولین کاری که میکنم به فکر قبول شدن کنکور جمعه باشم بعد باید باید از یک طرف زبانمو شروع کنم از طرف دیگه کار کنم در همین طراحی و برنامه نویسی وب که اینو به یک جایی برسونم و از طرفی برم با چند استاد خوب صحبت کنم و با دوستان عزیز یک زمینه ای را برای مطالعه انتخاب کنیم و شروع کنبم برای مقاله خواندن وبعد کم کم نوشتن وبالا رفتن از پله های علم ودانش و همه ی اینها به

دنبللش کانادا و ادامه تحصیل و...

پس باید شروع کرد باید یک تحول شایدم یک معجزه در زندگیمون ایجاد کنیم :به تمام دوستان عزیزم با تمام قوا می گویم:

بیایید ای یاران من برای جست و جوی دنیایی تازه دیرنیست

دورها آوایی است که مرا می خواند

2006-01-10T10:14:00.000-08:00

نمی دونم چرا گاهی آدما یک حس غریب پیدا می کنن .یک حس غریب بد که هیچ جور نمی تونن با هاش کنار بیان.اماته دلشون یک جورایی خوشحالن.احساس می کنن به خودشون نزدیک تر شدن.نمیدونم این جور وقتا آهنگای فرهاد خیلی به آدم حال می ده چون دقیقا همین تضاد توش هست البته به نظر من.این موقع ها یک چیزی که داره تو دلم می گه تو باید یک جایی بری شاید یک سفر دور-یک جایی یک کسایی یک حوادثی و یک لحظه هایی فقط منتظر حضور تو هستن.این لحظه ها به خودت می گی من چرا اینجام؟ چکار دارم می کنم؟چه کار باید بکنم؟کجا برم؟فقط یک جورایی دلش می خواد پرواز کنه بره یک جای دور که خودشم نمی دونه کجاست انگار یکی داره صداش می کنه.شاید قلبش که می گه کجتیی ؟شاید روحشه که داره بهش می گه تو منو یادت رفته!نمی دونم اما یکی خیلی دور اما بسیار نزدیک داره صدات میزنه و میگه

...

اما تمام این لحظات با وجود سختیشون به آدم بلوغ میدن رشد میدن و به نظر من تا این لحظات نباشن زندگی انسان در رکود وسکونه.توجه کردین همیشه این حس بعد یک میهمانی یا عروسی و یا دیدن یک فیلم خوب یا خوندن یک کتاب خوب به آدم دست می ده.شما با این حستون واقعاچه می کنید؟

سبزترین روز زندگیم

2005-12-29T20:58:00.000-08:00

دیروز یکی از عجیب ترین و هیجان انگیز تریرین روزهای زندگیم بود.صبح داشتم به این فکر می کردم که این چند وقت که خانمی گلم نبوده یک دوست خوب پیدا کردم که خیلی از لحظاتمو با اون می گذرونم.خیلی چیزا ازش یاد می گیرم وخیلی دوستش دارم.البته من و این دوست گرامی از یک جهت هایی نمی تونیم همو درک کنیم فقط از نظر درسی وکتاب وقلم و این جور چیزا احساسات مشترک زیاد داریم وخوب هر دوستی یک جنبه قضیه رو داره دیگه وشاید اگر اینطور نبود خیلی عجیب بود.با این وجود دیروز سر یک سری مسائل کاری ازش رنجیدم.

وظهر خیلی ناراحت اومدم خونه. تصمیم گرفتم یکم روزنامه بخونم تا حالم جا بیاد و بعد با دوستای گل قدیمیم بیرون بریم.خلاصه ما آراگیرا کردیم ورفتیم سراغ خانمی عزیزمون وبعدشم پیش بچه ها .فکر کن بعد 4 ماه یا بیشتر دور هم جمع شده بودیم-این 4 ماه برای تک تک ما تجربه های جدید تلخ وشیرین خاص خودشو داشت و مهمترین مسئله این بود که تقریبا اصلا تو این چند وقت همه دیگه رو ندیده بودیم.توی چشمای همومون برق خاصی بود برقی سرشار از شادی که انگار در اون لحظه نمی تونستی با هچ چیزی در دنیا عوضش کنی.انگار همه یک جورای می دونستن ممکنه این لحظات به این زیبایی و با همین احساسات دیگه تکرار نشه. برای همین همه برای تک تک این لحظات ارزش قائل بودند وذوقی از ته دل می زدند.البته جای یک نفر بین ما خیلی خالی بود که کلی یادش کردم.اونم شاهزاده خانموم عزیزمون بود.توی این لحظات دوست منشانه یکهو به ما یک کارم پیشنهاد شد .اونجا انگار یک هدیه آسمانی از خدا گرفته بودم.واقعا پیش بینی هر چیزی رو می کردم غیر این.اون لحظه سرمو بالا کردم وفقط گفتم:خدایا شکرت.می دونین برای اینکه صبح دوست جدیدم اینقدر محکم کار منو کوبونده بود که خودمم از خودم نا امید شده بودم.نمی دونم این لحظات اینقدر خو ب بود که من فقط از خدا می خواهم بتونم در مقابل این همه خوبی از خوب باشم.راستش انگار خدا می خواست بی همتابودن بچه های اون جمع وبه خصوص خانمی عزیزمو بهم ثابت کنه.

از اون طرف هم شب که این داستانها رو داشتم برای مامانم تعریف می کردم و مامان خیلی خوب گوش می کرد و نظر منطقی می داد یادم اومد که خدا یک نعمت بزرگ دیگه هم بهم داده که در کنارمه اما نمی بینمش.خدایا اگر تو رو نداشتم چه می کردم؟

خدایا در سبز تریرن روز زندگیم سبز ترین تشکر رو از تو و تمام نعمتهات می کنم و ازت می خوام بهم کمک کنی .ه شایستگی هامو به خودم و تو ثابت کنم

بهتون گفتم از سختیها چیزی یاد می گیریم

2005-11-18T12:46:00.000-08:00

یک روز ناراحت بودم ونوشتم حتی حاضر نیستم به خودم بگم بلند شو و نگفتم واین احساسات آزادانه رها شد تا خودش مقصد خودشو پیدا کرد.می دونی این چند وقت توی این رهایی چی یادگرفتم؟حداقل یاد گرفتم آدما فقط اسیر افکار خودشون هستند نه شرایطشون -صبر بهترین چیزی بود که من یاد گرفتم-فهمیدم چه دوستای خوبی دارم -فهمیدم یک انرژی پتاسیلی در درونم هست که منتظره که در بهترین فرصت آزاد بشه منتها دنبال جهت می گرده و

این منم که باید بهش جهت بدم و اگر لحظه به لحظه کنترلش نکنم ممکنه به جای آزادشدن انفجار پیدا کنه که اثری جزهدر دادن تمام زحمتهام نخواهد داشت-

خوب حالا برای این جهت باید یک برنامهای ریخته شود و یک تصمیم درست در جهت اجرای آن گرفته شود منتها باید تا حدودی در این راه مقصد وانگیزه مشخص باشه وگرنه احتمال خسته شدن ودر راه ماندن زیاده.پس باید آغاز کرد یک شروع دوباره منتها این دفعه سعی کافی و خیلی دقیق در جهت بهترین بودن در لحظه و بهترین شدن در آینده -البته اینو بگم من یک چیزوهیچ وقت فراموش نمی کنم و اون کسی جز همپایه گلم نیست.ما توی این راه باهمیم حتی اگر جهتمون باهم فرق بکنه مسیر ومقصدمون چیزی جز خاص بودن ونیست و این همون زهیر زندگی ما دوتاست

زندگی رسم خوشایندی است

زندگی بال وپری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من وتو برود

...

.زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

...

هرکجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره عشق هوا زمین مال من است

...

آب در یک قدمی است

روشنی را بچشیم

سهراب سپری

دوست جون سلام

2005-10-25T04:42:00.000-07:00

می دونین امروز تا اینجا یکی از بهترین روزای عمرم بوده و احساس می کنم همه روزای سختم تموم شده و

بهترین روزها در انتظارمه.چون خانم گلم اومده,

حداقل ده روز اینجاست پییش من و تمام کسای که دوستش دارن

آخه آمدنشم از قشنگ ترین آمدنای دنیا بود.شب قبل کمی دلتنگی و نگرانی در من ناشی از نیامدنش به وجود آورد

وامروز در حالی که

من سه شنبه هفته دیگه منتظرش بودم زنگ زد وگفت من اومدم اما با کلی پیچش -گرچه من کشته مرده این پیچشهای -رویاییشم

باور کنید که می خواستم همان جا بال در بیارم و فکر می کردم این لحظه رو را دارم تو خواب مبینم هنوزم درپوست خودم نمی گنجم نمی دونم وقتی دم در باشم و قرار باشه در باز بشه چه کار می کنم خانمی گلم سلام خوش اومدی به شهر خودت وبه قول خودت شهری پر از سرما وسوز

تیتری سرشار از احساسات ضد ونقیض

2005-09-12T19:28:00.000-07:00

می دونی ناراحتم -خوشحالم-...اصلا نمی دونم چم فقط می دونم حوصله هیچ کار وهیچ چیز رو ندارم.وتحمل هیچ ناراحتی دیگروندارم.البته خدا را هم شکر می کنم که سالمم و می تونم شروع دوباره بکنم و حتی شاید باید برای این شکست دوباره هم خدا رو شکر کنم چون چیزهای جدیدتری به من یاد می ده اما باور کن دیگه تحمل این یکی رو نداشتم.همیشه یک اتفاق که میافتاد برام می گفتم باید نشینم و مثل آدمای ضعیف غصه بخورم وسر دو روز مثل روز اولم می شدم و دوباره تلاشو شروع می کردم همراه با امید به پیروزی ولی باور کن با اینکه یک امیدی ته دلم که مطمئنم هیچ وقت اونو از دست نمیدم چون خدا رو دارم ولی باور کن حتی دوست ندارم به خودم بگم دوباره بلند شو شروع کن.باور کن دست خودم نیست این احساسمه حتی دیگه دوست ندارم به خودم بگم ناراحت نباش.دیگه دوست ندارم بگم سختیها تموم می شه و....نمیدونم شاید این احساسات به خاطر اینه که اینقدر من امسال در زندگیم شوک زده شدم که دیگه تحمل شوک دوباره را ندارم.باور کن ناشکری نمی کنم می دونم بیشتر این اتفاقات بعد از یکی دو سال از ذهن آدم میره و زندگی به حالت عادی بر می گرده ولی بهرحال اینقدر سخت بود در همون زمان خودش که واقعا شاید خاطرش هیچ وقت از ذهن آدم نره و منو از یک آدم همیشه شاد تبدیل کرد به یک آدم عصبی.البته از حق نباید بگذرم که خیلی چیزها بهم یادداداما ذهن من ظرفیت این همه مشکلویکهو وپشت هم نداشت.
می دونی دلم میخواد الان توی یک شهر یا جزیره ای بودم که هیچ کس و هیچ چیز با هم نبودبرای خودم می گشتم وفکر می کردم بدون اینکه کسی با من کار داشته باشه.مطمئنم اونجا اینقدر افکار ابلهانه به ذهنم نمی رسید و بعد دوهفته بر می گشتم به زندگی عادیم.شروعی دوباره...اما افسوس که نه تنها الان همچین چیزی ممکن نیست که حتی در خواب شبمم نمی تونم اونو ببینم.احساس می کنم هیچ جور این زندگی حاضر نیست منو ول کنه و یک جوری اسیر همه چیزم.نمیدونم چرا این احساسات احمقانه برای چی در من ایجاد شده مطمئنم فقط به خاطر یک قبول نشدن نیست وشاید علت اصلی اینه که تمام این اتفاقات باعث شده من زودتر از سنم بزرگ شم و این نوع
بزرگ شدنو اصلا دوست ندارم
الن که این چیزها رو مینویسم مثل این بچه ها دارم زارزار گریه می کنم ودستمالی که پشت دستمال دیگه می اندازم دور.
بهر حال این ناراحتیها از ضعفم نباشه فقط یک جور خالی کردن احساساتم باشه وبتونم باهاش کنار بیام.شما هم برام دعا کن.

با تمام وجودم احساس رهایی می کنم

2005-06-24T13:09:00.000-07:00

بالاخره بعد از یک سال توانستم یک تصمیم درست بگیرم .نمی دونم چرا با اینکه در تمام وجودم احساس رهایی می کنم ولی هنوز مثل اینکه ضمیر ناخودآگاه من یک

جورایی درگیره .همیشه دوست داشتم این داستانو یک بار بنویسم

داستان از اینجا شروع می شه که یک روز یک آدم با تمام عجیب غریبیش میاد عاشق بنده میشه ومیگه الا بلا من فقط تورا میخوام منم هر جور که می تونم سعی می کنم اونو منصرف کنم اما بالاخره من هم وارد این تجربه میشم اما در این دوره من باتمام وجودم سعی میکنم محبتمو به او ابراز کنم گرچه همیشه خیلی انگار دنیامون از هم دور بود اما هر کدومون انگار یک جوری نمی خواستیم از پیله وحریم خودمون بیایم بیرون اماانگار هیچ جور این گره باز نمی شد باورتون نمیشه این گره بعد یک سال بد سرشو باز کرد وبالاخره باعث شد ما رو کلا از هم جدا کنه،نمیدونم تقصیر من بود یا اون اما انگار ما هیچ جور برای هم وبرای یک زندگی مناسب ساخته نشده نبودیم گرچه تمام شرایط خانوادگی تحصیلی وزندگیمون جفت هم بود اما مثل اینکه ما قرار بود فقط یک تجربه کنیم.تجربه آشنایی دو آدم که خیلی چبزا از هم یاد گرفتن.راستش این آخریها من با تمام وجودم احساس میکردم اون کسی یک روز خاضر بود برای من هر کاری بکنه دیگه انگار سرد شده بود.راستش این دوره یکساله برای من پراز علاقه وتفکر ونگرانی بود .گرچه اینا همون موقعش خیلی منو اذیت می کرد اما همون موقع هم من به نوعی شناخت وکمال میبرد پس اینقدر زیبا بود که گاهی حاضرم به اون دوره برگردم.مهمترین عاملی که باعث شد هیچ وقت من احساس تنهایی وناراحتی این وسط نکنم یا شاید گاهی دق نکنم وجود یک دوست خوبی مثل خانمی بود که منو با تمام وجودش درک می کرد ودر خیلی موارد از نظر فکری به من کمک می کرد .راستش صحبت کردن با خانمی عزیز گاهی اینقدر به من آرامش میداد که واقعا با هیچ تشکری فکر نکنم بتونم جبرانش کنم اما امیدوارم بتونم یک روزی من هم براش با تمام وجودم کاری بکنم البته انشالله اون همیشه بهترین شرایط نصبش بشه.خلاصه خانمی عزیز من همیشه آماده به خدمتم .شما فقط امر بفرمایید.

می دونین الان دیگه برای من قضیه تموم شده است وفکر نمیکنم با اینکه باتلخی وبهت زدگی هر دومون همراه بود ولی برای من با نوعی پیروزی همراه بود وفقط

دیگه میخوام به اینش فکر کنم وبه تجربه هام نه به هیچ چیز دیگری.گرچه مطمئنم خیلی زمان میبره تا من این خاطره را فراموش کنم

این داستانی بود که دوست داشتم یک روز بنویسمش

.داستانی که برای من یک واقعیت بود ودر بهترین سالهای جوونی با تمام خوشی ها وتلخی هاش خیلی چیز ها به من یادداد.به من یاد داد تا آدم های دور ورمو بهتر

بشناسم وروشون عمیق شم.به من یاد داد که واقع بینانه تر به همه مسائل نگاه کنم.به من یاد داد که عشق

واقعی یعنی چی ویادداد چگونه عشق بورزم.مهمترین چیزی که این داستان به من نشون داد شخصیت واقعی خودم بود به من نشون داد که چقدر برام اعتقاداتم واصولی که همیشه ادعاشو می کردم فقط یک شعار نبود بلکه همه اینها در قلب وروح من جا داشت از همه جالب تر این بود که من فهمیدم برای من توی زندگی هیچ عشقی بالاتر از عشق خدا نیست البته اگر واقعا خدا منو لایق بدونه.همیشه فکر میکدم جنگ بین درست ونادرست مال زمانای قدیم بوده اما مثل اینکه این دور وزمونه بیشتر باید مبارزه کرد فقط ظاهر قضیهیکم فرق کرده ومن ظاهرا توی این داستان یک حامی محکم از راستی ها ودرستی ها بودم وقشنگ وقتی که داشتم دفاع می کردم با پرویی تمام یک لحظه احساس کردم وسط جنگ صفینم و دشمن داره ظاهر خودشو خوب وبه حق نشون می ده تا منو از میدون به در کنه اما من از این جنگ بالاخره پیروز در آمدم و دقیقا چند روز بعد فهمیدم که درست فهمیده بودم.گرچه آدم نباید با کسی واقعا یک دوره ای خیلی دوست داشته جدل کنه اما من با صلح وآرامش فقط بر اعتقاداتم پافشاری کردم و فکر می کنم الان در موقعیتی بودم که این حق مسلم من بود.ولی در نهایت این علاقه تا حدودی از دل من رفت وتموم شد کل قضیه .فقط امیدوارم روحم هم از این قضیه رهایی پیدا کنه.گرچه با تمام وجودم احساس می کنم اینقدر رها شدم که می خوام بال در یارم اما ظاهرا یک بند کوچکی پای منو گرفته ونمی ذاره من پرواز کنم .مطمئنم که این بند قرار یک چیزه دیکه هم به من بفهومنه و بعد منو رها کنه.پس به امید اون روز می نشینم در دشت خیال خودم و سعی میکنم فعلن از زیبایی های زمینی لذت ببرم تا بعدها به آزادی بزرگتری دست پید کنم..

یک سال گذشت

2005-05-14T13:38:00.000-07:00

می دونی چند روزه دارم فکر می کنم از تولد پارسال خانمی من وخانمی چه تغییراتی کردیم.دارم فکر می کنم آیا به هدف هایی که می خواستم توی این یک سال رسیدم.آیااون بلوغ فکری که خودم از خودم می خواستم بهش واقعا رسیدم؟ بعد از چند روز فکر به این نتیجه رسیدم که من راستش امسال شاید از یک نظرایی زیادی بزرگ شدم خیلی مسائل را فهمیدم که تحملش واقعا برای من سخت بود و تا حدود زیادی آرامش همیشگی منو بهم زد وشاید تا حدودی این مسئله باعث شد من خودمو از

قبل بیشتر پیدا کنم.راستش دوست دارم بگم از یکسری چیزایی که بدست آوردم خیلی راضیم

اینکه من از پارسال تا حالا فهمیدم مسئولیت یعنی چه و اینکه فهمیدم چقدر ارزه دارم واین هم اعتماد به نفس منو خیلی بالا برد وهم باعث شد که به مسائل اطرافم خیلی بیشتر توجه کنم و بفهمم که به خاطر بی دقتی های جزئی های جزئی آدم چه مسائلی رو ممکنه از دست بده وا ین بزرگترین مشکلی بود که من همیشه داشتم و هنوز هم در پی رفع اون هستم

دوما اینک امسال فهمیدم که من از یک سری از مسائل ومشکلات میترسم و سعی کردم و با تلاش این ضعفو تا حدود زیادی از خودم رفع کردم و الن با تمام وجودم احساس می کنم تا خدا را دارم و از خودم همت دارم هیچ وقت از هیچی نمی ترسم

سوم اینکه من توی یک سال البته به اتفاق خانمی یاد گرفتیم که در برابر اخلاق هایی از دیگران که با ما تطبیق نداره چه شکلی رفتار کنیم ودیگر به این ترتیب از دیگران شاید کمتر ناراحت میشیم.حالا دیگه اخلاق های دیگران را جز ویژگی های آنها می دانیم

چهارم یاد گرفتم که چگونه با اعتقادات خودم وتناقضات آنها با اعتقادات پدر مادرم کنار بیام و یاد گرفتم که آنها خیلی از مسائل را تجربه کردن و دارن به من میکن اما من هم حق تجربه کردن دارم و اونها هم حق نگران بودن پس سعی کردم برای اینکه اونها به من این فرصت را بدن من هم به آنها فرصت بدم تا تجربه هاشون را به من بگن وبه حس نگرانیشون حق بدهم و به اونها توضیح بدم که من احتیاج به تجربه کردن دارم وبه این ترتیب هم به حس اونها احترام گذاشتم وهم خودم فرصتی جدید برای اهمیت به احساساتم پیدا کردم.

شاید بیشترین دغدغه من امسال این بود که بفهمم کدام راه واقعا درسته وکدام راه غلطه شاید الن هم یکی از دغدغه هام این باشه ولی فکر می کنم یک راهای خوبی برای این مسائل فکر کردم

ششم اینکه من فهمیدم که من در این یک سال فهمیدم که می خواهم آدم متفاوتی با دیگران باشم و واقعا دوست دارم یک آدم اثرگذاری در تمام جامعه ام باشم و الان با تمام

وجودم احساس می کنم که انرژی و توانایشو دارم ومی خواهم با تمام وجودم سعی کنم البته این حسم هم تا حدود زیادی با خانمی مشترک بود

هفتم ما با خانمی فهمیدیم که اگر می خواهیم آدم های متفاوتی باشیم اول باید خلاقیت را در تمام زندگیمون جاری کنیم و هر رفتار وعملمون باید فکر کنیم که کدام کار بهترینه وچگونه می تونه این کار خیلی خاص وناب باشه

ممکنه من توی این یک سال آرامشم را تا حدودی به خاطر این مسائل از دست داده باشم اما فکر می کنم همه اینا ارزششو داشت شما چی فکر میکنین؟

خانمی عزیز تولدت مبارک وامیدوارم تولد افکار جدیدت هم باعث شود تو دقیقا به اون هدفهایی که دوست داری برسی.خانمی گل فقط این را بدون که من همیشه به تو افتخار میکنم اما نه فقط به خاطر افکار مشترکی که با من داری بلکه به خاطر تک تک تفاوتهایی که با من داری.و تفکرات نابت که همیشه برای من به اندازه یک دنیا ارزش داره

الان خیام باز کردم واین دوبیت زیبا که اتفاقا با متم من تناسب داشت آمد

این قافله عمر عجب می گذرد دریاب که باطرب می گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری پیش آر پیاله راکه شب می گذرد

خوشحالم

2005-04-20T12:32:00.000-07:00

بالاخره اولین شماره مجلمون اومد روی اینترنت با هزاران مشکل ودردسر.اما نمی دونم با تمام خستگیم خوشحالم چون احساس می کنم یک ردپایی از خودمون به جا گذاشتیم.البته میدونم اولش و باید خیلی کار کرد شاید ما فعلا داریم برای تقویت شدن خودمون ویادگرفتنمون کار می کنیم شاید هم تا 3و4 ماه دیگه که می خواهیم تغییر اساسی بدیم فقط یک فرصت برای کسب تجربه های نابترباشد ودر نهایت یک اثر بهتررا در بر داشته باشه.بهر حال خوشحالم وبه

برای اینکه یک تصمیمی گرفتیم و شروع کردیم وبه خوبی به پایان رسوندیم.ولی یک چیزی را باید اعتراف کنم اگر همکاری وپی گیری خانمی وسودارو نبود واقعا من شاید وسطش می بریدم که خیلی از دوتاشون ممنونم.به خصوص از خانمی گلم.

خانمی دستت درد نکنه.این همکاری ودوستی ومحبتتو هیچ وقت فراموش نمی کنم امیدوارم من بتونم بهت کمک کنم تا ماهی سیاه کوچولو صمد بهرنگی را به بهترین وجهی که شایسته اوست تابستون بسازیم.ویک روز هم شیرینی درست شدن اونو به بچه ها بدیم

یک چیزی رو توی این چند وقت یاد گرفتم و اون هم اینکه مهم نیست دیگران درباره تصمیم تو چی فکر می کنن مهم اینه که خودت چی فکر می کنی ودرعمل چه می کنی .

{راستی سالگرد سهراب جونم هم مبارک{سهراب سپهری

هیچ وقت لحظه لحظه نوجوانیمو با سهراب وشعراش یادم نمی ره

اهل کاشانم من

روزگارم بدنیست

تکه نانی خرده هوشی

سر سوزن ذوقی

.....

مدت ها گذشته

2005-04-03T03:47:00.000-07:00

مدت ها از آخرین پوستم می گذره شاید دو ماه شایدم کمتر.این مدت من به جز یکی دوبار که خیلی حس نوشتن داشتم واقعا دیگه وقت وحسشو نداشتم.خوب سال نو شده .الان اینقدر از پنجره اتاقم درختان همه سربه فلک کشیده وزیبا وسبز شدند که دوست دارم بال دربیارم برم تو آسمونا پرواز کنم.برم از تمام شهر بگذرم واز زیبایی تمام شهر لذت ببرم.
داشتم پوستای قبلیمو می خوندم و خودمو با الان مقایسه می کردم و به این نتیجه رسیدم که چقدر من فرق کردم.چقدرجالبه اتفاقاتی که آدم بعضی لحظه ها براش له له می زنه همین فرداش به این راحتی میشینه ومی گه اتفاق افتاد تموم شد.چقدر زندگی جالب وزودگذره.هم اتفاق بدش بعد از مدتی برای آدم عادی میشه هم اتفاق خوبش.
من یک ماه پیش ذوق می زدم از اینکه درباره مجله حرف می زنم ودقیقا همین امروز خوشحالم چون تا شب قراره اونو ببرم روی اینترنت. بعد از 13 روز تلاش برای طراحی اون بالاخره روز موعود که امروز یا فرداست روز ثمره یکی از اولین تلاش های جدیمو قراره ببینم.وچقدر این لحظات واین روزها قشنگند وانرژی بخش.
خانمی می بینی بالاخره داریم به یکی از آرزوهامون با کمک دوستامون میرسیم.فقط اول کاری یک دعا می کنم
واونم اینکه اینکار تداوم داشته باشه .
*********************************************

2005-02-05T19:01:00.000-08:00

چند وقته که هیچی ننوشتم.. ذهن وتخیل انسان که هیچ وقت دست از سرش بر نمیداره اما گاهی آدم وقت وحوصلش به او اجازه میده یک چیزایی را روی برگه بیاره گاهی هم فقط این افکار روی مغزش نگاشته میشه وانگار بعضی چیزها ذهن را خیلی زیباتر از برگه های کاغذ نوازش میده..
یک سالیه یک موضوعی مرا ناراحت وپریشون کرده.همه درگیری های فکریم رفع شده غیر این.روز به روز بدتر شده بهتر نشده نمی دونم چرا واقعا؟ واون اینکه دیگه تشخیص نمیدم چی درسته چی غلط.راستش من فکر میکنم قبلا بر اساس گفته های پدر مادرم خوبی وبدی یک چیزی را تشخیص می دادم اما حالا عقاید خودم مطرح شده وتاحدودی با افکار عقاید آدم های دور وبرم فرق می کنه حالا دیگه خودم میخوام فکر کنم که چی خوبه وچی بد وخودم می خوام نظر بدم اما گاهی اینقدر گیج می شم واینقدر پریشون می شم که احساس می کنم دارم توی یک کویر بی انتها قدم بر می دارم .واقعا گیجم .دیگه نه تنها عقاید پدر مادرم راهم درست نمی دونم بلکه هنوز خودم هم نتونستم یک عقاید ثابتی پیدا کنم .به یک چیزی مطمئنم واینکه روزی می رسه که از این پریشونی بیام بیرون اما کی وچگونش با خداست.فقط می دونم خیلی از این همه تغییرات روحی هر روز خسته شدم.چرا اینقدر تغییر.خدایا یعنی بقیه هم همینقدر حالات روحی تغییر پذیر وغیر قابل کنترلی دارند.خدایا خودم از خودم واقعا متعجبم که چرا بعضی مسائل را خوب هضم می کنم وشاید هم هنوز توجیه اما بعضی مسائل خیلی راحتتر را نمی تونم .
شاید امروز یکی از آخرین روزهایی بود که من رفتم دانشگاه.چقدر سخته دوری از این فضا از این خاطرات ولحظه لحظه های باهم بودن وازهمه مهمتر باهم زیستن.راستش اولش خیلی بد شروع شد رفتیم دانشگاه با دو تا بچه ها که نمرهاش کم شد روبرو شدیم اما خوشبختانه عصر فهمیدم قراره درسش با یک پروژه پاس بشه.اما هم همه های که امروز تو دانشگاه به پا بود سر نمرات دیدنی بود.یک جور ناراحتی که توی چهره بچه ها ی دانشگاه می دیدی خیلی آدم را ناراحت می کرد.اما از طرفی هم یک دوست کوچک با من اومده بود دانشگاه که به خاطر اون من سعی کردم کلی انرژی مثبت در خودم ذخیره کنم وکلی از صبح با خانمی از اون انرژی گرفتیم.امروز یک اتفاق مهم دیگه هم انجام شد واون هم اینکه تصمیمات اصلی لینک های مجلمون روشن شد و من باید از فردا بشنیم برای طراحی تمام صفحاتش .
امروز احساس کردم کلی ازخانمی ودوستان دیگر با وجود نزدیکی فیزیکی کلی از نظر روحی دورم نمی دونم شاید چون از صبح که بلند شدم یک جوری بودم ویک حال خاصی بودم شاید بیش از حد آروم شاید یک جورایی دلتنگ بدون هیچ دلیلی اما عصر که از دوست کوچکم پرسیدم گفتم من چه آدمی بودم گفت تو بر خلاف همیشه که خیلی پر انرژی ویا گاهی ناراحت هستی امروز خیلی نرمال و آروم بودی ومن خیلی چیزها ازت یاد گرفتم و بعدهم کلی از من تشکر کرد وکلی مرا بغل کرد ومن هم کلی ذوق زدم وبعد از هم جدا شدیم.راستش من اگر این اسمو برای این آدم گذاشتم برای اینکه هیچ اسم دیگه ای فعلا به نظرم نمی رسه وگرنه این دوست با وجود اینکه دو سال از من کوچکتره قلبی بسیار بزرگ داره در ضمن جز اکیپ 4 تایی من و خانمی ودوست سینمایی است

احترام

2005-01-14T04:19:00.000-08:00

احترام

از دیروز تا حالا دارم فکر می کنم که چرا بعضی ها واقعا قدر انسان بودنشون ومخصوصا خانم بودنشان را نمی دانند اینقدر راحت

وبی مهابا
شخصیت خودشان با چند کلمه این قدر راحت بدون اینکه بدونن له می کنند که آدم گاهی از انسان بودن خودش هم خجالت می کشه.کاش این آدم دوست من نبود وکاش من دوستش نداشتم که اینقدر اذیت بشم برای این مسئله اون موقع می گفتم غریبه ست وبه خودش ربط داره ولی الان از عمق وجودم دارم می سوزم.(قضیه سر بد صحبت کردن یکی از دوستانم با استاد ترم قبل من بوده)چرا اینقدر انسان های دور وبرم دارن به مسائل مهم زندگی وبه حرمت هایی که بین انسانها وجود داره بی اهمیت می شن.واقعا چه چیزی باعث این مسئله شده؟آخه درد من همین یک آدم نیست خیلی های دیگه را هم در رابطه با این مسئله در اطرافم دیدم ولی دیروز این مسئله به وجودم رخنه کرد وآرامش منو واقعا بهم زد.وهمش دارم از دیروز تا حالا از خودم می پرسم چی باعث می شه که این انسان ها به سادگی حرمت ها رابشکنند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟واقعا چی؟شرایط خانوادگی؟فرهنگ خانوادگی؟شرایط سخت زندگی؟عدم ثبات؟زیادی محدود کردن بچه ها توسط پدر مادرها که بعد از جایی دیگه سر دربیاره؟یا شرایط خیلی فراهم بدون اینکه بچه ها بفهمن که پدر مادر ها چقدر دارن زحمت می کشن؟واقعا اگر می دونین بهم بگین؟ولی یک چیزی را بعد از تمام این قضایا می دونم وآن اینکه من باید در موقع مناسب یک جوری دوستم را متوجه اشتباهش بکنم حتی اگر از دست من ناراحت بشه.چون من برای دوستیمون وبرای هر لحظه ای که با هم بودیم گشتیم یا سر یک سفره غذا خوردیم واقعا ارزش قائلم.به خودم قول میدم که در این زمینه تمام تلاشم را بکنم خواه پند گیرد خواه ملال.
سراین قضیه من یک چیزی را خوب فهمیدم.خودم وخانمی وسه تفنگدار رو شناختم و خوشحالم که ما رگههایی از عقل واحترام در مغزمون جاریست وحداقل از این جهت از نسل هم سن وسال خودمون دستمون خیلی جلوتره مخصوصا دوستان واز این نظر واقعا دست

تمام پدر مادرهامون را برای تربیت ومراقبتمون میبوسم و خدا را به خاطر همچین نعمتی شکر می کنم.
************************************************************

هفتهایی بود که داشتم با خواهر جدیدی که تازه شش ماه است که وارد خانواده ما شده زندگی می کردم تازه داشتم احساس می کردم یک خواهر بزرگتر پیدا کردم وهر روز باهم می رفتیم گردش پیاده روی وخیلی این دوران بهمون خوش گذشت آخه اون یک آدم خوش صحبت با یک لهجه خیلی قشنگه که کمتر کسیه که از اون بدش بیاد ام 4 روزه که برگشته به دیار خودش دوریش خیلی برام سخته البته دعا می کنم این دفعه که بر میگرده دیگه کارش درست بشه بره سر خونه زندگیه خودش البته در مشهد ومن هر روز برم خونش خودم را بندازم.ودوباره با هم بریم گردش ودوباره بیاد برامون جک تعریف کنه ودوباره خنده اون خونمون را شاداب کنه تا اون هم علاوه برما راضی باشه ازتمام شرایطش.به امید هر چه زودتر رسیدن اون روز.
************ **************************************************

میدونین داشتم به چی فکر می کردم به اینکه واقعا چگونه دو انسان از دودنیای متفاوت بهم می رسند و باهم باعشق زندگیشون را

شروع می کنن ویک عده تا آخر عمرشان با خوبی وخوشی زندگی میکنن ویک عده دیگر یا به خاطر بچه هاشون میشینن زندگی می کنن یا از هم جدا می شن .واقعا جریان چیه اکثر اینا زندگیشون با خوبی وخوشی آغاز می شه همه اینا پیمان می بندن که تاآخر عمر در کنار هم زندگی کنند ؟پس چرا؟هنوز نمی تونم خیلی فلسفه این مسئله را درک کنم چون من هیچ وقت در شرایط اونها یعنی ازدواج قرار نگرفتم اما چند چیز را بر اساس موقعیت های خاص اجتماعی که برام پیش آمد میتونم بگم:
اولیش اینکه خیلی از اینها بدون کوچکترین شناخت با هم ازدواج می کنن و حالا یک عده شانسی اخلاقاشون با هم جور در میاد وبا هم زندگی خوبی را می کنن عدهای دیگر هم بدبخت می شن.شاید اگر اینها دو روز با هم راه می رفتن می فهمیدن که مال دودنیای متفاوت هستند که کوچکترین وجه مشترکی باهم نداره
عدهای دیگر باهم بیرون هم می رن از همدیگر هم شناخت پیدامی کنن ولی به خاطر توقعات بالاشون از همدیگه با دو تا توهین به همدیکه از هم جدا می شن.متاسفانه این عده که شامل خیلی از جوانای امروز ما می شه که شاید من یکی از آنها باشم.فکر میکنن قرار است که از روز اولی که میرن سر خونه زندگیشون مثل دوران نامزدی همه چی زیبا باشه که البته می تونه باشه وهمان طورکه توی خونه پدر مادر به حرفشون می کردن وهمه چیز آماده وهمیشه بهشون چشم می گفتن الن هم همینگونه باشد وچیزی به نام گذشت در اول زندگی خیلی دیر براشون معنا پیدا می کنه وبرای اینکه می خوان مثل بچگیاشون حرف خودشون به کرسی بنشینه اما دقیقا این لحظه ای است که آدما نمی دونن که دارن زندگیشون را از هم می پاشن چون من فکر میکنم برای عقاید خودشون بیشتر از زندگیشون ارزش واهمیت قائلن اگر اینها در زندگیشون برای هر عقیدهای الویت بندی بکنن شاید هیچ وقت مشکل پیدا نکن.شاید اونها بعضیشون هم همون حرمتی که بهتون گفتم برای خودشون وزندگیشون قائل نبودن همون حرمتی که پدرمادرمون برای همه چیز قائل بودن؟البه این به عینه برای من ثابت شده .
اما مایی که این وسط این مسائل را میدونیم واقعا وظیفمون نسبت به زندگی آیندمون وتربیت خودمون برای یک زندگی بهتر چیه ؟چطوری می تونیم واقعا خودمون رابا پایه واساسی که از قبل داریم محکم کنیم واز خودمون انسانی بسازیم که واقا بتونه تمام این مسائل را عملی کنه.چگونه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

تصمیمات جدیدم

2005-01-10T23:15:00.000-08:00

سه هفته است که از دوره جدید زندگیم گذشته.توی این سه هفته خیلی کم تلاش کردم اما یک جورایی راضیم .چون من معمولا موقع امتحانا که میشه دعا میکنم امتحانا زودتر تموم شه ومن به برنامه های خودم برسم ولی کمتر پیش میاید که اون کارایی که دوست دارم انجام دهم .اما این دفعه توی تصمیماتم کسان دیگری سهیم هستند که شاید اگر اونها نبودند من هیچ وقت موضوع را جدی نمی گرفتم وخوشحالم بر خلاف فکری که می کردم همراهانم از خودم جدی تر ومصمم تر هستند که احساس می کنم برای اولین بار درعمرم همراهای پایهای توی کارهای اجتماعی پیدا کردم.بهرحال داریم مجلمو.ن راکم کم راه میندازیم وخوشحالم چون دارم به یک بعد دیگه از زندگیم هم میرسم وخوشحالم چون دوسای دیگه هم با من در این راه با من همراهند.
******************************************************************
من توی این 2و3 هفته یک شناخت خوبی از خودم برای کارم هم پیدا کردم وتصمیم گرفتم که فقط یک راه را توی کارم وآن هم برنامه نویسی که خیلی سریعتر توش جلو میرم را ادامه بدم وهمچنین یک کار دیگه هم شروع کذرد که مدت یک ساله آرزوی آن را دارم وآن-هم unfied modeling language
است.
********************************************************************

یک روز بارونی

2005-01-04T09:52:00.000-08:00

بارون بارونه زمینا تر میشه
گلنسا جونوم کارا بهتر میشه
گلنسا جونم توی شالیزاره
میخواد که بچاد
طاقت نداره,طاقت نداره....
...................................
بارون میاد جرجر پشت خونه ی هاجر
هاجر عروسی داره دنب خروسی داره

چقدر بوی بارون امروز منو به یاد این شعرای دوران کودکیم میندازه.چقدر زیبا بود وچه زود گذشت

مثل یک چشم به هم زدن .

********************************************
امروز خیلی خوشحالم چون با یکی از هم دانشکدهای هام که مدتها بود فکر میکردم این باید آدم جالب وپری باشه دیدم چند کلمه ای هم صحبت کردم مدتی هم هست وبلاگشو میخونم واحساس میکنم درست فکر میکردم ودقیقا همون چیزی است که قیافش نشون میده (قیافه ش مثل بچه زرنگای عینکی خارجی می مونه البته واقعا دانشجوی خوبیه ) به انسان شناسی خودم وخانمی واقعا تبریک میگم .اما خوشحالی واقعی من از این جهته که افتادیم توی خطی که من مدت زیادی در آرزوش بودم یعنی مجله الکترونیکی واتفاقا این آدم هم حاضر به همکاری با ما شده وبه شدت این مسئله را جدی گرفته و هنوز هیچی نشده خودش را جز اعضای اصلی می دونه وقرار اولین جلسه گفتگو را با اعضا با ما گذاشته وخلاصه همه چیز داره به سمت آرزوی من میره.به سمت روزنامه نگاری که من همیشه دوست داشتم .به سمت جمع شدن افراد در جهت یک کار مفید جمعی.خدایا ازت متشکرم از صمیم قلب .من میخوام این لطف تورا به خودم وبقیه در عمل جبران کنم .خدایا قول میدهم از هیچ تلاشی دریغ نکنم .احساسی به من می گه زندگی پر تلاش جدیدی را داری آغاز می کنی همراه با تلاطم ها وسختی ها وزیباییهای زیادی.
ببینید این فکر مجله از یک روز لب باغچه دانشگاه نشستن شروع شد با یک پیشنهاد ساده بچه ها اما من وخانمی همون روز این پیشنهاد را اینقدر جدی گرفتیم وبه خودمون قول دادیم که این کار را حتما ادامه بدیم.خدایا وقتی می خوای زندگی یک آدمو عوض کنی چه کارهایی را که جلوی پای یک آدم میذاری.الان از اون روز اولین فکر ش 3 ماه بنظرم می گذره وفکر کنم حداقل 1 ماه دیگه تا اولین شمارش جا داشته باشیم.امیدوارم به زودی براتون بنویسیم که ما اولین شماره مجلمون را دادیم.به امید

اون روز

*******************************************.
چند وقته که دارم فکر می کنم من به اندازه کافی تلاش نکردم تا اون زندگی سطح بالایی را که همیشه از خودم توقع داشتم داشته باشم البته این را امروز به خانمی گفتم واون به من یک درس خوب داد واون اینکه هر آدمی برای خودش تکه با هر ویژگی وشخصیتی که باشه واین من را خیلی آروم کرد وخیلی یادخصوصیات خاص خودم که ممکنه از نظر خیلی ها قابل قبول نباشه اما من کلی زحمت کشیدم به قول خانمی تا به اون رسیدم وخوشحالم به آن رسیدم افتادم و الان به گذشته خودم بر میگردم میبینم من خیلی کم پیش اومده تنبلی کنم وهمیشه نهایت تلاشی که در آن شرایط می توانستم کردم وواقعا احساس می کنم بیشتر از این کاری از دستم بر نمیومده.پس اول اینکه از خودم ناراحت نیستم اما دیروز از بزرگی در تلویزیون چیزی شنیدم وآن اینکه فرق انسان های موفق با ناموفق اینه که همه اینها تمام امور خوب را می دونن وباور دارند اما الویت بندیشون توی کارها وانتخاب راهشونه که باعث موفقیت یا شکستشون میشه.ومن فکر میکنم اشکالی که من داشتم در راهی که می رفتم باعث شده که احساس رضایت مندی من از خودم تا حدودی خدشه دار شود .من فکر میکنم من دو اشکال بزرگ داشتم اول اینکه فکر می کردم که همیشه فقط باید تلاش کنم تا برسم به مقصد وبالاخره تلاش به یک جایی آدم را میرسونه اما به این فکرنمی کردم که این تلاش باید با فکر وبرنامه ریزی همراه باشه و اینکه دقیقا مقصد نهایی من مشخص باشه تا به اون نتیجه ای که می خواستم برسم.اما حالا فهمیدم که باید با یک برنامه ریزی درست برای کاری به اندازه خودش وقت بذاری وتلاش کنی تا به همه کارهایی که دوست داری برسی .بعدشم برای هر کاری به اندازه خودش ارزش بگذاری وتلاش کنی.دوم اشکال من این بود که همیشه با وجود دهها بار شکست باز خودم را توجیه می کردم ومی خواستم یک جوری اشکالاتم را بپوشونم چون همیشه می ترسیدم از اینکه اشکاالاتم روبشه اما الان مدتی است که یاد گرفتم دیگه از هیچی تو زندگیم نترسم وبا استواری توی هر کاری جلو برم بعدشم ناراحت نمی شم که اشکالاتم رو بشه وگاهی با وجود بد بودنشون خودم آنها را آشکار می کنم و گاهی هم با پرویی تمام به آنها افتخار می کنم تا اون اشکال اینقدر منواذیت کنه تا خودش کم کم در من حل بشه و برطرف بشه .در ضمن چند وقته که تقریبا اصلا خودم را توجیه نمی کنم وبرای هر مشکلی که به وجود میاد مهمترین مسئله اینه که خودم را توجیه نکنم.

آغازی نو در فصل جدید زندگیم

2005-01-02T13:10:00.000-08:00

سه چهار روزه دارم به شدت درباره سایتمون فکر می کنم امروز هم رفتیم با اکثر کسانی که دوست داشتیم برای همکاری جدی با سایت صحبت کردیم وتقریبا هر کسی تا یک حدی قول داد اما راستش با اینکه به کسایی گفتیم که بهشون اعتماد داشتیم اما یکمی ته دلم می لرزه و فعلا فقط به خودمون دوتا یعنی من وخانمی اعتماد دارم.ولی از طرفی هم یک چیزی را در زندگیم یاد گرفتم واون اینکه به حسم اعتماد کنم وحس من با تمام وجود به من می گه شروع کنید بقیه هم پایه خواهند شد.از یک دوست بزرگ که به من اعتماد کرد که مثل یک برادر همیشه برای من دلسوزی کرد (گرچه گاهی هم برادرانه روی اعصاب من راه رفته)وخیلی در اعتماد به نفس من در زندگی موثر بوده وکلی سیستم زندگی منو تغییر داده یاد گرفتم باید به آدم های پر تلاش عاشق اعتمادکنم همون طور که اون به من اعتماد کرد وباعث شکوفا شدن توانایی هایم شد حتی بدون لحظه ای تردید و عدم اعتماد با وجود تمام کاستی های من .همین امر باعث شد نه تنها من به خودم اعتماد کنم بلکه روز به روز بهتر پر تلاش تر ظاهر شوم.ببینید این اعتماد چقدر زندگی مرا متحو ل کرد.پس به خودم قول می دم اعتماد صاقانه مجددی به آدمای دور وبرم بکنم .مطمئنم اون آدمایی که من می شناسم روز به روز همراه تر می شن.

جنبه دیگر ساختن این سایت از روز اول این بود که این سایت باید فقط یک سایت معمولی نباشه و یک سایتی باشه که هر جوان متفکری توش وارد شد احساس کنه وارد یک سایت باشکوه شده اما امروز این تعلل در نپمن ایجاد شد که نباید خیلی آرمانی فکر کرد چون بعدا ممکنه تو ذوقمون بخوره البته باید این اول راه به ما یاد آوری می شد اما به یک چیز دیگرهم معتقدم وآن اونکه دانشمندان بزرگ اول همه چیز را در خیال داشتند بعد به مرحله عمل رسوندند البته اونها هم مرد عمل بودند اما عشق هم خیلی اونها را یاری کرد والن فقط یک چیز را مدانم وآنکه بدون هیچ تردیدی باید سعی خودمون را برای بهترین کاری که از دستمون بر می آید بکنیم .فقط یک چیزی یادمون نره خدا همیشه باهمونه خدا در هیچ تلاش درستی نبوده که همپایه بندهاش نبوده.خداجون فقط راه های درست را توی این کار جلوی پامون بذاروبه ما کمک کن تا دراین تلاش گروهی از خودمون مداومت وهمکاری نشون بدمیم.

دوست

2004-12-31T03:23:00.000-08:00

نمی دونم امسال اینقدر متفاوت است یا من تازگی ها بیشتر به اطرافم بیشتر توجه می کنم که احساس می کنم اینقدر اتفاق می افته .بهر حال امروز هم از اونروزهای پر ماجرابود.که خیلی چیز ها را به من آموخت..راستش ماشینم خراب شد وچند تا از همکلاسی هایم به کمکم آمدند وهمین باعث شد تا حدودی به غرورم بر بخورد وکلی در روز خودم را ملامت کنم.اولش به هر جای مسئله که نگاه می کردم مشکلی نمی دیدم و ماشین هم که درست شده پس چرا من بی اختیار ناراحت بودم.واقعا من از چی احساس ناراحتی می کردم.ودائم به خودم گیر می دادم که یک بی دقتی تو باعث شد چنین اتفاقی بیافته .اما این مسئله واقعا خاصی نبود .یک باطری خالی شدن ساده!؟؟؟؟؟؟؟اما بالاخره فهمیدم. البته به لطف چند تا از بچه ها .فهمیدم که اول از همه از دست خودم ناراحت شدم چون 1.بیدقتی کرده بودم چراغ ماشین را روشن گذاشته بودم2.یک سری کارهای عادی ماشین را بلد نبودم البته به اعتقاد دوستان اگر هم بلد باشم نباید من به باطری ماشین دست بزنم.اما در زندگی انسان فرق نمی کنه مرد یا زن باشه باید همه فوت وفن های زندگی را بلد باشه.این را از پدرو مادرم وزندگی آنها یاد گرفتم و همیشه سعی کردم عملی کنم وتا حدودی به نظر خودم موفق عمل کردما در مورد ماشین وفوت .وفن هایش سهل انگاری کردم.
چون من خیلی ناراحت بودم دوستانم خیلی سعی کردن در ابتدا خیلی من را دلداری دهند اما چون موثر واقع نشد تصمیم گرفتن درباره این مسئله ای که اینقدر من اون را بزرگ کره بودم با من صحبت کنند .من به این سه دوستم همیشه می گویم سه تفنگدار.نمیدونم چرا همچین اسمی براشون گذاشتم شاید به خاطر صمیمیتشون ولی در خانواده ما اونها ر
به همین نام می شناسن.بهر حال نتیجه صحبتهای یکی از آنها یک مسئله را برای من یادآوری کرد وآن اینکه انسان ها به هم احتیاج دارند وهمون طوری که من دوست دارم به دیگران کمک کنم دیگران هم در مواقع لزوم اگر به من کمک کنند غرور من خدشه دار نخواهد شد بهر حال این برای من توسط یک دوست خوب یادآوری شد اما هنوز به این مسله اعتقاددارم که با وجود اینکه انسانها می توانند از هم کمک بگیرند اما باید آدما اینقدر سعی خودشون را بکنند که تا جایی که امکان دارد کارهاشون را خودشون بکنند ودر ضروری ترین مواقع کاری ودر مسائل روحی از دیگران کمک بگیرند شاید خیلی بهتر باشد.بهر حال این نظر منه.اگر شما نظر دیگری دارید خوشحال می شم بشنوم
یک مطلپ دیگر هم یاد گرفتم از شخصیت هر کس به اندازه خودش انتظار داشته باشم.
*******************************
من چون خواهر نداشتم همیشه هر کدوم از دوستام برام یک خواهر محسوب می شدند و واقعا همیشه سعی می کردم مثل یک خواهر با آنها رفتار کنم ولی حالا که بزرگتر شدم فهمیدم که خواهر آدم واقعا با دوست آدم خیلی فرق می کنه.خواهر مثل برادر برای من دلسوزی میکنه واز ته قلب برام کار میکنه.حالا فهمیدم هر کسی جای خودش راداره.خواهر به جای خودش ودوست جای خودش اما به یک چیزمطمئنم واون اینکه من دوتا خواهر واقعی دارم که امیدوارم من هم تونسته باشم برای اونها خواهری کنم یک خواهری که هر جای دنیا که برند وهر سنی که برسن بازم خواهرمنمیدونید اونها کیندمن اسم اونها را گذاشتم:خانمی و بانو.
. راستی دونفر دیگه را هم فراموش کردم واون هم دو خانم های برادرام که اونها هم همیشه برام خواهری کردن وصحبت کردن وبودن با آنها واقعا به آدم حال وهوای یک خواهر خوب را می دهد.

نسیمی از دیار آشتی

2004-12-27T22:15:00.000-08:00

نسیمی از دیار آشتی

باری اگر روزی کسی ازمن بپرسد
(ندی که در روی زمین بودی چه کردی؟
من می گشایم پیش رویش دفترم را
گریان وخندان برمی افزارم سرم را
آنگاه می گویم که:بذری (نوفشانده)ست
تا بشکفد تا بردهدبسیار مانده ست

در زیر این نیلی سپهر بی کرانه
چندان که یارا داشتم در هر ترانه
نام بلند عشق را تکرار کردم
با این صدای خسته شاید خفته ای را
در چار سوی این جهان بیدار کردم

من مهربانی را ستودم
من با بدی پیکار کردم

پژمردن یک شاخه گل را رنج بردم
مرگ قناری در قفس را غصه خوردم
وز غصه مردم شبی صدبار مردم

شرمنده از خود نیستم گر چون مسیحا
آنجا که فریاد از جگر باید کشیدن
من با صبوری با صبوری بر جگر دندان فشردم
اما اگر با نابخردان را
شمشیر باید می گرفتم
بر من نگیری من به راه مهر رفتم
در چشم من شمشیر در مشت
یعنی کسی را می توان کشت

در راه باریکی که از آن می گذشتیم
تاریکی بی دانشی بیداد می کرد
ایمان به انسان شبچراغ راه من بود
شمشیر دست اهرمن بود
تنها سلاح من درین میدان سخن بود

شعرم اگر در خاطری آتش نیفروخت
اما دلم چون چوب تر از هر دوسر سوخت
برگی از این دفتر بخوان شاید بگویی:
آیا که از این می تواند بیشتر سوخت

شب های بی پایان نخفتم
پیغام انسان را به انسان باز گفتم
حرفم نسیمی از دیار آشتی بود
در خارزار دشمنیها
شاید که توفانی گران بایست می بود
تا بر کند بنیان این اهریمنی ها

پیران پیش ازما نصیحت وار گفتند:
دیرست....دیرست
تاریکی روح زمین را
نیرویی صد چون ما ندایی در کویرست
نوحی دیگر می باید وتوفان دیگر

دنیای دیگر باید ساخت
وز نو در آن اتسان دیگر

اما هنوز این مرد تنهای شکیبا
با کوله بار شوق خود ره می سپارد
تا از دل این تیرگی نوری برآرد
در هر کناری شمع شعری می گذارد
اعجاز انسان را هنوز امید دارد!

روز تولدم یک دوست کوچک بهم یک کتاب شعر فریدون مشیری هدیه داد که منم از آنجا که خاطرات زیادی از شعرهای این شاعر دارم این کتاب را تقریبا در عرض دو روز شعراش رو تموم کردم اما شعر اولیش دائم تو ذهنم از آن زمان ذوق ذوق می زد دیروز رفتم و دوباره این شعر رو خوندم وفهمیدم علت تاثیر این شعر را روی خودم.
برای اینکه این شعر دقیقا تفکر والگوی آرمان گرایانه ذهن من در تمام این سالها بوده و بعد از مدتها احساس کردم یک شکل کلی تری از زندگیم رو جلوی چشمم دارم می بینم.
******

تصمیم گرفتم یکم ذهنم را مرتب کنم وکمی منظم تر بنویسم البته این پستو یک بار دیگر هم نوشتم البته با یک شکل دیگر فهمیدم که باید دور بعد را جوری بهتر باید بنویسم.
دیروز روز خیلی خوبی بود روزی سراسر آرامش بعد از مدتها انقلاب ذهنی.دیروز با خانمی که صحبت می کردیم فهمیدیم یک علت آرامشون اینه که خیلی دوباره این زمان بوده که باعث شده ما یک سری بحران ها را پشت سر بگذاریم.دیروز فهمیدم که ما بعد از مدتها یاد گرفتیم چگونه با رفتارهای ناهماهنگ دوستانمون کنار بیایم وفهمیدیم که یاد گرفتیم با یک سازش دوست داشتنی با دوستانمون زندگی کنیم و به قول دوستی در هوای آدما نفس بکشیم واین شناخت چقدر برای ما زیبا بود.

***********************
دیروز داشتیم با خانمی بحث می کردیم درباره اینکه بیشتر آدما برای اینکه می ترسند از جمع ها طرد شوند خیلی از عقایدشون را پنهان می کنند یا کاملا یک جور دیگر جلوه میدهند وهمین باعث شده خودشون را گول بزنند وفکر کنن یک آدم دیگر هستن ولی خود واقعی شون چیز دیگری است.باورکنید در همین کارهای کوچک روز مره هم این مسئله را دارن شاید گاهی خودمون هم یکی از همین افراد هستیم اما مهم این است که حداقل سعی خودمون را کردیم که نباشیم وتا حدودی هم عملی اش کردیم .اتفاقا داشتیم درباره این مسئله بحث می کردیم که دوستی کتاب آلبرکامو {بیگانه} را آورد ودقیقا پشت جلدش همین مطالب را جور دیگری مطرح کرده بود.و چقدر خدا زیبا همه مسائل را باهم جور میکنه چرا این دختر واقعا روز دیگر این کتاب دستش نبود؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!
*****************************
یک مدت بود که احساس میکردم زندگی کردنم خیلی عادتی شده وهر چیزی با اندکی تفاوت سر جای خودش است وتنها زیبایی لحظه هام در بودن با خانمی خلاصه می شد گر چه ظاهرا دغدغه هایم گاهی باعث می شد خیلی عادتی زندگی کردنم اذیتم نکند .اما دیروز با آمدن یک دوست پر انرژی یش ما این احساس از سرم پرید وفهمیدم من هم همین قدر پر انرژی وپرتلاش هستم وفقط این روزمرگی که باعث شده من این انرژی را به جنبش در نیاورم واغراق نیست اگر بگم کمی هم تنبلی همراش بوده.
به هر حال این دوست خوب شاید باعث شد که من دوباره قدر زنده بودن وزندگی کردن را بدانم ودوباره یک شارج دیگه ویک فرصت دیگه.
***************
دیشب بارون می آمد .من همراه با داداشم وخانم گلش رفتیم کلی پیاده روی در یک هوای پاک بارون خورده .راستش پریشب هم رفتیم اما اینقدر هوا سرد وخشک بود وما هم که احساس نمی کردم دارم نفس می کشم اما دیشب انگار یک جور همومون بارونی بودیم انگار بارون قصد کرده بود زندگی هممون را یک جوری خیس کنه.راستش پیشنهاد دویدن از طرف بچه ها وتا خونه مسابقه دو مرا به دوران زیبای کودکی برگردوند وبه روزهایی که با خانمی مثل دوتا خل دست در دست هم توی بهار میدویم وهیچ لحظاتی قشنگ تر از آن روزها نبود.
نمیدونم چرا اما همش فکر می کنم یک دوره دیگه از بلوغم را پشت سر گذاشتم ووارد بهار تازهای شدم وفکر میکنم دیروز یک بیت شعر بر اساس شرایط جوی به ذهن خانمی رسیده بود که فکرکنم همین پیام را می خواست به ما بگه وآن هم این بود که {باد ما را باخود خواهد برد} .به این احساسم کاملا اعتماد میکنم ومی گویم خانمی عیدت مبارک.
یک چیز را فراموش کردم که خیلی مهمه:خدایا شکرت برای این همه خوبی.خدایا من فراموشت نکردموهمه چیز را مدیون تو می دونم

یادداشت اول

2004-12-27T22:09:00.000-08:00

می دونید تشویق بهترین دوستم باعث شد من شروع کنم.آغاز کردم چون احساس کردم مثل همیشه هم پایه هم باشیم .چون می خواستم یک بار دیگه یک کارجدید را با هم شروع کنیم.و این را به فال نیک می گیریم برای یک نوع زندگی پربار جدید فقط از خدا می خوام ما را یاری کند که وبلاگمون را روز ب روز پربارتر کنیم ودر آینده نزدیک بتوانیم با طرح خودمون وارد وبلاگ بشویم وروزی بشود که خوانندگان وباگ هایمان به جوان های سراسر جهان گسترش پیدا کند.البته چون هردوتامون می خواهیم که این طور شود مطمئنم سعی خودمون را می کنیم.به امید آن روز

چیزهای تازه

2004-12-27T22:07:00.000-08:00

چیزهای تازه
این چند روز اینقدر چیزهای تازه یادگرفتم و اینقدر جناب زندگی چیزی به من یاد داد که کم کم داره سرم سوت می کشه.تازه فهمیدم خیلی سخت گیری های پدر مادرم برای چی بوده وتازه فهمیدم که فرق من با دخترهای دیگه چیه ,تازه فهمیدم که فرق روابط اجتماعی و با خیلی از روابط نادرست چیه,تازه فهمیدم باید به چه کسانی اعتماد کنم واز چه کسانی تا جایی که میتوانم دوری کنم.البته من همه این چیزها را فقط شنیده بودم اما انگار دوست داشتم یک جور تجربه هم خودم داشته باشم.فقط این را احساس می کنم که از یک خواب زمستانی بیدار شدم.درس قدیمی که از زندگی گرفته بودم این بود که نباید غیر خودم از کسی ایراد بگیرم وسعی کرده بودم عمل کنم اما فقط فکر می کردم عمل کردم من امروز به واقع فهمیدم که خودم را نشناختم و از خودم به عنوان یک انسان صبور وگاهی اوقات منطقی احساس می کردم اما ظا هرا اصلا در مقابل خانوادهام وچیزی که خلاف میلم است صبور نیستم ودر مقابل خانواده وگاهی دوستانم خیلی تند رفتار می کنم البته مهم این است که فهمیدم وباید سعی کنم از این به بعد اشتباهات خودم را بیشتر قبول کنم ودر مقابل دیگران شنواتر عمل کنم یعنی بیشتر حرف گوش کن باشم تا دنبال توجیه ودفاع.به خودم قول میدهم از امروز بهتر شوم.امروز تصمیم گرفتم سایتم را شروع کنم.راستش را بخواهید قرار است ما یعنی من وخانمی(صمیمی ترین دوستم) یک سایت فر هنگی وهنری واجتماعی را از دو ماه پیش شروع کنیم که قرار شد طرحش را من بکشم.امروز همان طور که از پنشنبه به خودم قول داده بودم که این هفته باید دوباره یک دانشجوی فعال شوم وبه زندگی پر تلاش بعداز 6 ماه حداقل دوری به خاطر یک سری بحران های احساسی که داشتم دور افتاده بودم از درس وکار دوباره باز گشتم.امروز آغازی دوباره بود وچقدر لذت بخش وهیجان انگیز است